II GSK 172/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. k. w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt II SA/Go 437/23 w sprawie ze skargi C. Sp. k. w N. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 26 maja 2023 r. nr 3/2023/KO w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od C. Sp. k. w N. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I. Decyzją z 26 maja 2023 r. nr 3/2023/KO Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 154 ust. 2, 3 i 4 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2561 ze zm. - dalej jako ustawa), oddalił odwołanie C. spółka komandytowa w N. (dalej jako skarżąca, strona, odwołująca się, spółka) wywiedzione od rozstrzygnięcia postępowania nr [...], które prowadzone było w trybie konkursu ofert, na zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień, w zakresie świadczenia psychologiczne - na obszar grupy powiatów: [...], [...] i [...]. Przedstawiając obszernie dotychczasowy stan sprawy, w tym poszczególne etapy konkursu i rozstrzygnięcie Komisji Konkursowej, organ odniósł się m.in. do zarzutu naruszenia zasad postępowania poprzez przyznanie oferentowi S.B. (uczestnik) dodatkowych trzech punktów za odpowiedź "tak" udzieloną na pytanie 1.2.5.1 podczas, gdy zakres licencji na oprogramowanie służące do obsługi dokumentacji medycznej w formie elektronicznej nie obejmuje całego okresu umowy, albowiem licencja wygasa 7.04.2024 r., a nadto licencja ta nie obejmuje wszystkich funkcjonalności wymaganych do przyznania dodatkowych punktów. Komisja konkursowa nie wyjaśniła, czy wskazywana przez oferenta licencja zapewnia możliwość prowadzenia i udostępniania dokumentacji w formatach i standardach wydanych na podstawie art. 11 ust. 1a i 1b ustawy z 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, a w przypadku ich braku - możliwość prowadzenia i udostępniania dokumentacji w standardach HL7 oraz DICOM lub innych standardach i formatach - albowiem dodatkowe punkty za dokumentacje medyczną w formie elektronicznej przysługują wyłącznie w sytuacji, gdy stosowne systemy są zgodne z wymogami wskazanymi w § 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania. Prezes wyjaśnił, że zgodnie z treścią pkt II "Jakość - pozostałe warunki" tabeli nr 2 załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, oferenci biorący udział w zakończonym postępowaniu konkursowym mogli uzyskać 3 punkty, za spełnienie warunku w postaci "Świadczeniodawca prowadzi historię choroby lub historię zdrowia i choroby w postaci elektronicznej, w sposób, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ustawy o prawach pacjenta, oraz wystawia recepty i skierowania co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku." Wymóg prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej jest spełniony wówczas, gdy oferent na dzień składania oferty posiadał tytuł prawny do oprogramowania pozwalającego na rejestrację świadczeniobiorców drogą elektroniczną oraz prowadzenie dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej, a także złoży oświadczenie dostawcy oprogramowania, potwierdzające wymaganą funkcjonalność tego systemu. W ofercie złożonej przez uczestnika S. B., zostały przedstawione: - dokument potwierdzający udzielenie licencji przez A. S.A., - informacja A.S.A. dotycząca funkcjonalności oprogramowania [...], która umożliwia wprowadzenie i zapis wszystkich danych wymaganych do prowadzenia dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej. Przedstawiony przez S. B. wydruk warunków udzielonej licencji, potwierdza fakt posiadania prawa do używania oprogramowania elektronicznej dokumentacji medycznej m.in. w wersji Gabinet. Niemniej jednak, licencja została udzielona do dnia 7 kwietnia 2024 r. W ogłoszeniu o konkursie ofert zamawiający wskazał, że umowa z wybranym oferentem będzie obowiązywać w okresie od 1 czerwca 2023 r. do 30 czerwca 2024 r. Organ przypomniał, że na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oferent, który deklaruje spełnianie warunku podlegającego ocenie, jest obowiązany go spełniać w okresie związania ofertą oraz przez cały okres realizacji umowy, chyba że przepisy rozporządzenia stanowią inaczej. Prezes uznał zatem, że uczestnik S. B. nie wykazał, że przez cały okres obowiązywania umowy będzie spełniał warunek prowadzenia dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej. Ponadto, ze złożonej do oferty informacji A. S.A., dotyczącej funkcjonalności oprogramowania [...] która umożliwia wprowadzenie i zapis wszystkich danych wymaganych do prowadzenia dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej, wynika, że przedmiotowe oprogramowanie spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ustawy o prawach pacjenta. W przedmiotowej informacji A. S.A. nie wskazało, czy oprogramowanie umożliwia wystawianie recepty i skierowania co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku. Na podstawie dokonanych ustaleń organ stwierdził zatem, że przedstawione przez uczestnika S. B. (kontrkandydata skarżącej) dokumenty, nie potwierdziły, że spełnia on warunek przedstawiony w pytaniu ankietowym 1.2.5.1, co oznacza, że nie powinien uzyskać z tego tytułu 3 punktów. Organ zauważył jednak również, że w zakresie obejmującym spełnienie warunku przedstawionego w pytaniu ankietowym 1.2.5.1 skarżąca przedstawiła oświadczenie K. S.A., potwierdzające, że oprogramowanie [...] spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ustawy o prawach pacjenta, a także wystawia recepty i skierowania co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku. K. S.A. potwierdziło również udostępnienie i wdrożenie u strony oprogramowania [...]. Przedstawiony dokument jednak nie potwierdza, że skarżąca będzie dysponowała oprogramowaniem [...] przez cały okres obowiązywania umowy, tj. od 1 czerwca 2023 r. do 30 czerwca 2024 r., zatem również i skarżąca nie powinna uzyskać z tego tytułu 3 punktów. Reasumując, żadnemu z obu oferentów komisja konkursowa nie powinna była przyznać 3 punktów za udzielenie odpowiedzi "tak" na pytanie ankietowe 1.2.5.1. W rankingu końcowym postępowania nr [...]: - S. B. prowadzący działalność leczniczą pn. O. z siedzibą w G. powinien otrzymać łącznie 86 punktów, - C. spółka komandytowa z siedzibą w N. powinno otrzymać łącznie 39,705 punktów. W wyniku skorygowania rankingu końcowego, nie doszłoby do zmiany jego kolejności, co oznacza, że na pierwszym miejscu nadal sklasyfikowany byłby uczestnik S. B. Zdaniem organu, poza stwierdzonym uchybieniem w zakresie oceny odpowiedzi na pytanie ankietowe 1.2.5.1, dokonana przez Komisję konkursową ocena ofert, została przeprowadzona prawidłowo. Komisja konkursowa prowadząc postępowanie nie naruszyła zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców, ubiegających się o zawarcie umowy. II. Wyrokiem z 19 października 2023 r. sygn. akt II SA/Go 437/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę spółki na ww. decyzję Prezesa NFZ. W pierwszej kolejności WSA odniósł się do żądania odrzucenia oferty uczestnika S. B. na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy. Odwołując się do orzecznictwa wskazał, że "nieprawdziwość" musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania, w tym takich, które mogą świadczyć o nieprawidłowym w przyszłości wykonaniu umowy. Nie każda zatem nieprawdziwa informacja stanowi podstawę do odrzucenia oferty, zaś "nieprawdziwość" ta musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania, w tym takich, które mogą świadczyć o nieprawidłowym w przyszłości wykonaniu umowy. Z podaniem nieprawdziwych informacji będziemy - zdaniem WSA - mieli do czynienia, w sytuacji celowego działania oferenta, który mimo świadomości niemożliwości spełniania określonych warunków, deklaruje taką możliwość. Oferta zawierająca nieprawdziwe informacje, to oferta, której informacje nie korespondują z rzeczywistym stanem rzeczy mającym (mogącym mieć) istotne i miarodajne znaczenie dla oceny spełnienia przez tę ofertę oczekiwań zamawiającego oraz określonych przez niego warunków jej przyjęcia, a tym samym na wynik postępowania. Z bezspornych ustaleń faktycznych wynika, że zgodnie z treścią punktu II "Jakość - pozostałe warunki" tabeli nr 2 załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert oferenci biorący udział w zakończonym postępowaniu konkursowym mogli uzyskać 3 punkty, za spełnienie następującego warunku: Świadczeniodawca prowadzi historię choroby lub historię zdrowia i choroby w postaci elektronicznej, w sposób, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ustawy o prawach pacjenta, oraz wystawia recepty i skierowania co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku. Przedstawiony warunek został zawarty i przedstawiony w pytaniu ankietowym 1.1.4.1 (omyłkowo w zaskarżonej decyzji oraz skardze podano 1.2.5.1 - pochodzący z innego postępowania konkursowego objętego skarga o sygn. akt II SA/Go 438/23), na które S. B. udzielił odpowiedzi "TAK". W ocenie WSA organ zasadnie uznał, że wymóg prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej jest spełniony wówczas, gdy oferent na dzień składania oferty posiadał tytuł prawny do oprogramowania pozwalającego na rejestrację świadczeniobiorców drogą elektroniczną oraz prowadzenie dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej, a także złoży oświadczenie dostawcy oprogramowania, potwierdzające wymaganą funkcjonalność tego systemu. Przedstawiony przez uczestnika wydruk warunków udzielonej licencji potwierdza fakt posiadania prawa do używania oprogramowania elektronicznej dokumentacji medycznej m.in. w wersji Gabinet. Z wydruku warunków licencji wynika, że licencja została udzielona S.B. do dnia 10 maja 2023 r. Z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 2016 r. wynika, że spełnianie warunków deklarowanych przez oferenta musi zaistnieć w okresie związania ofertą, a więc od chwili skutecznego złożenia oferty, a nie dopiero w czasie realizacji umowy. W ogłoszeniu o konkursie ofert zamawiający wskazał, że umowa z wybranym oferentem będzie obowiązywać w okresie od 1 czerwca 2023 r. do 30 czerwca 2024 r. S. B. nie wykazał zatem, że przez cały okres obowiązywania umowy będzie spełniał warunek prowadzenia dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej. Ponadto, ze złożonej do oferty informacji A. S.A., dotyczącej funkcjonalności oprogramowania uczestnika wynika, że przedmiotowe oprogramowanie spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ustawy o prawach pacjenta. Na podstawie dokonanych ustaleń organ zasadnie stwierdził, że przedstawione przez S. B. dokumenty nie potwierdziły, iż spełnia on warunek przedstawiony w pytaniu ankietowym 1.1.4.1, co oznacza, że komisja konkursowa nie powinna mu przyznać z tego tytułu 3 punktów. WSA podzielił stanowisko Prezesa NFZ, że również skarżąca nie spełniła warunku określonego w pytaniu ankietowym 1.1.4.1. Strona skarżąca w odwołaniu przedstawiła oświadczenie K. S.A., potwierdzające, że oprogramowanie [...] spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ustawy o prawach pacjenta, a także wystawia recepty i skierowania co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku. K. S.A. potwierdziło również udostępnienie i wdrożenie oprogramowania [...]. Przedstawiony dokument jednak nie potwierdza, że skarżąca będzie dysponowała oprogramowaniem [....] przez cały okres obowiązywania umowy, tj. od 1 czerwca 2023 r. do 30 czerwca 2024 r. Przedstawiona w skardze argumentacja nie podważyła skutecznie tego obiektywnego faktu. Oznacza to, że również strona skarżąca - tak jak drugi oferent - nie powinna uzyskać z tego tytułu 3 punktów. Należy mieć bowiem na uwadze, że zadaniem organu administracyjnego dokonującego kontroli w trybie określonym w przepisach art. 154 ustawy rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasady równego traktowania, jest nie tylko porównanie oceny ofert poszczególnych świadczeniodawców, ale również skonfrontowanie tej oceny z samymi ofertami, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu. Żadnemu z oferentów komisja konkursowa nie powinna była przyznać 3 punktów za udzielenie odpowiedzi "TAK", na pytanie ankietowe 1.1.4.1. W takich okolicznościach faktycznych WSA przypomniał, że nie każda nieprawdziwa informacja stanowi podstawę do odrzucenia oferty, zaś "nieprawdziwość" ta musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania, w tym takich, które mogą świadczyć o nieprawidłowym w przyszłości wykonaniu umowy. Okoliczności sprawy nie stwarzają dostatecznych podstaw do przyjęcia, że mamy do czynienia z sytuacją celowego działania oferenta, który mimo świadomości niemożności spełniania określonych warunków, deklaruje taką możliwość. W orzecznictwie wskazano, że stosując reguły celowościowe i funkcjonalne wykładni art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy uznać należy, że oferta zawiera nieprawdziwe informacje - w rozumieniu tego przepisu - jeśli informacje nie są zgodne ze stanem rzeczywistym co do istotnych warunków wymaganych od świadczeniodawców, ocenianych z punktu widzenia interesu świadczeniobiorcy. W okresie powszechnej cyfryzacji w służbie zdrowia, mając na względzie złożone przez S. B. do oferty dokumenty trudno przyjąć, że omawiana "nieprawdziwość" może świadczyć o nieprawidłowym w przyszłości wykonaniu umowy. Jednocześnie należy mieć na względzie, że uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania będzie występował wówczas, gdy naruszenie przez podmiot prowadzący to postępowanie, określonych zasad postępowania spowodowało, że uczestnik postępowania (świadczeniodawca) został pozbawiony możliwości zawarcia umowy. Wymaga podkreślenia, że interes prawny świadczeniodawcy należy oceniać przez pryzmat konkretnego postępowania i możliwości zawarcia umowy przez określonego świadczeniodawcę (wystąpienia uszczerbku jego interesu prawnego). Wskazać zatem trzeba, że zarówno w rankingu końcowym sporządzonym przez komisję konkursową, który uwzględnia nieprawidłową ocenę odpowiedzi na pytanie 1.1.4.1, udzielonych przez obu oferentów, jak również w ramach rankingu końcowego sporządzonego przez organ, który zawiera prawidłową ocenę odpowiedzi na pytanie ankietowe 1.1.4.1, na pierwszym miejscu wskazany został oferent – S. B. Dodać należy, iż pozycja tego oferenta w rankingu punktowym nie uległaby zmianie w sytuacji, gdyby nieprawidłowo przyznane mu 3 punkty zostały odjęte. Przedstawiona powyżej argumentacja prowadzi do uzasadnionego wniosku, że ww. oferent w odpowiedzi na pytanie ankietowe 1.1.4.1 udzielił nieprawdziwej informacji, lecz ta nieprawdziwa informacja nie miała wpływu na wynik postępowania. Oznacza to, że oferta złożona przez S. B. nie zawierała nieprawdziwych informacji w rozumieniu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z tego względu nie zachodziła podstawa do odrzucenia tej oferty. WSA wskazał również, że oferta składana przez świadczeniodawcę w odpowiedzi na ogłoszenie o otwarciu postępowania w sprawie zawierania wymienionych umów oraz określone nim warunki, jest wiążąca i nie może podlegać na kolejnych etapach postępowania konkursowego - a więc po terminie składania ofert - jakimkolwiek zmianom, uzupełnieniom, czy też innym modyfikacjom, w tym w szczególności w zakresie odnoszącym się do warunków oferty objętych (rankingowymi) pytaniami ankietowymi. Tak też jest ona rozumiana na gruncie zarządzenia nr 18/2017/DSOZ Prezesa NFZ z 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Co więcej, przywołane zarządzenie potwierdza, że po upływie terminu składania ofert, oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania (§ 18 ust. 4), jej uzupełnienie zaś przez oferenta - świadczeniodawcę - może skutecznie nastąpić pod warunkiem, że pisemne powiadomienie o uzupełnieniu oferty wskazany organ otrzyma przed upływem terminu składania ofert (§ 18 ust. 1). Jeżeli więc, co w świetle powyższego należy uznać za oczywiste, świadczeniodawca jest związany składaną przez siebie ofertą, której treść wyznaczają zawarte w niej dane stanowiące stosowne oświadczenia woli oraz oświadczenia wiedzy będące odpowiedzią profesjonalnego podmiotu na konkretne ogłoszenie oraz określone nim warunki, to wskazana zasada odnosząca się do konsekwencji złożenia oferty, w takim samym stopniu oraz zakresie konsekwencje te ustala wobec organu przeprowadzającego wymienione postępowanie. Wobec tego, skoro oferent - świadczeniodawca - nie może, po upływie terminu składania ofert, zmienić, skorygować, modyfikować, uzupełniać złożonej przez siebie oferty, to nie może tego uczynić również komisja konkursowa. O ile bowiem komisja jest uprawniona do oceny, a w konsekwencji ewentualnego przyjęcia, nieprzyjęcia lub odrzucenia oferty, to nie jest uprawniona do podejmowania jakichkolwiek działań odnoszących się do rozporządzania treścią zawartych w niej oświadczeń. Źródła rekonstrukcji tego rodzaju uprawnienia nie stanowi § 17 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 14 października 2020 r. o pracach komisji. Przywołany przepis wyposaża komisję konkursową w kompetencje "żądania złożenia wyjaśnień dotyczących oferty", czy też "przeprowadzenia weryfikacji oferenta w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie", to w żadnym stopniu, ani też zakresie nie upoważnia tej komisji do zmiany, modyfikacji, czy też uzupełniania oferty lub tworzenia warunków do dokonania jej zmiany. Zdaniem WSA wezwanie przez komisję konkursową z 24 kwietnia 2023 r. oferenta S. B. do złożenia wyjaśnień odnośnie odpowiedzi na pytanie ankietowe 1.1.4.1 w zakresie terminu ważności licencji, który upływał z dniem 10 maja 2023 r. umożliwiło ww. oferentowi dokonanie niedopuszczalnego uzupełnienia oferty. Złożony przez oferenta w odpowiedzi na wezwanie dokument o przedłużeniu licencji nie powinien zatem podlegać ocenie. Nie powinno budzić wątpliwości, że komisja konkursowa nie była uprawniona do podejmowania jakichkolwiek działań odnoszących się do uzupełnienia oferty przez oferentów. Komisja konkursowa powinna dokonać oceny odpowiedzi udzielonych przez oferentów na pytanie ankietowe 1.1.4.1 wyłącznie na podstawie dokumentów dołączonych do oferty. Niewątpliwie umożliwienie oferentowi S.B. uzupełnienia oferty oraz brak takiej możliwości w odniesieniu do C.stanowi naruszenie zasady równego traktowania świadczeniodawców. Nie oznacza to jednak, że doszło do uszczerbku interesu prawnego strony skarżącej, poprzez pozbawienie możliwości zawarcia umowy o świadczenie usług opieki zdrowotnej. Prezes NFZ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadnie stwierdził, że żadnemu z obu oferentów komisja konkursowa nie powinna przyznać 3 punktów za udzielenie odpowiedzi "TAK" na pytanie ankietowe 1.1.4.1. W konsekwencji, po odjęciu 3 punktów każdemu z oferentów, ustalona kolejność w rankingu końcowym nie uległaby zmianie. Przy czym dodać należy, iż kolejność ta nie uległaby zmianie nawet w sytuacji odjęcia 3 punktów jedynie oferentowi S. B., gdyż w rankingu punktowym oferent ten osiągnął zdecydowaną przewagę nad skarżącą. Wskazane naruszenie nie spowodowało, że uczestnik postępowania konkursowego (skarżąca) został pozbawiony możliwości zawarcia umowy. III. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca spółka, kwestionując go w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, a polegały na: 1. naruszeniu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez wadliwą wykładnię polegającą na uznaniu, że zastosowanie tego przepisu może mieć charakter fakultatywny i w postępowaniu konkursowym prowadzonym przez NFZ oferta podmiotu, który złożył nieprawdziwe informacje może być przez komisję konkursową korygowana zamiast odrzucana, 2. naruszeniu art. 154 ust. 1 ustawy poprzez wadliwą wykładnię polegającą na uznaniu, że Prezes NFZ w toku postępowania odwoławczego, o którym mowa w tym przepisie jest uprawniony do ponownej merytorycznej oceny ofert złożonych w postępowaniu podczas, gdy zadaniem organu jest jedynie badanie, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowałoby uszczerbek w interesie prawnym odwołującego, 3. naruszenie art. 134 ustawy polegające na niewłaściwym jego zastosowaniu i uznaniu, że komisja konkursowa ma dowolność w stosowaniu zasad postępowania konkursowego wskazanych w ustawie, a nieprawdziwa informacja na pytanie rankingujące (dodatkowo punktowane) nie wpływa na wynik postępowania. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o orzeczenie o kosztach postępowania. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie komisja konkursowa nie tylko nie odrzuciła oferty S. B., ale także wezwała go do jej uzupełnienia, z naruszeniem art. 142 ust. 1-3 w związku z art. 148 ustawy. Oferta jest bowiem wiążąca i po terminie jej składania nie może ulegać zmianie. Nie dostrzeżono zatem, że oferta S. B. powinna zostać odrzucona, na skutek czego oferta skarżącej byłaby najwyżej punktowana nawet pomimo odjęcia 3 punktów, ale także z uwagi na wątpliwość prawidłowości działania Prezesa NFZ, który w postępowaniu odwoławczym dokonał przeliczenia punktacji oferty skarżącej na jej niekorzyść, nie zważając, że sytuacja skarżącej w postępowaniu konkursowym była znacząco odmienna od sytuacji S. B.. Komisja konkursowa nie miała bowiem zastrzeżeń do odpowiedzi skarżącej udzielonej na pytanie dotyczące dokumentacji i przyznała za tą odpowiedz 3 punkty, bez wzywania do jakichkolwiek wyjaśnień w tej sprawie. Nadto jak wykazała Skarżąca - zarówno w chwili składania oferty jak i przez cały okres trwania planowanej umowy dysponowała oprogramowaniem na podstawie umowy na czas nieokreślony, zatem w odróżnieniu od S. B. jej odpowiedz była prawdziwa i uznana przez komisję w sposób nie budzący wątpliwości. Strona zwróciła uwagę, że nie istnieje przepis o randze ustawy czy rozporządzenia, nakazujący załączyć do oferty dokument o okresie obowiązywania licencji - jest to wymóg komisji konkursowej. Odmienna jest zatem sytuacja oferenta, który składa taki dokument dokumentując poświadczenie nieprawdy od oferenta, który dokumentu nie składa, ale w rzeczywistości posiada prawo do oprogramowania w wymaganym czasie. W żadnej zatem konfiguracji skarżącej nie należało odejmować punktów, zwłaszcza na etapie postępowania odwoławczego. IV. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o orzeczenie o kosztach postępowania. V. Pismem z 30 stycznia 2026 r. skarżąca kasacyjnie wniosła o przeprowadzenie dowodu pisma Prezesa NFZ z 22 stycznia 2026 r. i 31 grudnia 2025 r. stanowiących odpowiedź na wniosek skarżącej o ujednolicenie praktyki w zakresie konieczności zapewnienia transportu przez świadczeniodawcę udzielającego świadczeń z zakresu opieki psychiatrycznej, wskazujący na konieczność udokumentowania zapewnienia transportu na etapie postępowania konkursowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: VI. Skarga kasacyjna jest w okolicznościach niniejszej sprawy nieuzasadniona. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie przesłanki enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu prawa. W niniejszej sprawie nie występują jednak wady nieważności. VII. Przechodząc do meritum sprawy w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie drugoinstancyjnej toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Ogranicza się ono w zasadzie do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych w niej podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest zatem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (o ile jednak stosowne zarzuty zostaną prawidłowo sformułowane). W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie może skutecznie rozpoznać zarzutów, które sformułowano wadliwie, ani tym bardziej nie może rozpoznać tych, które w skardze kasacyjnej nie zostały wyraźnie sformułowane, natomiast określone uchybienia strona skarżąca kasacyjnie podnosi niejako obok środka odwoławczego. W związku z tym należy zwrócić uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny nie będzie odnosił się w niniejszej sprawie do zagadnienia podnoszonego w piśmie skarżącej kasacyjnie z 30 stycznia 2026 r., dotyczącego rozstrzyganej w zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ problematyki konieczności zapewnienia transportu przez świadczeniodawcę udzielającego świadczeń z zakresu opieki psychiatrycznej, które ma wskazywać na konieczność udokumentowania zapewnienia transportu na etapie postępowania konkursowego. Żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie dotyczy, nawet pośrednio, tej kwestii, co wyłącza możliwość jej badania przez Naczelny Sąd Administracyjny, nawet w sytuacji braku odniesienia się do niej przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. VIII. Za nieuzasadniony należało uznać zarzut nr 2 skargi kasacyjnej, podnoszący naruszenie art. 154 ust. 1 ustawy poprzez jego wadliwą wykładnię. Miała ona - zdaniem strony - polegać na uznaniu przez WSA, że Prezes NFZ w toku postępowania odwoławczego jest uprawniony do ponownej merytorycznej oceny ofert złożonych w postępowaniu podczas, gdy jego zadaniem jest jedynie zbadanie, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowałoby uszczerbek w interesie prawnym odwołującego się. Zarzut ten - jak wskazano - jest niezasadny i wynika z niezrozumienia istoty postępowania odwoławczego wdrożonego względem rozstrzygnięcia konkursu ofert oraz roli organu rozstrzygającego ten środek prawny. Odwołując się w tym miejscu do w pełni prawidłowych wyjaśnień Sądu pierwszej instancji, dotyczących zarówno kwestii roli organu rozpatrującego odwołanie, jak i rozgraniczenia etapu oceny dokonywanej przez komisję konkursową od oceny samego odwołania, należy ogólnie zauważyć, że rozpatrzenie odwołania dotyczy rozstrzygnięcia całego postępowania konkursowego zakończonego wyborem świadczeniodawcy. Nie ma bowiem podstaw do ograniczenia badania tego środka zaskarżenia wyłącznie do kwestii formalnych i tych związanych z podmiotem wnoszącym odwołanie. Jest to zrozumiałe, bowiem ocena zarzutów podniesionych w odwołaniu jak i samego postępowania konkursowego, niezależnie od przewidzianej w art. 152 ust. 1 ustawy przesłanki naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie może się ograniczać jedynie do oceny tych okoliczności sprawy, które dotyczą tylko i wyłącznie oferty odwołującego się, niejako z pominięciem pozostałych ofert, które zostały uznane za wygrywające. Skoro zatem zadaniem organu rozpatrującego odwołanie jest skontrolowanie zgodności rozstrzygnięcia z punktu widzenia prawidłowości i rzetelności przeprowadzonego postępowania oraz zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców, to nie tyle jest on uprawniony, co zobowiązany, porównać oferty świadczeniobiorcy(ów) wybranego(ych) i odwołującego(ych) się, w tym także cząstkowe i końcowe sumy punktów przyznanych za poszczególne oferty. W ramach takiego badania nieodzownie mieści się więc konfrontowanie ocen z samymi ofertami i uzasadnieniem oceny oferty wygrywającej (siłą rzeczy odwołujących się także). Nie ma więc innej racjonalnej drogi, niż ustalenie ile i za co komisja konkursowa przyznała punktów i odniesienie się, czy ta ocena została podjęta, w świetle ustalonych okoliczności, prawidłowo, bez naruszenia zasad postępowania, w tym równego traktowania wszystkich oferentów. Rolą organu nie jest więc jedynie sprawdzenie matematycznej zgodności wyliczenia przyznanych punktów cząstkowych, składających się na ocenę ostateczną, terminów, itp., a weryfikacja merytoryczna prawidłowości przyznania punktów za poszczególne, wymagane danym konkursem, warunki i elementy istotne. W istocie rzeczy, w granicach postępowania obejmującego badanie rozstrzygnięcia komisji, mieści się więc również możliwość badania danych wynikających z ofert podmiotu odwołującego się i tego, który został wybrany. W powyższej sytuacji, skarżąca spółka niezasadnie podnosi naruszenie art. 154 ust. 1 ustawy. Prezes NFZ, dokonując merytorycznej oceny odwołania, do czego był zobowiązany, dokonał uzasadnionej i przede wszystkim prawidłowej weryfikacji konkurujących ze sobą ofert, w tym także w kontekście przyznanej punktacji. Przeprowadzona analiza wymagania zapewnienia prowadzenia historii choroby lub historii zdrowia i choroby w postaci elektronicznej oraz wystawiania recept i skierowań co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku, musiała siłą rzeczy dotykać kwestii zasadności wykazania spełnienia tego kryterium. To, że Prezes NFZ, w efekcie przeprowadzonej weryfikacji, stwierdził, że żaden z oferentów nie powinien był otrzymać z tego tytułu punktów, a w efekcie końcowym dokonane przeliczenie punktacji, nawet przy założeniu, że skarżąca jednak otrzymałaby sporne 3 punkty, zaś uczestnik by ich nie otrzymał, miało służyć wykazaniu, że końcowy rezultat punktowy i tak nie uległby zmianie, przez co prawa skarżącej nie zostały naruszone, bowiem jej oferta okazała się niewystarczająca do jej wyboru. Taka ocena Prezesa NFZ przeprowadzona została właśnie w ramach uprawnionego badania, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowałoby uszczerbek w interesie prawnym odwołującej się i nie była zarzucaną przez stronę, ponowną, merytoryczną i niejako instancyjną oceną wyników konkursu, czego strona skarżąca kasacyjnie zdaje się nie dostrzegać. IX. Niezasadne są również zarzuty nr 1 i 3 skargi kasacyjnej, które z uwagi na to, że dotyczą tożsamej kwestii, tj. braku odrzucenia oferty uczestnika i tym samym nieuznania oferty skarżącej za wygrywającą, należało rozpoznać łącznie. Odnośnie do eksponowanej w tych zarzutach kwestii "nieprawdziwości danych" podanych w ofercie uczestnika postępowania konkursowego, jak również skarżącej, co ta w swoim stanowisku pomija, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że problem tego rodzaju został przez stronę podniesiony po raz pierwszy dopiero na etapie postępowania sądowego (vide porównanie odwołania i skargi do WSA). Jakkolwiek w postępowaniu wywołanym odwołaniem, które inicjuje etap administracyjny sprawy o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, Prezes NFZ powinien niewątpliwie dokonać kontroli postępowania komisji konkursowej pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, poprzez przede wszystkim ustosunkowanie się do zgłoszonych w odwołaniu zarzutów, to jednak winien on także zbadać stan faktyczny sprawy w takim zakresie, w jakim mógłby on mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego odwołującego się podmiotu, rozumianego jako uszczerbek w możliwości wyboru lepszej oferty, niż wybrana. Pomimo więc niepodniesienia stosownego zarzutu w odwołaniu, organ, a następnie ewentualnie wojewódzki sąd administracyjny (w granicach wyznaczonych prawem), może ocenić także te kwestie, które nie były eksponowane przez stronę w odwołaniu, a miały wpływ na rozstrzygnięcie, np. podstawy do odrzucenia oferty. Stanowisko strony skarżącej wyrażone w powyższym względzie (istnienia podstaw do odrzucenia oferty przeciwnika z uwagi na nieprawdziwość podanych danych) jest osadzone na następujących twierdzeniach. Po pierwsze, nieprawdziwość informacji uczestnika wynikać ma z faktu przedstawienia przez niego dokumentów, z których wynika, że nie posiada on licencji na zadeklarowane oprogramowanie, ważnej w całym okresie umownym. Po drugie, błędnie wezwano skarżącego do w istocie uzupełnienia oferty co do daty ważności licencji na oprogramowanie. Po trzecie, z dokumentów przedłożonych przez uczestnika wynika, że program, którym się posługuje nie posiada funkcjonalności, jakie są wymagane w konkursie i które uczestnik zadeklarował. Odnosząc się do powyższego należy w pierwszej kolejności zauważyć, że jeżeli zastosować sposób oceny kwestii "prawdziwości danych", prezentowany przez skarżącą, to należałoby niewątpliwie przyjąć, że również i ona w swojej ofercie podała nieprawdziwe dane. Jeżeli bowiem strona zauważa, że nieprawdziwość danych jest wynikiem prostego zestawienia twierdzenia oferenta co do spełniania danego kryterium i przedłożonych przez niego w ramach oferty dokumentów, przy jednoczesnym założeniu, że stosowna licencja na oprogramowanie powinna obowiązywać w całym okresie umownym, to w istocie rzeczy nieprawdziwe są informacje, potwierdzające spełnienie tego kryterium, jeżeli przedłożony na tę okoliczność dokument, w tym momencie tego twierdzenia nie potwierdza. Kierując się powyższym należałoby więc uznać, że w równym stopniu uczestnik jak i skarżąca, podali informacje nieprawdziwe, bowiem z przedłożonych dokumentów nie wynika, aby w całym okresie umownym (z zastrzeżeniem, że tak właśnie być powinno, co przyjął organ i WSA i co nie zostało zakwestionowane), mają prawo do licencji zapewniającej spełnienie kryterium konkursowego, za które należne są 3 dodatkowe punkty. Strona i uczestnik nie przedłożyli bowiem na etapie konkursu, dokumentów potwierdzających twierdzenia, że przysługuje im, w określonym przedziale czasowym wyznaczonym przez organ, ważna licencja na oprogramowanie do obsługi udzielanych świadczeń. Jendakowoż w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że za podanie informacji nieprawdziwych uznane powinno zostać takie działanie świadczeniodawcy, który aby uzyskać pozytywne dla siebie rozstrzygnięcie, podaje informacje, które nie znajdują, obiektywnie, odzwierciedlenia w rzeczywistości. Należy także przyjąć, że "nieprawdziwość" musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania, w tym takich, które mogą świadczyć o nieprawidłowym - w przyszłości - wykonaniu umowy (por. np. wyroki NSA z 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 476/13, 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GSK 2623/14). Tym samym oferta zawierająca nieprawdziwe informacje, to oferta której informacje nie korespondują z rzeczywistym i obiektywnym stanem rzeczy, mającym (mogącym mieć) istotne i miarodajne znaczenie dla oceny spełnienia przez tę ofertę oczekiwań konkursowych oraz określonych warunków jej przyjęcia, a tym samym na wynik postępowania. Pomimo braku takiego zastrzeżenia w treści art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy, nieprawdziwość musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania. Okolicznościami takimi będą więc np. oczywiście nieprawdziwe i potwierdzone informacje dotyczące posiadanego potencjału kadrowego czy sprzętowego, którego strona, wbrew zapewnieniu, nie ma. W niniejszej sprawie nie mamy jednak, wbrew temu co błędnie stwierdził WSA, jednakże co pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, z podaniem przez uczestnika nieprawdziwych informacji, co do posiadanego oprogramowania. Mamy w tym przypadku do czynienia co najwyżej z podaniem informacji, które nie zostały potwierdzone wystarczająco precyzyjnymi dokumentami. Zarówno bowiem skarżąca jak i uczestnik postępowania - zgodnie z tym co przyjął Prezes NFZ - nie udokumentowali, że posiadają licencję w wymaganym przez organ okresie (niezależnie od tego, czy rzeczywiście licencja taka powinna być "aktywna" na cały planowany okres umowny, już w momencie rozstrzygania konkursu - o czym dalej). W sprawie nie wykazano więc, aby tak skarżąca, jak i uczestnik podali nieprawdziwe informacje. Wykazano natomiast, że przedłożone do dnia rozstrzygania konkursu dokumenty, nie potwierdzają oświadczenia o posiadaniu w całym wymaganym przez organ okresie licencji na program, który spełnia wymagania konkursowe. Wpisuje się to również w istotę rozstrzygnięcia Prezesa NFZ, który stwierdzonych w tym względzie uchybień nie traktuje jako podania nieprawdziwych danych (problem ten jest podniesiony dopiero w skardze strony). W powyższej sytuacji stanowisko skarżącej, jakoby doszło do wadliwej wykładni art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy, jest niezasadne, nawet pomimo częściowo błędnego przyjęcia przez WSA, że doszło do podania nieprawdziwych informacji, co jakkolwiek nie miało ostatecznie wpływu na wynik postępowania konkursowego. Odnośnie natomiast do zarzuconego uczestnikowi przez organ i WSA niewykazania spełniania przez posiadane oprogramowanie funkcjonalności wymaganych w konkursie (niezbędnych do prowadzenia historii choroby lub historii zdrowia i choroby w postaci elektronicznej - zgodnie z wymaganiami oraz wystawiania recept i skierowań co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku) należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tej oceny. Jak wynika z akt konkursowych uczestnika postępowania, zaznaczył on, jako spełnione, kryterium 1.1.4.1 "Świadczeniodawca prowadzi historię choroby lub historię zdrowia i choroby w postaci elektronicznej, w sposób, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ustawy o prawach pacjenta, oraz wystawia recepty i skierowania co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku." Na tę okoliczność dołączył pismo A. S.A. z 10 listopada 2022 r., z którego wynika, że podmiot ten informuje swoich kontrahentów, że z uwagi na "zapisy rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z dnia 5 grudnia 2017 roku, która przyznaje dodatkowe punkty Świadczeniodawcy za prowadzenie historii choroby lub historii zdrowia i choroby w postaci elektronicznej, w sposób o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ustawy o prawach pacjenta, oraz wystawia recepty i skierowania co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku" (...) "...dla lecznictwa otwartego aplikacja [...] umożliwia wprowadzanie i zapis wszystkich danych wymaganych do prowadzenia dokumentu historia zdrowia i choroby w postaci elektronicznej w zakresie obsługiwanych przez aplikację specjalności medycznych." W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że skoro podmiot odpowiedzialny za oprogramowanie (jego dostawca), wykorzystywane przez uczestnika do obsługi działalności leczniczej i procesów z tym związanych, wskazuje na wymagane do uzyskania określonej punktacji warunki, potwierdzając w istocie ich spełnianie, to co najmniej przedwczesne i bez głębszego wyjaśnienia, jest stwierdzenie organu i WSA, że nie wykazano realizacji kryterium poprzez odpowiednie oświadczenie tego podmiotu. W takim przypadku (ewentualnych wątpliwości co do przedłożonego oświadczenia dostawcy oprogramowania, potwierdzającego wymaganą funkcjonalność systemu), możliwe byłoby skorzystanie z procedury przewidzianej w § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1897 ze zm.) zgodnie z którym "W toku postępowania komisja konkursowa może żądać od oferenta złożenia wyjaśnień dotyczących oferty." W tym jednak przypadku komisja konkursowa nie miała żadnych zastrzeżeń. Wątpliwości podniósł natomiast Prezes NFZ, przy czym uznać je należy za nieuzasadnione w realiach sprawy. Podsumowując ten wątek rozważań, zwrócić raz jeszcze należy uwagę, że celem prowadzonego konkursu ofert jest wyłonienie najlepszego kandydata, bowiem zgodnie z art. 148 ust. 1 pkt 1-5 ustawy porównania ofert dokonuje się według kryteriów jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości i ceny udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej. Stosowanie z gruntu rzeczy formalistycznego spojrzenia na określone kryterium (organ rozpatrujący odwołanie zdaje się w tym względzie wymagać dosłownego powtórzenia przez dostawcę oprogramowania formuły oświadczenia, którego wzorca warunki konkursu nie przewidywały - por. w tym względzie art. 140 ust. 1 ustawy), nie służy realizacji tego celu. Kontynuując rozważania zauważyć wypada, że WSA - co do zasady - prawidłowo wskazał, że oferta, po upływie terminu na jej złożenie, nie może być uzupełniana, ani poprawiana, zaś odstępstwa w tym zakresie nie są dopuszczalne, bowiem naruszają nie tylko interes drugiej strony ale również zasadę równego traktowania wszystkich oferentów. Należy jednak pamiętać, że czym innym jest nieuprawnione uzupełnianie lub modyfikowanie oferty po terminie na jej złożenie, od żądania wyjaśnienia wątpliwości, które z jej analizy mogą wynikać. W tym więc kontekście, jakkolwiek nie jest to przedmiotem zaskarżenia w sprawie, a stanowisko organu i WSA jest wiążące bowiem nie zostało skutecznie zaskarżone, należy odnieść się pobocznie, do rozumienia § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016 r. Zgodnie z tym przepisem, oferent, który deklaruje spełnianie warunku podlegającego ocenie, jest obowiązany go spełniać w okresie związania ofertą oraz przez cały okres realizacji umowy, chyba że przepisy rozporządzenia stanowią inaczej. W odniesieniu do powyższego należy zatem zauważyć, że nie w każdym przypadku warunku podlegającego badaniu (stanowiącego kryterium punktacji oferty) wymagane jest, już w momencie otwarcia oferty (moment początkowy, z którym ona wiąże), spełnianie danego kryterium w planowanym okresie obowiązywania umowy. Inaczej mówiąc, jeżeli strona deklaruje, że np. posiada licencję na określone oprogramowanie komputerowe, to jakkolwiek musi zapewnić i udokumentować ten fakt w całym okresie związania ofertą, to jednak nie jest wprost wymagane (gdyż zależne jest to od istoty danego kryterium), aby już w tym momencie (związania ofertą) posiadała również prawa (licencję) do tego oprogramowania na przypadający w przyszłości okres planowanej ważności umowy. Uwzględniać w tym przypadku należy bowiem również interes oferentów, którzy nie powinni być zobowiązywani do ponoszenia wydatków na przyszłość, w sytuacji gdy nie jest pewne czy staną się beneficjentem umowy z Funduszem. Ratio legis wspomnianego § 5 ust. 1 rozporządzenia materializuje się co do zasady w tym skutku, że zobowiązuje on oferenta, do zapewnienia wypełniania warunku zadeklarowanego na etapie konkursu ofert, także w całym okresie obowiązywania umowy. Oczywiście, z uwagi na konkretny warunek konkursowy, może być jednak wymagane, aby już w chwili związania ofertą, oferent udokumentował także spełnianie warunku w przyszłym okresie (związania ewentualną umową), np. gdy warunek zobowiązuje do posiadania prawa do lokalu na cały okres umowny w określonej lokalizacji, bowiem od tego zależy wybór oferty. Z powyższych przyczyn skargę kasacyjną spółki, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, oddalono na mocy art. 184 in fine p.p.s.a., przyjmując, że pomimo częściowo błędnego uzasadnienia wyrok odpowiada prawu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).