II GSK 2102/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 1912/23 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w R. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 30 czerwca 2023 r. nr DNR-2/62/2023 w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu partii produktów niespełniających wymagań 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. Sp. z o.o. w R. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w Kielcach przeprowadził kontrolę u E. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) E. D. w R.. W toku postępowania działalność gospodarcza została przekształcona w jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, pod firmą M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. (dalej przywoływana jako: "Spółka" "Skarżąca"). W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono (nr akt kontroli: NRBP.8361.17.2022) w ofercie handlowej kontrolowanego przedsiębiorcy urządzenia: nagrzewnica gazowa (...) (zwane dalej "wyrobami" lub "nagrzewnicami") podlegające wymaganiom rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/426 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie urządzeń spalających paliwa gazowe oraz uchylenia dyrektywy 2009/142/WE (Dz. Urz. UE L 81 z 31.03.2016 r., str. 99; zwanego dalej: "rozporządzeniem 2016/426") oraz ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2022 r. poz. 1854; dalej "ustawą o systemach oceny"). W wyniku oględzin wyrobów, stwierdzono: a) brak na wyrobach następujących informacji, naniesionych w sposób widoczny, czytelny i trwały: • numeru seryjnego i roku produkcji urządzeń, • oznaczenia kategorii urządzeń, określonych w odniesieniu do kraju przeznaczenia, • wartości ciśnienia zasilającego, • klasyfikacji temperatury, dostarczanej przez urządzenia, • stopnia ochrony elektrycznej, • bezpośredniego kraju przeznaczenia, • ostrzeżenia "Stosować wyłącznie w dobrze wentylowanym pomieszczeniu i z dala od materiałów łatwopalnych", • ostrzeżenia "Nie używać do ogrzewania pomieszczeń mieszkalnych w budynkach mieszkalnych, w przypadku użycia w budynkach publicznych należy odnieść się do przepisów krajowych", • informacji "Po użyciu zakręcić dopływ gazu na zaworze butli", • instrukcji "Przed zapaleniem palnika(-ów) upewnij się, że wentylator działa prawidłowo", b) błędną instrukcję użytkowania (uruchomienia), umieszczoną na wyrobach, poprzez nieprawidłowy opis uruchomienia urządzenia - brak logicznej ciągłości oraz informację, wprowadzającą w błąd użytkownika o regulacji ciśnienia przepływu gazu, zgodnie z pożądaną mocą cieplną, c) brak jednoznacznego oznakowania obrotów wentylatora na urządzeniu: nagrzewnica gazowa (...), model: (...), kod (...), d) brak instrukcji instalacji dla wykwalifikowanego użytkownika (instalatora), e) brak w instrukcji obsługi i konserwacji dla użytkownika następujących informacji: • minimalnych wymagań dotyczących wentylacji, • procedury wymiany butli - procedura powinna być przeprowadzona z dala od źródeł zapłonu, • rozmiaru butli, dla której urządzenia są przeznaczone, • długości i rodzaju lub typu stosowanego węża przyłączeniowego, • ostrzeżenia "Nie używać do ogrzewania powierzchni mieszkalnych i budynków mieszkalnych, w przypadku użytkowania w budynkach użyteczności publicznej należy przestrzegać przepisów krajowych", • kompletnej części zawierającej informacje techniczne, powtarzające informacje z tabliczki znamionowej i innych etykiet, • informacji o odpowiednim typie gazu, • informacji, że w niektórych krajach mogą istnieć różnice w wymaganiach, • informacji "Niniejszy sprzęt może być użytkowany przez dzieci w wieku co najmniej 8 lat i przez osoby o obniżonych możliwościach fizycznych, umysłowych i osoby o braku doświadczenia i znajomości sprzętu, jeżeli zapewniony zostanie nadzór lub instruktaż odnośnie do użytkowania sprzętu w bezpieczny sposób, tak, aby związane z tym zagrożenia były zrozumiałe. Dzieci nie powinny bawić się sprzętem. Dzieci bez nadzoru nie powinny wykonywać czyszczenia i konserwacji sprzętu", f) rozbieżności w sposobie uruchomienia urządzeń w instrukcji obsługi i konserwacji dla użytkownika - instrukcja zawierała dwie procedury uruchomienia, które się wzajemnie wykluczają, g) brak na opakowaniach urządzeń: • wartości ciśnienia, do którego urządzenia są przystosowane, • instrukcji "Przed użyciem należy zapoznać się z instrukcją obsługi", • informacji "Używać wyłącznie w dobrze wentylowanym pomieszczeniu z dala od materiałów łatwopalnych", • ostrzeżenia "Nie używać do ogrzewania domów i budynków mieszkalnych. W przypadku użycia w budynkach użyteczności publicznej należy odnieść się do przepisów obowiązujących w danym kraju", • klasyfikacji temperatury, dostarczanej przez urządzenia, • informacji dotyczącej niebezpieczeństwa związanego z użytkowaniem urządzenia w piwnicach lub poniżej poziomu gruntu, • informacji o bezpośrednim kraju przeznaczenia, h) brak dołączenia do urządzeń kopii deklaracji zgodności dotyczącej osprzętu (reduktora oraz węża przyłączeniowego). 2. Decyzją z 4 maja 2023 r. Nr DNR-2/38/2023 Prezes Urzędu: 1) nakazał spółce wycofanie z obrotu wyrobów: nagrzewnica gazowa (...), model: (...), kod (...)oraz nagrzewnica gazowa (...), model (...), kod (...); 2) nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 30.000 zł za niedopełnienie obowiązków określonych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2016/426 z powodu wprowadzenia do obrotu wyrobów niezgodnych z zasadniczymi wymaganiami; 3) nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za niedopełnienie obowiązków określonych w art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia 2016/426 w zw. z art. 7 ust. 5 rozporządzenia 2016/426 w zakresie niezapewnienia, aby producent zaopatrzył urządzenia napisami określonymi w pkt 1 lit. a, b, d, e, f Załącznika IV "Napisy". 3. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżoną decyzją z 30 czerwca 2023 r. Prezes Urzędu utrzymał w mocy decyzję własną z 4 maja 2023 r. Prezes Urzędu wskazał, że ustalenia dokonane w toku kontroli uzasadniały wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wprowadzenia do obrotu wyrobu niezgodnego z wymaganiami, w sprawie nałożenia na spółkę postępowania kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków określonych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2016/426 z powodu wprowadzenia do obrotu wyrobów niezgodnych z zasadniczymi wymaganiami oraz kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków określonych w art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia 2016/426 w zw. z art. 7 ust. 5 rozporządzenia 2016/426 w zakresie niezapewnienia, aby producent zaopatrzył urządzenia napisami określonymi w pkt 1 lit. a, b, d, e, f Załącznika IV "Napisy". Prezes Urzędu zaznaczył, że przesłanka przewidziana przepisem określonym w art. 97 ust. 4 pkt 1 ustawy o systemach oceny (tj. odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej) odwołuje się do dwóch warunków, które muszą być spełnione łącznie. Po pierwsze, waga naruszenia prawa musi być znikoma, a po drugie, strona musi zaprzestać naruszenia prawa najpóźniej w toku postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przesłanka znikomego naruszenia prawa. Naruszenie prawa trwało bowiem od 18 listopada 2021 r. do 31 sierpnia 2022 r. oraz dotknęło znacznej liczby podmiotów. Spółka nie przedstawiła również dowodów wycofania wyrobów z obrotu od wszystkich kontrahentów wskazanych przez nią na listach przekazanych Prezesowi Urzędu. Rozpoznając ponownie sprawę Prezes Urzędu stwierdził, iż wydanie decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną było obligatoryjne. 4. Skarżący zaskarżył przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 5. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu wniósł o jej oddalenie. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 lutego 2024 r. (sygn. akt V SA/Wa 1912/23) oddalił skargę M. sp. z o.o. w R.na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 30 czerwca 2023 r. nr DNR-2/62/2023 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Uzasadniając oddalenie skargi Sąd I instancji wskazał, że zasada swobodnego przepływu towarów gwarantuje, że produkty, które trafiają na rynek wewnętrzny Unii Europejskiej, spełniają wymogi zapewniające wysoki poziom ochrony interesów publicznych, takich jak zdrowie i bezpieczeństwo w ogóle, zdrowie i bezpieczeństwo w miejscu pracy, ochrona konsumentów, ochrona środowiska i bezpieczeństwa. Zasadnicze wymagania dotyczące produktów zostały określone w dyrektywach i rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady. Wynika z nich, że produkty wprowadzane na rynek wewnętrzny oprócz wysokiego poziomu jakości i ochrony powinny posiadać deklaracje zgodności oraz oznakowanie CE lub inne dodatkowe oznaczenia. Sąd I instancji podkreślił, że ze względu na cel oraz specyfikę postępowania w przedmiocie nadzoru rynku konieczna jest szybka reakcja organów nadzoru i kontroli, po to aby bez zbędnej zwłoki wyeliminować z rynku wyroby nie spełniające wymagań i dodatkowo stwarzające niebezpieczeństwo nie tylko dla ich bezpośrednich użytkowników, ale ogółu ludności. Zaznaczyć przy tym należy, że przedmiotem postępowania prowadzonego przez Prezesa Urzędu są wyroby, które mogą trafić już do obrotu (znaleźć się w sprzedaży), a zatem trafić już do użytkowników końcowych. Ze tego względu istotne jest, aby współpraca z podmiotami gospodarczymi takimi jak producenci, importerzy czy też dystrybutorzy była właściwa i pozwoliła na szybkie wyeliminowanie z rynku wyrobów niespełniających wymagań, tak aby wyeliminować każdego rodzaju niebezpieczeństwo związane z wyrobami, które na rynku znaleźć się nie powinny. Postanowienie Prezesa Urzędu wydane w oparciu o przepis art. 82 ust. 1 ustawy ma zatem zasadnicze znaczenie dla dalszego toku postępowania. W przypadku stwierdzenia, że wyrób spełnia wymagania bądź też wszystkie niezgodności wyrobu została usunięte, bądź też wyrób zostanie usunięty z obrotu, odzyskany lub zniszczony bądź też powiadomiono użytkowników o niezgodnościach wyrobu organ zobowiązany jest umorzenia postępowania. Natomiast w sytuacji stwierdzenia, że wyrób nie spełnia wymagań, a także w przypadku gdy stwierdzono niezgodności formalne, a strona postępowania nie przedstawiła dowodów potwierdzających usunięcie niezgodności wyrobu z wymaganiami lub usunięcie niezgodności formalnych, wycofanie wyrobu z obrotu lub użytku, zaprzestanie udostępniania wyrobu, odzyskanie wyrobu, zniszczenie wyrobu lub powiadomienie użytkowników o stwierdzonych niezgodnościach z wymaganiami, organ nadzoru rynku prowadzący postępowanie, w drodze decyzji: 1) nakazuje usunięcie niezgodności wyrobu z wymaganiami lub usunięcie niezgodności formalnych; 2) nakazuje wycofanie wyrobu z obrotu lub użytku; 3) zakazuje udostępniania wyrobu; 4) nakazuje odzyskanie wyrobu; 5) nakazuje zniszczenie wyrobu; 6) nakazuje powiadomienie konsumentów lub innych użytkowników o stwierdzonych niezgodnościach z wymaganiami, określając termin i sposób powiadomienia (art. 84 ust. 2 ustawy). Sąd I instancji podkreślił, że ogólne zasady prowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym w sprawach z zakresu ustawy o systemach oceny ulegają pewnej modyfikacji wynikającej z regulacji zawartej w tej ustawie. I tak zgodnie z art. 13 pkt 16 ustawy strona na żądanie Prezesa Urzędu jest zobowiązana współpracować w celu usunięcia zagrożenia, jakie stwarza wyrób wprowadzony przez niego do obrotu. Ponadto, przepisy ustawy nakładają na organ obowiązek szybkiego i sprawnego prowadzenia postępowania, co wydaje się być okolicznością ze wszech miar uzasadnioną. Ustawodawca wprowadził ograniczenia czasowe, w których organ powinien przeprowadzić postępowanie i rozstrzygnąć sprawę. W myśl art. 76 ust. 2 ustawy postępowanie prowadzi się nie dłużej niż 3 miesiące. Prezes Urzędu w sprawach z zakresu ustawy o systemach oceny nie ma obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony. Wynika to bezpośrednio z treści art. 82 ust. 1 ustawy. Z treści tego przepisu wprost wynikają obowiązki nałożone na stronę postępowania do przedłożenia dowodów z rygorem, że w przypadku ich nieprzedłożenie wywoła to określone skutki prawne. Zatem ustawodawca wprost obowiązkiem poszukiwania środków dowodowych mających przemawiać na korzyść strony obciążył same strony. Ponadto, przedstawienie dowodów wykonania postanowienia Prezesa Urzędu wydanego na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy, we wskazanym przez organ terminie, stanowi przesłankę określoną w art. 97 ust. 4 pkt 3 ustawy, której spełnienie obliguje organ do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Analiza ww. przepisów prowadzi zatem do wniosku, że obowiązek organu polegający na nałożeniu na stronę sankcji jest wyłącznie skutkiem niewłaściwego działania w toku postępowania, czy też braku takiego działania przez samą stronę. Za bezsporne Sąd I instancji uznał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli wyrobów, których Skarżąca była importerem, stwierdzono szereg naruszeń wymogów określonych w rozporządzeniu 2016/426 przewidzianych dla nagrzewnic. Sąd zaaprobował ustalenia faktyczne dokonane przez organ jako mające oparcie w zebranym materiale dowodowym oraz wskazujące na wystąpienie opisanych w zaskarżonej decyzji nieprawidłowości. Mając zatem na uwadze ustalenia dokonane w trakcie kontroli przez upoważnionych inspektorów, Prezes Urzędu zasadnie wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzenia do obrotu wyrobu niezgodnego z wymaganiami, w sprawie nałożenia na stronę kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków określonych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2016/426 z powodu wprowadzenia do obrotu wyrobów niezgodnych z zasadniczymi wymaganiami oraz kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków określonych w art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia 2016/426 w zw. z art. 7 ust. 5 rozporządzenia 2016/426 w zakresie niezapewnienia, aby producent zaopatrzył urządzenia napisami określonymi w pkt 1 lit. a, b, d, e, f Załącznika IV "Napisy". Przesłanka przewidziana przepisem określonym w art. 97 ust. 4 pkt 1 ustawy o systemach oceny odwołuje się do dwóch warunków, które muszą być spełnione łącznie. Sąd podzielił stanowisko organu, że po pierwsze, waga naruszenia prawa musi być znikoma, a po drugie, strona musi zaprzestać naruszenia prawa najpóźniej w toku postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W niniejszej sprawie, Sąd I instancji stwierdził, że nie znajduje zastosowania przesłanka znikomego naruszenia prawa. Naruszenie prawa trwało od 18 listopada 2021 r. do 31 sierpnia 2022 r. oraz dotknęło znacznej liczby podmiotów. Ponadto w znacznej mierze wyroby wprowadzone przez spółkę nie będą już przez nią odzyskane. Naruszenie miało charakter długotrwały, a zasięg naruszenia był znaczny ze względu na ilość zakupionych przez kontrahentów wyrobów w celu dalszej dystrybucji. W konsekwencji nie ulega wątpliwości, że dobro chronione jakim jest bezpieczeństwo konsumentów, zostało naruszone. Postanowieniem z 8 września 2022 r. - wydanym na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o systemach oceny - Prezes Urzędu wezwał stronę do usunięcia niezgodności bądź wycofania wyrobów z obrotu oraz powiadomienia konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach wyrobów z wymaganiami w formie ogłoszenia, wyznaczając termin 45 dni od otrzymania niniejszego postanowienia. Ponadto, organ poinformował, że ogłoszenie o treści wskazanej w postanowieniu powinno zostać zamieszczone w dzienniku (gazecie) oraz na stronie głównej (...). Dodatkowo w postanowieniu Prezes Urzędu odniósł się do przekazanego materiału dowodowego, wskazując, że strona oświadczyła, iż zakupiła 500 szt. wyrobu: nagrzewnica gazowa (...), sprzedała 331 szt. urządzenia i obecnie posiada na stanie magazynowym 166 szt. ww. wyrobu, nie wyjaśniła jednak, co stało się z 3 szt. urządzenia, które nie zostały sprzedane i których nie posiada na stanie magazynowym. Ponadto, przedsiębiorca nie przekazał informacji, czy dostarczył wyroby odbiorcom indywidualnym na podstawie paragonów, a jeśli tak - ile urządzeń sprzedał w ten sposób. Dodatkowo organ zaznaczył, że z przekazanej listy kontrahentów nie wynika, czy wskazani na niej odbiorcy, będący osobami fizycznymi, zakupili wyroby w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w celu ich dalszej dystrybucji, czy też nabyli urządzenia jako konsumenci. Prezes Urzędu wskazał przy tym stronie, jakie dowody zostaną uznane przez organ za wykonanie postanowienia. Odnosząc się zatem do przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, określonej w art. 97 ust. 4 pkt 3 ustawy o systemach oceny, Sąd I instancji stwierdził, że Skarżąca nie przedstawiła w wyznaczonym terminie, tj. do 31 października 2022 r., wszystkich dowodów potwierdzających wykonanie postanowienia. Zaznaczając, że Spółka wraz z pismem z 28 października 2022 r. przekazała szereg dowodów na wykonanie postanowienia, niemniej jednak nie był to materiał kompletny, który uzasadniałby uznanie przez organ, iż przedmiotowe wyroby wycofano z obrotu. W wyznaczonym terminie działania podjęte przez spółkę polegały na przedstawieniu komunikatu na stronie internetowej oraz w prasie, przekazaniu listy kontrahentów oraz szeregu oświadczeń. Niemniej jednak, jak sama strona wskazała w przedmiotowym piśmie proces wycofywania wyrobu z obrotu nie został zakończony i nie przedstawiono stosownych dowodów od wszystkich kontrahentów. Z materiału dowodowego sprawy wynika zatem, że strona nie podjęła skutecznych działań wobec wszystkich swoich kontrahentów. Sąd zaznaczył, że Prezes Urzędu w powyższym postanowieniu (znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy) w sposób jasny i precyzyjny wskazał, jakich działań oczekiwał od skarżącej i w jakim terminie skarżąca miała obowiązek przedstawienia dowodów potwierdzających podjęcie ww. działań. Jednocześnie Prezes Urzędu wskazał jakie dowody potwierdzają podjęcie takich działań. Zdaniem Sądu I instancji Skarżąca powinna w pełny sposób wykazać podjęcie działań naprawczych w stosunku do wszystkich znajdujących się w obrocie wyrobów będących przedmiotem postępowania. Obowiązek ten wynika nie tylko z treści postanowienia Prezesa Urzędu z 8 września 2022 r., ale nade wszystko wprost z art. 13 pkt 13 ustawy o systemach oceny, z którego wynika obowiązek niezwłocznego podjęcia działania w celu zapewnienia zgodności wyrobu, jego wycofania z obrotu lub odzyskania – w przypadku zaistnienia uzasadnionego podejrzenia, że jest on niezgodny z wymaganiami, a zgodnie z pkt 16 na żądanie organu nadzoru rynku, o którym mowa w art. 58 ust. 2 i 3, skarżąca miała obowiązek współpracować w celu usunięcia zagrożenia, jakie stwarza wyrób wprowadzony przez nią do obrotu. Stwierdzone przez organ niezgodności, jak szczegółowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnoszą się do wymagań zasadniczych, a więc wskazujących na wadliwość projektu wyrobu. W takiej sytuacji, organ miał obowiązek podjąć stosowne dla danej niezgodności działania. Sąd stwierdził również, że organ wymierzając skarżącej kary pieniężne w wysokości 30.000 zł i 3.000 zł, działał w ramach uznania administracyjnego oraz kierował się kryteriami wskazanymi w art. 97 ust. 3 ustawy o systemach oceny, a zatem zarzut naruszenia tego przepisu również uznać należy za chybiony. Prezes Urzędu wziął pod uwagę wszystkie przesłanki wymiaru kary określone w ww. przepisie oraz szczegółowo opisał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 19-24), a Sąd podziela ocenę organu w tym zakresie. Organ wyczerpująco odniósł się do wagi i okoliczności naruszenia prawa oraz uwzględnił jako okoliczność łagodzącą fakt, że wobec strony nie było wcześniej prowadzone postępowanie administracyjne na podstawie przepisów ustawy o systemach oceny. Prezes Urzędu opisał również stopień przyczynienia się strony do powstania naruszenia prawa, działania przez nią podjęte oraz wysokość korzyści majątkowej osiągniętej przez stronę ze sprzedaży nagrzewnic. 7. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Skarżąca zrzekła się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1). naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 97 i art. 91 ust. 2 pkt 3 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku polegające na oddaleniu skargi M. Sp. z o.o. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 30 czerwca 2023 r. nr DNR-2/62/2023 w przedmiocie wymierzenia M.Sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 złotych za "niedopełnienie obowiązków określonych w art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) 2016/426 w związku z art. 7 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2016/426 w zakresie niezapewnienia, aby producent zaopatrzył urządzenia nagrzewnice napisami określonymi w pkt 1 lit. a, b, d, e, f Załącznika IV "Napisy" do rozporządzenia (UE) 2016/426" - pomimo, że Spółka podjęła wszystkie działania jakie realnie była w stanie, aby wykonać postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 8 września 2022 r. bez zbędnej zwłoki. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie przyjął, że wymierzona Skarżącej kara pieniężna nie jest rażąco wygórowana w świetle przesłanek z art. 97 ust. 3 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku. b) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 97 i art. 88 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku polegające na oddaleniu skargi M. Sp. z o.o. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 30 czerwca 2023 r. nr DNR-2/62/2023 w przedmiocie wymierzenia M. Sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości 30.000,00 złotych za "niedopełnienie obowiązków określonych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/426 z powodu wprowadzenia do obrotu wyrobów niezgodnych z zasadniczymi wymaganiami określonymi w: pkt 1.5. lit. a w związku z pkt 1.6.1 Załącznika I "Zasadnicze wymagania", pkt 1.5. lit. b w związku z pkt 1.6.2 Załącznika I "Zasadnicze wymagania" do rozporządzenia (UE) 2016/426 oraz pkt 1.5. lit. c w związku z pkt 1.6.3 Załącznika I "Zasadnicze wymagania" do rozporządzenia (UE) 2016/426" - choć organ winien odstąpić od jej orzeczenia, ewentualnie obniżyć wymiar tej kary, gdyż Strona powzięła niezwłocznie aktywności dla zrealizowania postanowienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 8 września 2022 r. i wykazała to dowodami, które organ otrzymał, c) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. art. 88 ust. 3 pkt 3 i art. 91 ust. 2 pkt 3 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku poprzez dokonanie ustaleń i oceny stanu faktycznego w sposób budzący uzasadnione podejrzenie, iż kontrola legalności postępowania organu administracji publicznej przeprowadzona została przez Sąd I instancji wybiórczo, bez uwzględnienia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności nie wzięto pod uwagę szeregu aktywności, które M.Sp. z o.o. podjęła aby wypełnić postanowienie Prezesa UOKIK z dnia 8 września 2022 r. oraz co stało (i nadal stoi) na przeszkodzie wykonania go w pełnym zakresie. 2). uchybienie prawu materialnemu - art. 97 ust. 4 pkt 3 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku poprzez błędną jego wykładnię i w rezultacie dowolnie uznanie, że M. Sp. z o.o. by przyjąć iż zrealizowała postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji 1 Konsumentów z dnia 8 września 2022 r. musi poza już złożonymi "dowodami" przekazać także inne materiały świadczące o wycofaniu produktów z obrotu oraz faktury korygujące od 2 kontrahentów, przy czym wymaganie organu m.in. o zgromadzenie oświadczeń od 15 kontrahentów oraz tych faktur korygujących okazało się niemożliwe do spełnienia. Dyspozycja przepisu art. 97 ust. 4 pkt 3 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku nie określa, jaka liczba dowodów determinuje wykonanie ww. postanowienia. Wedle M. Sp. z o.o. ta Spółka przedstawiła Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów dokumentację wystarczającą do skorzystania wobec niej z art. 97 ust. 4 pkt 3 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku. W uzasadnieniu Skarżąca przedstawiła argumenty mające wskazywać na zasadność zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. 8. Prezes Urzędu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. 9. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. 10. Ocenę zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) rozpocząć należy od wskazania, że - zgodnie z zasadą związania i dyspozycyjności - zakres kontroli przed NSA wyznacza sam autor skargi kasacyjnej, wskazując precyzyjnie które normy prawa i w jaki sposób zostały naruszone. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym zaskarżenia wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, co znalazło swój wyraz również w przymusie adwokacko-radcowskim, tj. obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. O skuteczności zaś zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde naruszenie przepisów postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa tym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który to związek przyczynowy nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (zob. wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09). Oznacza to, że podstawą skargi kasacyjnej nie może być każde uchybienie przepisom postępowania, a jedynie takie, które w sposób istotny wpłynęło na wydane rozstrzygnięcie. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną, wynikającym z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jest więc nie tylko wyraźne wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy oraz obowiązkiem wykazania i uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w taki sposób, że w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny. Autor skargi kasacyjnej w odniesieniu do sformułowanych w punkcie 1 lit. a-b petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, nie sprostał powyższym wymaganiom, bowiem podstawa zarzutów została w części wadliwie skonstruowana, co znacznie ograniczyło zakres kontroli przez NSA. I tak - za chybiony uznać należało uznać sformułowany w pkt 2 lit. a petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 97 i art. 91 ust. 2 pkt 3 ustawy o systemach oceny zgodności i odpowiednio w pkt 2 lit. lit c. petitum skargi zarzut naruszenia art. 97 i art. 88 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemach oceny zgodności. Z uwagi na brak precyzyjnie wskazanej jednostki redakcyjnej art. 97, który składa się z sześciu ustępów, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości odniesienia się do nich. 11. Treść pozostałych zarzutów oraz ich uzasadnienie wskazują, że istota skargi kasacyjnej dotyczy w zasadzie dwóch kwestii, a mianowicie: - roli i znaczenia postanowienia wydanego w trybie art. 82 ust. 1 ustawy dla postępowania w przedmiocie nakazu wycofania produktu z obrotu i orzeczenia kary pieniężnej; oraz - zakresu postępowania dowodowego prowadzonego w przedmiocie nakazu wycofania produktu z obrotu i orzeczenia kary pieniężnej; Z uwagi na istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzyć je łącznie. 12. W pierwszej kolejności należy podnieść, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się już do analogicznych w istocie problemów prawnych w zbliżonych stanach faktycznych spraw (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2025 r., sygn. akt II GSK 1646/21, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 97/21). Oceny przedstawione w uzasadnieniach wskazanych powyżej wyroków NSA, skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela, a zatem uznał za zasadne odwołanie się do motywów przywołanych rozstrzygnięć. Aby odnieść się szczegółowo do zarzutów kasacyjnych, w pierwszej kolejności należy przedstawić ogólne zasady postępowania w sprawach o nakazanie wycofania produktu z obrotu i wymierzenia kary pieniężnej. Rozpocząć należy od tego, że zasada swobodnego przepływu towarów gwarantuje, że produkty, które trafiają na rynek wewnętrzny Unii Europejskiej, spełniają wymogi zapewniające wysoki poziom ochrony interesów publicznych, takich jak zdrowie i bezpieczeństwo w ogóle, zdrowie i bezpieczeństwo w miejscu pracy, ochrona konsumentów, ochrona środowiska i bezpieczeństwa. Zasadnicze wymagania dotyczące produktów zostały określone w dyrektywach i rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady. Ogólnie rzecz ujmując, wynika z nich, że produkty wprowadzane na rynek wewnętrzny, oprócz oczywiście wysokiego poziomu jakości i ochrony, powinny posiadać deklaracje zgodności oraz oznakowanie CE lub inne dodatkowe oznaczenia. Szczegółowe procedury nadzoru rynku zostały określone w następujących rozporządzeniach UE: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku dotyczące warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/93; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniające dyrektywę 2004/42/WE i rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011. W prawie polskim system oceny zgodności i nadzoru rynku regulują ustawy: ustawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i systemie nadzoru rynku oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności. Wynika z nich, że organy nadzoru rynku kontrolują czy produkty spełniają wymagania określone w odpowiednim prawodawstwie harmonizacyjnym UE i czy nie zagrażają zdrowiu, bezpieczeństwu ani żadnemu innemu aspektowi ochrony interesu publicznego. Jeśli produkty nie spełniają wymagań albo zagrażają zdrowiu i bezpieczeństwu, organy nadzoru rynku nakazują przedsiębiorcom usunięcie produktu z rynku lub nawet jego zniszczenie. Dodatkowo na tych przedsiębiorców nakładane są kary pieniężne. Podmiotami odpowiedzialnymi za zgodność produktu z wymaganiami są: producent, instalator, upoważniony przedstawiciel, importer oraz dystrybutor. Zgodnie z art. 5 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku wyroby wprowadzone do obrotu lub oddawane do użytku muszą spełniać wymagania. Wymagania dla wyrobów podlegających ocenie zgodności określają przepisy wydane na podstawie art. 12 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku. Natomiast wymaganie dla urządzeń spalających paliwa gazowe określa rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/426 z dnia 9 marcs 2016 r. w sprawie urządzeń spalających paliwa gazowe oraz uchylenia dyrektywy 2009/142/WE. Na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku w przypadku, o którym mowa w art. 74 ust. 2, art. 75 ust. 1 oraz do postępowań, o których mowa w art. 76 ust. 1, art. 85 ust. 1 i art. 87 ust. 3, a także do postępowań w sprawach kar pieniężnych, o których mowa w art. 88-96, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. 13. Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie Organ miał obowiązek stosowania odpowiednio przepisów k.p.a. Na Prezesie UOKiK prowadzącym postępowania na podstawie przepisów ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku ciążył zatem – zgodnie z zasadami oficjalności i prawdy obiektywnej - obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. Pamiętać przy tym należy, że z zasadami wskazanymi wyżej koresponduje zasada rozkładu ciężaru dowodowego. Powszechnie w doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym, w tym w szczególności w sprawach sankcji administracyjnych, to na organie spoczywa ciężar dowodu. Tak ukształtowana zasada ciężaru dowodu doznaje jednak przełamania w tych przypadkach, w których możliwości poczynienia ustaleń przez organ są ograniczone, zwłaszcza, gdy wykazanie określonych faktów pozostaje w interesie strony (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 603/16 ). W takich przypadkach ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 października 2007 r. (sygn. akt II GSK 172/07), wyraził pogląd, który Sąd rozpoznający tę sprawę podziela, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od lojalnego współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Powyższe stanowisko potwierdza liczne orzecznictwo, które akcentuje, że obowiązki organów administracji publicznej w zakresie przeprowadzenia dowodów z urzędu celem odtworzenia prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) nie sięgają tak daleko, by zwalniały stronę ze współudziału w zebraniu materiału dowodowego (por. np. wyroki NSA z: 17 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 273/10; 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1677/10). W ramach lojalnego współdziałania w celu wyjaśniania okoliczności faktycznych strona powinna przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wskazane wyżej ogólne zasady prowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym w sprawach z zakresu ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku ulegają pewnej modyfikacji wynikającej z regulacji zawartej w tej ustawie. I tak zgodnie z art. 13 pkt 16 ustawy strona na żądanie Prezesa UOKiK jest zobowiązana współpracować w celu usunięcia zagrożenia, jakie stwarza wyrób wprowadzony przez nią do obrotu. Ponadto, przepisy ustawy nakładają na organ obowiązek szybkiego i sprawnego prowadzenia postępowania, co wydaje się być okolicznością ze wszech miar uzasadnioną. Ustawodawca wprowadził ograniczenia czasowe, w których organ powinien przeprowadzić postępowanie i rozstrzygnąć sprawę. Zgodnie z art. 76 ust. 2 ustawy postępowanie prowadzi się nie dłużej niż 3 miesiące. Do tego należy dodać regulację k.p.a., że postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powinno zostać rozpatrzone zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Dodać też należy, że Prezes UOKiK w sprawach z zakresu ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku nie ma obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony. Wynika to bezpośrednio z treści art. 82 ust. 1 ustawy. Z treści tego przepisu, który zostanie szczegółowo omówiony niżej, wprost wynikają obowiązki nałożone na stronę postępowania do przedłożenia dowodów z rygorem, że w przypadku ich nieprzedłożenia wywoła to określone skutki prawne. Ustawodawca wprost obowiązkiem poszukiwania środków dowodowych mających przemawiać na korzyść strony obciążył same strony. 14. Celem nadzoru rynku jest zapewnianie wysokiego poziomu ochrony interesów publicznych, takich jak zdrowie i ogólnie rozumiane bezpieczeństwo, bezpieczeństwo i higiena pracy w miejscu pracy, ochrona konsumentów oraz ochrona środowiska naturalnego, po to aby wszystkie wyroby, które znajdują się w obrocie, niezależnie od miejsca (kraju), gdzie zostały wyprodukowane, spełniały obowiązujące wymagania. Producent, importer czy dystrybutor mają obowiązek zapewnić, żeby wyrób został zaprojektowany i wytworzony zgodnie z wymaganiami, mają zapewnić stosowanie procedur mających na celu utrzymanie zgodności produkcji seryjnej z wymaganiami, z uwzględnieniem zmian w projekcie lub cechach charakterystycznych wyrobu oraz w innych dokumentach, w odniesieniu do których jest deklarowana jego zgodność. Ze względu na cel oraz specyfikę postępowania w przedmiocie nadzoru rynku konieczna jest szybka reakcja organów nadzoru i kontroli, po to aby bez zbędnej zwłoki wyeliminować z rynku wyroby niespełniające wymagań i dodatkowo stwarzające niebezpieczeństwo nie tylko dla ich bezpośrednich użytkowników, ale ogółu ludności. Zaznaczyć należy, że przedmiotem postępowania prowadzonego przez Prezesa UOKiK w rozpoznawanej sprawie są wyroby, które trafiły już do obrotu, zatem znajdują się w sprzedaży. Część z nich trafiła już do użytkowników końcowych. Z tego względu istotne jest, aby współpraca z podmiotami gospodarczymi takimi jak producenci, importerzy czy też dystrybutorzy była właściwa i pozwoliła na szybkie wyeliminowanie z rynku wyrobów niespełniających wymagań, tak aby wyeliminować każdego rodzaju niebezpieczeństwo związane z wyrobami, które na rynku znaleźć się nie powinny. Wskazane wyżej okoliczności wyjaśniają ratio legis regulacji wprowadzonej w ustawie o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku w zakresie szybkości i sprawności działania organów kontroli i nadzoru. 15. Zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy o systemach oceny zgodności postępowanie w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z wymaganiami wszczyna się z urzędu w przypadku stwierdzenia w toku kontroli, że wyrób nie spełnia wymagań albo nie spełnia wymagań i stwierdzono niezgodności formalne. Ustawodawca w art. 82 ust. 1 ustawy jeszcze przed wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę wprowadził obowiązek wydania przez organy nadzoru postanowienia, wzywającego stronę postępowania do: 1) usunięcia niezgodności wyrobu z wymaganiami lub niezgodności formalnych, 2) wycofania wyrobu z obrotu lub użytku, 3) zaprzestania udostępniania wyrobu, 4) odzyskania wyrobu, 5) zniszczenia wyrobu lub 6) powiadomienia konsumentów lub innych użytkowników o stwierdzonych niezgodnościach z wymaganiami, określając termin i sposób powiadomienia - wyznaczając termin na przedstawienie dowodów potwierdzających wykonanie tego postanowienia. Postanowienie Prezesa UOKiK wydane w oparciu o przepis art. 82 ust. 1 ustawy ma zasadnicze znaczenia dla dalszego toku postępowania. W przypadku stwierdzenia, że wyrób spełnia wymagania, bądź też wszystkie niezgodności wyrobu zostały usunięte, bądź też wyrób zostanie usunięty z obrotu, odzyskany lub zniszczony, bądź też powiadomiono użytkowników o niezgodnościach wyrobu, organ zobowiązany jest do umorzenia postępowania. Natomiast w sytuacji stwierdzenia, że wyrób nie spełnia wymagań, a także w przypadku gdy stwierdzono niezgodności formalne, a strona postępowania nie przedstawiła dowodów potwierdzających usunięcie niezgodności wyrobu z wymaganiami lub usunięcie niezgodności formalnych, wycofanie wyrobu z obrotu lub użytku, zaprzestanie udostępniania wyrobu, odzyskanie wyrobu, zniszczenie wyrobu lub powiadomienie użytkowników o stwierdzonych niezgodnościach z wymaganiami, organ nadzoru rynku prowadzący postępowanie, stosownie do art. 84 ust. 2 ustawy o systemach oceny zgodności, w drodze decyzji: 1) nakazuje usunięcie niezgodności wyrobu z wymaganiami lub usunięcie niezgodności formalnych; 2) nakazuje wycofanie wyrobu z obrotu lub użytku; 3) zakazuje udostępniania wyrobu; 4) nakazuje odzyskanie wyrobu; 5) nakazuje zniszczenie wyrobu; 6) nakazuje powiadomienie konsumentów lub innych użytkowników o stwierdzonych niezgodnościach z wymaganiami, określając termin i sposób powiadomienia. Z treści ww. przepisów wynika, że zastosowanie przepisu art. 84 ust. 2 ustawy jest wprost konsekwencją niewykonania przez stronę obowiązków i nieprzedstawienia dowodów wskazanych w postanowieniu wydanym w trybie art. 82 ust. 1 ustawy. Organ, w przypadku stwierdzenia niezgodności i nieprzedstawienia przez stronę dowodów w terminie lub nieprzedstawienia ich w ogóle, jest zobligowany do nałożenia sankcji administracyjnych wskazanych w art. 84 ust. 2 ustawy. Nałożenie sankcji przez organ nie zależy zatem od jego uznania, lecz wynika ze związania organu ustaleniami faktycznymi dotyczącymi niepodjęcia przez stronę działań, polegających na przedstawieniu dowodów potwierdzających usunięcie niezgodności wyrobu z wymaganiami lub usunięcie niezgodności formalnych, wycofanie wyrobu z obrotu lub użytku, zaprzestanie udostępniania wyrobu, odzyskanie wyrobu, zniszczenie wyrobu lub powiadomienie użytkowników o stwierdzonych niezgodnościach z wymaganiami, które to działania zostają pierwotnie określone przez organ w postanowieniu wydanym właśnie na podstawie art. 82 ust. 1 ww. ustawy, a do powzięcia których Prezes UOKiK wzywa strony postępowania (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 97/21). To czy organ umorzy postępowanie w sprawie wprowadzenia do obrotu wyrobu niezgodnego z wymaganiami w oparciu o art. 84 ust. 1 ustawy, czy też nałoży na stronę jeden z obowiązków określonych w art. 84 ust. 2 ustawy, zależy od poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, od przedstawienia przez stronę we wskazanym przez organ terminie dowodów wykonania postanowienia Prezesa UOKiK lub podjęcia działań określonych w ustawie (usunięcie niezgodności wyrobu z wymaganiami lub usunięcie niezgodności formalnych, wycofanie wyrobu z obrotu lub użytku, zaprzestanie udostępniania wyrobu, odzyskanie wyrobu, zniszczenie wyrobu lub powiadomienie użytkowników o stwierdzonych niezgodnościach z wymaganiami). Ponadto, przedstawienie dowodów wykonania postanowienia Prezesa UOKiK, wydanego na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy, we wskazanym przez organ terminie, stanowi przesłankę określoną w art. 97 ust. 4 pkt 3 ustawy, której spełnienie obliguje organ do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Analiza ww. przepisów prowadzi do wniosku, że obowiązek organu, polegający na nałożeniu na stronę sankcji, jest wyłącznie skutkiem niewłaściwego działania w toku postępowania, czy też braku takiego działania przez samą stronę (por. wyrok NSA z 21 września 2021 r., sygn. akt II GSK 975/21). 16. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że postępowanie organu na początkowym etapie rozpoznawania sprawy polega przede wszystkim na uzyskaniu informacji o wyrobie oraz umożliwieniu stronie podjęcia dobrowolnych działań, które mają doprowadzić do zapewnienia, że wyrób niezgodny zostanie wyeliminowany z rynku czy to poprzez wycofanie go z obrotu, czy też poprzez usunięcie niezgodności. Należy dodać, że wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy zagadnienia związane z niezgodnością wyrobu z wymaganiami zapadły w toku postępowania kontrolnego prowadzonego jeszcze przed wydaniem postanowienia w trybie art. 82 ust. 1 ustawy. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono (nr akt kontroli: NRBP.8361.17.2022) w ofercie handlowej kontrolowanego przedsiębiorcy urządzenia: nagrzewnica gazowa (...), model: (...), kod (...)oraz nagrzewnica gazowa (...), model (...), kod (...) (zwane dalej "wyrobami" lub "nagrzewnicami") podlegające wymaganiom rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/426 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie urządzeń spalających paliwa gazowe oraz uchylenia dyrektywy 2009/142/WE (Dz. Urz. UE L 81 z 31.03.2016 r., str. 99; zwanego dalej: "rozporządzeniem 2016/426") oraz ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2022 r. poz. 1854; dalej "ustawą o systemach oceny"). W wyniku oględzin wyrobów, stwierdzono: a) brak na wyrobach następujących informacji, naniesionych w sposób widoczny, czytelny i trwały: • numeru seryjnego i roku produkcji urządzeń, • oznaczenia kategorii urządzeń, określonych w odniesieniu do kraju przeznaczenia, • wartości ciśnienia zasilającego, • klasyfikacji temperatury, dostarczanej przez urządzenia, • stopnia ochrony elektrycznej, • bezpośredniego kraju przeznaczenia, • ostrzeżenia "Stosować wyłącznie w dobrze wentylowanym pomieszczeniu i z dala od materiałów łatwopalnych", • ostrzeżenia "Nie używać do ogrzewania pomieszczeń mieszkalnych w budynkach mieszkalnych, w przypadku użycia w budynkach publicznych należy odnieść się do przepisów krajowych", • informacji "Po użyciu zakręcić dopływ gazu na zaworze butli", • instrukcji "Przed zapaleniem palnika(-ów) upewnij się, że wentylator działa prawidłowo", b) błędną instrukcję użytkowania (uruchomienia), umieszczoną na wyrobach, poprzez nieprawidłowy opis uruchomienia urządzenia - brak logicznej ciągłości oraz informację, wprowadzającą w błąd użytkownika o regulacji ciśnienia przepływu gazu, zgodnie z pożądaną mocą cieplną, c) brak jednoznacznego oznakowania obrotów wentylatora na urządzeniu: nagrzewnica gazowa (...), model: (...), kod (...), d) brak instrukcji instalacji dla wykwalifikowanego użytkownika (instalatora), e) brak w instrukcji obsługi i konserwacji dla użytkownika następujących informacji: • minimalnych wymagań dotyczących wentylacji, • procedury wymiany butli - procedura powinna być przeprowadzona z dala od źródeł zapłonu, • rozmiaru butli, dla której urządzenia są przeznaczone, • długości i rodzaju lub typu stosowanego węża przyłączeniowego, • ostrzeżenia "Nie używać do ogrzewania powierzchni mieszkalnych i budynków mieszkalnych, w przypadku użytkowania w budynkach użyteczności publicznej należy przestrzegać przepisów krajowych", • kompletnej części zawierającej informacje techniczne, powtarzające informacje z tabliczki znamionowej i innych etykiet, • informacji o odpowiednim typie gazu, • informacji, że w niektórych krajach mogą istnieć różnice w wymaganiach, • informacji "Niniejszy sprzęt może być użytkowany przez dzieci w wieku co najmniej 8 lat i przez osoby o obniżonych możliwościach fizycznych, umysłowych i osoby o braku doświadczenia i znajomości sprzętu, jeżeli zapewniony zostanie nadzór lub instruktaż odnośnie do użytkowania sprzętu w bezpieczny sposób, tak, aby związane z tym zagrożenia były zrozumiałe. Dzieci nie powinny bawić się sprzętem. Dzieci bez nadzoru nie powinny wykonywać czyszczenia i konserwacji sprzętu", f) rozbieżności w sposobie uruchomienia urządzeń w instrukcji obsługi i konserwacji dla użytkownika - instrukcja zawierała dwie procedury uruchomienia, które się wzajemnie wykluczają, g) brak na opakowaniach urządzeń: • wartości ciśnienia, do którego urządzenia są przystosowane, • instrukcji "Przed użyciem należy zapoznać się z instrukcją obsługi", • informacji "Używać wyłącznie w dobrze wentylowanym pomieszczeniu z dala od materiałów łatwopalnych", • ostrzeżenia "Nie używać do ogrzewania domów i budynków mieszkalnych. W przypadku użycia w budynkach użyteczności publicznej należy odnieść się do przepisów obowiązujących w danym kraju", • klasyfikacji temperatury, dostarczanej przez urządzenia, • informacji dotyczącej niebezpieczeństwa związanego z użytkowaniem urządzenia w piwnicach lub poniżej poziomu gruntu, • informacji o bezpośrednim kraju przeznaczenia, h) brak dołączenia do urządzeń kopii deklaracji zgodności dotyczącej osprzętu (reduktora oraz węża przyłączeniowego). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał, że Prezes UOKiK, ponownie rozpatrując sprawę, dokonał właściwej oceny zebranych w toku postępowania dowodów. Zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy wskazuje, że producent nie dochował należytej staranności przy wprowadzaniu do obrotu wyrobu i nie sprawdził, czy wyrób spełnia wymagania oraz czy dołączono do niego konieczne informacje dotyczące bezpieczeństwa, co stanowiło jego obowiązek zgodnie z ustawą o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku. Ustalenia poczynione w toku kontroli oraz w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ nadzoru rynku w obu instancjach administracyjnych, wskazują, że nagrzewnice nie spełniają wymagań. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w postanowieniu z 8 września 2022 r. - wydanym na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o systemach oceny, w sposób jasny i precyzyjny wskazał, jakich działań oczekiwał od Skarżącej i w jakim terminie Skarżąca miała obowiązek przedstawienia wszystkich dowodów potwierdzających podjęcie ww. działań. Jednocześnie Prezes UOKiK wskazał, że dowodami potwierdzającymi podjęcie dobrowolnych działań będą w szczególności: 1) dowody usunięcia niezgodności wyrobów z wymaganiami bądź wycofania wyrobów z obrotu, tj: - dowody usunięcia niezgodności wyrobów z wymaganiami wobec wszystkich wyrobów, będących obecnie w obrocie, tj. wyrobów, które zarówno strona postępowania, jak i jej kontrahenci, którzy nabyli urządzenia w celu ich dalszej dystrybucji, posiadają na stanach magazynowych Bądź - dowody wycofania wyrobów z obrotu: faktury korygujące od odbiorców, potwierdzające wycofanie wyrobów z obrotu, w przypadku braku wyrobów w ofertach handlowych odbiorców, ich pisemne oświadczenia o nieposiadaniu wyrobów na stanie magazynowym oraz oświadczenie strony postępowania, iż znajdujące się w jej posiadaniu i zwrócone wyroby nie będą ponownie wprowadzone do obrotu, 2) dowody powiadomienia konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach wyrobu z wymaganiami: strona z gazety zawierająca opublikowane ogłoszenie prasowe, wydruk komunikatu ze strony internetowej, 3) poprawiona lista kontrahentów zawierająca jedynie dane odbiorców, którzy dokonali zakupu wyrobu w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a następnie mogli go dostarczyć dalszym odbiorcom, 4) w przypadku usunięcia niezgodności wyrobów – deklaracje zgodności UE dla osprzętu (reduktora oraz węża przyłączeniowego) 5) wyjaśnienie strony postępowania w zakresie 3 szt. Urządzenia: nagrzewnica gazowa (...), model (...), kod (...), których strona postępowania nie posiada na stanie magazynowym ani nie dostarczyła odbiorcom. Postanowienie zawierało również stosowne pouczenie, że zgodnie z art. 84 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, w przypadku gdy organ nadzoru rynku prowadzący postępowanie stwierdzi, iż niezgodność wyrobu z wymaganiami lub niezgodność formalna zostały usunięte, wyrób został wycofany z obrotu lub użytku, odzyskany, zniszczony lub powiadomiono użytkowników o stwierdzonych niezgodnościach z wymaganiami, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Podkreślić wypada, że Skarżąca na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała ani nie żądała zmiany postanowienia z 8 września 2022 r., nie informowała też o zamiarze lub woli przedstawienia innych dowodów podważających wyniki kontroli. 17. Wobec powyższego, nie powinno budzić jakichkolwiek wątpliwości, że Skarżąca powinna wykazać podjęcie działań naprawczych w stosunku do wszystkich znajdujących się w obrocie sztuk nagrzewnic będących przedmiotem postępowania. Obowiązek ten wynika nie tylko z treści postanowienia Prezesa UOKiK z 8 września 2022 r., ale nade wszystko wprost z art. 13 pkt 13 ustawy, z którego wynika obowiązek niezwłocznego podjęcia działania w celu zapewnienia zgodności wyrobu, jego wycofania z obrotu lub odzyskania – w przypadku zaistnienia uzasadnionego podejrzenia, że jest on niezgodny z wymaganiami, a zgodnie z pkt 16 na żądanie organu nadzoru rynku, o którym mowa w art. 58 ust. 2 i 3, Skarżąca miała obowiązek współpracować w celu usunięcia zagrożenia, jakie stwarza wyrób wprowadzony przez nią do obrotu. Choć Spółka wraz z pismem z 28 października 2022 r. przekazała szereg dowodów na wykonanie postanowienia, to jednak rację miały Organy a w ślad za nimi Sąd I instancji, że nie był to materiał kompletny, który uzasadniałby uznanie przez Organ, iż przedmiotowe wyroby wycofano z obrotu. W wyznaczonym terminie działania podjęte przez Skarżącą polegały na przedstawieniu komunikatu na stronie internetowej oraz w prasie, przekazaniu listy kontrahentów oraz szeregu oświadczeń. Niemniej jednak, jak sama Skarżąca wskazała w przedmiotowym piśmie proces wycofywania wyrobu z obrotu nie został zakończony i nie przedstawiono stosownych dowodów od wszystkich kontrahentów. Z materiału dowodowego sprawy wynika zatem, że Skarżąca nie podjęła skutecznych działań wobec wszystkich swoich kontrahentów. Sąd I instancji słusznie uznał, że w toku postępowania Skarżąca rozpoczęła działania dobrowolne w celu usunięcia skutków naruszenia prawa, jednak nie przedłożyła wszystkich dowodów na okoliczność ich skuteczności. 18. Z akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że Prezes UOKiK rzetelnie zgromadził i rozpatrzył cały materiał dowodowy, który pozwolił mu na stwierdzenie, że Skarżąca nie usunęła niezgodności ani nie wycofała wyrobu z obrotu, a ustalenia Organu są wynikiem analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, do którego zgromadzenia Strona przyczyniła się poprzez zaniechanie działania, pomimo wiedzy na temat dowodów, jakie powinna przedstawić oraz terminu do ich złożenia, aby uzyskać korzystne dla siebie rozstrzygnięcie. Opierając się na wskazanych wyżej ogólnych zasadach k.p.a., które w myśl art. 63 ust. 2 ustawy mają odpowiednie zastosowanie w rozpoznawanej sprawie oraz na przepisach ustawy, NSA uznał, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów będący gospodarzem postępowania w niniejszej sprawie prowadził je prawidłowo. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że przedstawienie wszystkich dowodów wykonania postanowienia Prezesa Urzędu wydanego na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy, we wskazanym przez Organ terminie, stanowi przesłankę określoną w art. 97 ust. 4 pkt 3 ustawy, której spełnienie obliguje organ do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Analiza ww. przepisów prowadzi zatem do wniosku, że obowiązek organu polegający na nałożeniu na stronę sankcji jest wyłącznie skutkiem niewłaściwego działania w toku postępowania, czy też braku takiego działania przez samą stronę. 19. Organy w sposób wyczerpujący rozważyły wszystkie ustawowe przesłanki wymiaru kary określone w art. 97 ust. 3 ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku. Skarżąca spółka nie przedstawiła wszystkich dokumentów oraz dowodów, o które Organ wnosił. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prezes UOKiK wziął zatem pod uwagę wszystkie przesłanki wymiaru kary określone w ww. przepisie, szczegółowo wskazując je w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sankcje pieniężne (kary pieniężne) pełnią wielorakie funkcje, tj. prewencyjną, restytucyjną, kompensacyjną, a także represyjną. Ze swej istoty rolą sankcji pieniężnej jest pogorszenie sytuacji prawnej adresata przez nałożenie obowiązku zapłaty określonej kwoty. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 25 marca 2010 r., sygn. akt P 9/08 (OTK-A, 2010, Nr 3, poz. 26) stwierdził, że administracyjne kary pieniężne stanowią środki mające na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa. Kary te, stosowane automatycznie z mocy ustawy, mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Zapowiedź negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w wypadku naruszenia obowiązków określonych w ustawie albo w decyzji administracyjnej, ma motywować adresatów do wykonywania ustawowych obowiązków. Odnosząc się zatem do przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, określonej w art. 97 ust. 4 pkt 3 ustawy o systemach oceny, Sąd I instancji słusznie stwierdził, że Skarżąca nie przedstawiła w wyznaczonym terminie wszystkich dowodów potwierdzających wykonanie postanowienia. 20. Bezskuteczny okazał się także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną, a ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3218/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II GSK 548/19). Podzielając powyższe stanowisko należy stwierdzić, że skoro zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. i choć uzasadnienie w zasadzie stanowi powielenie argumentacji Organu to nie można stwierdzić jego niespójności, zatem sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu nie może zostać uznany za zasadny. Fakt, że strona nie zgadza się z oceną stanu faktycznego i prawnego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia ww. przepisu. Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzeczniczą dopiero uznanie, że uzasadnienie zostało sporządzone przez Sąd I instancji zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a. umożliwia Sądowi kasacyjnemu ocenę zaskarżonego wyroku w kontekście postawionych przez stronę skarżącą zarzutów (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2/15). Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zatem naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1096/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 584/13, 12 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 200/15; 3 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 56/14; 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 810/14, 27 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 1417/18). Powyższe oznacza, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Przy tym prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3831/18). Przez stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., należy rozumieć nie tylko zwięzłe przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji, ale także, jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest uwzględnienie w stanie sprawy przyjętego stanu faktycznego i jego rozpatrzenie w kontekście całego materiału dowodowego sprawy. Z kolei podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. W ramach tej podstawy dokonywana jest ocena prawna ustaleń faktycznych i ocena ta mieści się w podstawie proceduralnej rozstrzygnięcia. Bez prawidłowej oceny podstawy faktycznej rozstrzygnięcia nie jest możliwe prawidłowe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Tylko wtedy sąd administracyjny władny jest dokonać prawidłowej oceny zastosowania prawa materialnego przez organ administracji (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez strony i sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów, tj. winna zostać w nim uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 372/05; 9 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 632/05; 4 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2304/13; T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz, wydanie VI, WKP 2016). Uzasadnienie wyroku powinno być więc tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego Sąd I instancji uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne albo niezgodne z prawem. Winno stwarzać możliwość jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 21 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2324/12; 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09; 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 1067/11). Uzasadnienie wyroku stanowi zatem odzwierciedlenie toku badania danej sprawy przez sąd administracyjny. Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował się Sąd I instancji badając legalność zaskarżonego działania/zaniechania organu, a w przypadku, gdy strona z wyrokiem się nie zgadza, uzasadnienie wyroku musi umożliwić jej merytoryczną polemikę z argumentacją Sądu. Ma ponadto umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne, ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 2104/15). Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie to utrudnia lub wręcz uniemożliwia kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak zwłaszcza wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej oceny stanowiska Sądu I instancji co do stanu faktycznego przyjętego przezeń za podstawę rozstrzygnięcia, czy też jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09,). Uwzględniając powyższe uwagi co do kierunku wykładni i konsekwencji obowiązywania art. 141 § 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjnie niezasadnie zarzuca, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia, określonych tym przepisem, wymogów. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd I instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Odnosząc się zaś do uzasadnienia rozpoznawanego zarzutu zawartego przez skarżącego w skardze kasacyjnej jeszcze raz podkreślić należy, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Jak bowiem przyjmuje judykatura, z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jeżeli wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka zagadnienie stanu prawnego sprawy, to tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które pozostają bez związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5181/16). 21. Wobec powyższego należało stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, a stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. 22. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. 23. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 wyroku, na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona na rzecz organu kwota stanowi wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie, w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a., odpowiedzi na skargą kasacyjną przez profesjonalnego pełnomocnika, który występował przed sądem pierwszej instancji.