II GSK 2483/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku T. A. N. B.V. w R., K. N. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej T. A. N. B.V. w R., K. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 4002/24 w sprawie ze skargi T. A. N. B.V. w R., K. N. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 4 września 2024 r. nr 2018-12-TFL-22-P w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera postanawia: oddalić wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 czerwca 2025 r. oddalił skargę T. B.V w R., K. (dalej: "Skarżąca"), na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 4 września 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera. Skarżąca nie zgadzając się z powyższym wyrokiem wywiodła skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 193 p.p.s.a., wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji organu I oraz II instancji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2022.329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem udzielić stronie skarżącej tzw. ochrony tymczasowej, która polega na wstrzymaniu wykonania np. egzekucji należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, przesłanki materialne uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się do takich prawnych lub faktycznych okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23). Z powyższych ustaleń wynika zatem, że warunkiem zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest wykazanie przez uprawnionego wnioskodawcę (stronę skarżącą) co najmniej na poziomie uprawdopodobnienia, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeżeli bowiem sąd administracyjny orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności na wniosek strony skarżącej, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie są wystarczające ogólne twierdzenia strony lub wskazanie faktów, z których nie można w sposób bezpośredni wyprowadzić konkluzji, że wysoce prawdopodobna jest materializacja niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie zawarty w skardze kasacyjnej wniosek strony skarżącej o zastosowanie w stosunku do niej instytucji ochrony tymczasowej, jest pozbawiony jakiejkolwiek argumentacji i uzasadnienia. Taki stan rzeczy powoduje niemożność rozpoznania merytorycznego przedmiotowego wniosku, albowiem wskazane wady żądania nie pozwalają na ocenę możliwości wystąpienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji ujętej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze oraz działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Admiracyjny postanowił jak w sentencji.