II GSK 2674/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1123/24 w sprawie ze sprzeciwu M. Sp. z o.o. w U. od decyzji Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2023 r. nr DE NP/00066/2023 w przedmiocie nakazu dostosowania wymogów w zakresie zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy oraz posiadania wymaganej dokumentacji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 10 czerwca 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 1123/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) oddalił sprzeciw M. sp. z o.o. w U. (dalej: spółka, skarżąca) od decyzji Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie (dalej: organ odwoławczy, Wojewódzki Inspektor) z 15 listopada 2023 r. w przedmiocie nakazu dostosowania wymogów w zakresie zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy oraz posiadania wymaganej dokumentacji. Sąd pierwszej instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy: W trakcie kontroli przeprowadzonej 6 kwietnia 2023 r. przez przedstawicieli Państwowej Powiatowej Inspekcji Sanitarnej w obiekcie, w którym spółka prowadzi działalność gospodarczą, stwierdzono szereg nieprawidłowości dotyczących zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, zapewnienia pracownikom właściwych pomieszczeń higieniczno-sanitarnych, a także posiadania wymaganej dokumentacji. W konsekwencji, decyzją z 9 czerwca 2023 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Grodzisku Mazowieckim (dalej: organ pierwszej instancji) nakazał spółce usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzją z 15 listopada 2023 r. Mazowiecki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej: k.p.a.) uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ pierwszej instancji przy ponownym prowadzeniu postępowania powinien wyjaśnić status hal namiotowych tj. kwestie związane z kwalifikacją i podstawą prawną ich istnienia, pod względem możliwości wykonywania w nich pracy, jak również ustalić jakiego rodzaju obiektami są hale namiotowe. Wojewódzki Inspektor stwierdził bowiem, że z akt sprawy nie wynika czy hale namiotowe stanowią budynki, budowle, obiekty tymczasowe czy mają inny charakter. W ocenie organu odwoławczego w decyzji z 9 czerwca 2023 r. zabrakło również odniesienia do § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 kwietnia 2000 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach spawalniczych (Dz.U. 2000 nr 40 poz. 470) co – jak stwierdzono – może mieć istotne znaczenie z uwagi na okoliczność, że hala namiotowa C pełni funkcję spawalni. Wskazano też na brak ustalenia zakresu obowiązków pracowników wykonujących pracę w magazynie (hala namiotowa B) i czasu jej wykonywania, co ma bezpośredni wpływ na ustalenie czy magazyn stanowi miejsce pracy, w którym pracownicy spędzają powyżej dwóch godzin, a tym samym czy koniecznym jest zapewnienie pomieszczeń higieniczno-sanitarnych dla pracowników. Ponadto Wojewódzki Inspektor wskazał na konieczność rozpoznania przez organ pierwszej instancji pominiętych uprzednio wniosków dowodowych spółki z 29 maja 2023 r. oraz 30 maja 2023 r. Pismem z 12 grudnia 2023 r. spółka cofnęła odwołanie od decyzji pierwszej instancji. W odpowiedzi na pismo Wojewódzki Inspektor wskazał, że strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, a ta została doręczona 4 grudnia 2023 r. pełnomocnikowi spółki. W wyniku ponaglenia wniesionego przez skarżącą, postanowieniem z 14 lutego 2024 r. Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, że Wojewódzki Inspektor dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania poprzez niedoręczenie stronie decyzji. Organ wskazał, że pełnomocnik spółki został umocowany wyłącznie do ściśle określonych czynności tj. do zapoznania się z aktami wymienionych spraw i sporządzenia z nich notatek, odpisów, kopii, fotokopii, natomiast nie posiadał umocowania do reprezentowania spółki, w tym do odbioru korespondencji. W konsekwencji decyzja Wojewódzkiego Inspektora z 15 listopada 2023 r. została skutecznie doręczona spółce 13 marca 2024 r. Pismem z 26 marca 2024 r. spółka wniosła sprzeciw od powyższej decyzji. Zaskarżonym wyrokiem z 10 czerwca 2024 r. WSA w Warszawie, na podstawie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił sprzeciw skarżącej. W ocenie sądu pierwszej instancji organ odwoławczy słusznie uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. WSA podkreślił, że postępowanie wyjaśniające organów obu instancji stanowi określoną całość, zaś pominięte w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji okoliczności – m.in. status prawny hal namiotowych, w których skarżąca prowadzi działalność, bezpośrednio wpływający na zakres obowiązków spółki – mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie. WSA wskazał, że w tak ustalonym stanie faktycznym wydanie przez organ odwoławczy decyzji merytorycznej skutkowałoby naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organy administracji tej samej sprawy, której przedmiot został zakreślony w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. WSA za nieusprawiedliwiony uznał zarzut dotyczący braku umorzenia postępowania mimo cofnięcia odwołania i wskazał, że czynność procesowa polegająca na cofnięciu odwołania może być skutecznie dokonana tylko przed wydaniem decyzji. Chwilą wydania decyzji jest data jej sporządzenia, czyli w przypadku decyzji pisemnej dzień jej podpisania przez upoważnioną osobę, nie zaś data jej doręczenia stronie. W skardze kasacyjnej spółka zaskarżyła w całości powyższy wyrok WSA w Warszawie i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, jak również o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Jednocześnie skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 138 § 2 k.p.a. pozostający w związku z art. 151a § 1 p.p.s.a., poprzez błędną ocenę uchybień przypisywanych w sprzeciwie organowi administracji, co polegało na uznaniu zasadności wydania decyzji, którą w całości uchylono decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Grodzisku Mazowieckim z dnia 15 listopada 2023 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, podczas gdy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie – co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 151a § 2 p.p.s.a.; 2) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 139 k.p.a. pozostający w związku z art. 151a § 1 p.p.s.a. poprzez zaakceptowanie przez WSA zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. i wydania decyzji kasatoryjnej, uzasadnionej argumentacją co do merytorycznego kierunku rozstrzygnięcia decyzji – wyłącznie w celu obejścia zakazu wynikającego z art. 139 k.p.a. i w konsekwencji doprowadzenia do wydania decyzji przez sąd pierwszej instancji na niekorzyść strony odwołującej się – co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 151a § 2 p.p.s.a.; 3) art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 137 k.p.a. w zw. z art. 110 § 1 k.p.a., pozostający w związku z art. 151a § 1 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w całości i nieumorzenie postępowania odwoławczego, podczas gdy skarżąca przed wydaniem decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Grodzisku Mazowieckim z 15 listopada 2023 r. oraz przed jej doręczeniem, cofnęła odwołanie i wniosła o umorzenie postępowania, a w konsekwencji postępowanie stało się bezprzedmiotowe – co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 151a § 2 p.p.s.a.; 4) art. 16 p.p.s.a. w zw. z art. 271 pkt 1 p.p.s.a., poprzez wydanie przez asesora sądowego wyroku WSA w Warszawie, podczas gdy skład w jakim winien występować sąd administracyjny rozpoznający sprawę na posiedzeniu niejawnym bezsprzecznie wskazuje na jednego sędziego – kim innym bowiem jest sędzia, a kim innym asesor sądowy, któremu powierza się wykonywanie funkcji sędziowskich. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Wojewódzki Inspektor w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub sąd drugiej instancji) rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym (art. 182 § 2a p.p.s.a.) w składzie jednego sędziego (art. 182 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna spółki została oparta wyłącznie na podstawie naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie NSA nie jest zasadny sformułowany w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 16 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 271 pkt 1 p.p.s.a. oparty na kwestionowaniu przez skarżącą składu orzekającego w sprawie przed sądem pierwszej instancji, w którym jednoosobowo orzekał asesor sądowy a nie sędzia, co – zdaniem strony – wyklucza prawo do rozpoznania sprawy przez sąd ustanowiony ustawą, gdyż ten z definicji powinien być niezawisły, a przymiot niezawisłości dotyczy wyłącznie sędziego. Jednocześnie zarzut ten strona wiąże z przesłanką wznowienia postępowania z powodu jego nieważności (art. 271 pkt 1 p.p.s.a.). Tak skonstruowany zarzut jest formalnie wadliwy z uwagi na to, że nie został oparty na właściwej postawie prawnej. Strona chcąc zakwestionować skład sądu, który orzekał w sprawie przed wojewódzkim sądem administracyjnym przed prawomocnym zakończeniem postępowania w sprawie powinna bowiem wskazać na naruszenie art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., czyli przesłankę nieważności postępowania, zgodnie z którą skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. Wprawdzie przywołany przez skarżącą art. 271 pkt 1 p.p.s.a. stanowi o przesłankach nieważności postępowania, w tym o uczestnictwie w składzie sądu osoby nieuprawnionej, jednakże dotyczy przypadków, gdy postępowanie zostało już zakończone prawomocnym orzeczeniem sądu. A zatem w skardze kasacyjnej będącej zwykłym środkiem odwoławczym nie można powoływać się na przesłanki wzruszenia postępowania, które zostały przewidziane dla nadzwyczajnego środka zaskarżenia jakim jest skarga o wznowienie postępowania. Zarzut tak skonstruowany, pomimo wad formalnych, daje podstawę do oceny wyroku sądu pierwszej instancji ze względu na treść uchwały NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1. Zgodnie z art. 16 § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 64d § 1 sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 29 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267; dalej p.u.s.a.) w związku z art. 106zg § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 334 z późn. zm.) ilekroć inne ustawy przewidują podejmowanie czynności urzędowych przez sędziego należy przez sędziego rozumieć także asesora sądowego. Zgodnie z art. 18 § 1 p.u.s.a. w skład wojewódzkiego sądu administracyjnego wchodzą: prezes sądu, wiceprezes sądu lub wiceprezesi sądu, sędziowie i asesorzy sądowi. Ponadto w myśl art. 4 p.u.s.a. sędziowie sądów administracyjnych i asesorzy sądowi w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Z powyższego jasno wynika, że twierdzenia skarżącej o nieposiadaniu przez asesora sądowego przymiotu niezawisłości są bezzasadne, a zakwestionowanie składu sądu tylko z uwagi na okoliczność orzekania w tej sprawie przez asesora sądowego (na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym) nie jest możliwe. W przypadku ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych ustawodawca – inaczej niż w sądach rejonowych – nie przewidział żadnych ograniczeń w wykonywaniu przez asesorów sądowych władzy sądowniczej. Tym samym mogą oni orzekać we wszelkich sprawach rozpatrywanych przez wojewódzkie sądy administracyjne (zob. M. Radajewski, Status prawny asesorów sądowych w Rzeczpospolitej Polskiej, Warszawa 2022). Ponadto odnosząc się do przywołanego przez skarżącą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 października 2007 r., sygn. akt SK 7/06, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że dotyczył on stanu prawnego sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1224 z późn. zm.), która zawiera odmienne od poprzedniej regulacji unormowanie ustrojowego i procesowego statusu asesorów sądowych. Zgodność z Konstytucją RP nowych przepisów nie została zaś podważona. Zdaniem NSA zarzuty sformułowane w punkcie pierwszym oraz drugim petitum skargi kasacyjnej również należy ocenić jako bezzasadne. Stosownie do art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ma to na celu zagwarantowanie poszanowania zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz związanych z nią gwarancji ochrony praw strony postępowania. W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji prawidłowo przeanalizował przesłanki zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. stwierdzając, że konieczne do wyjaśnienia okoliczności wskazane przez organ odwoławczy, które zostały pominięte przez organ pierwszej instancji, mają istotny wpływ na ustalenie zakresu obowiązków spółki, a tym samym na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast zdaniem skarżącej kasacyjnie w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 139 k.p.a. i w związku z art. 151a § 1 p.p.s.a. poprzez zaakceptowanie przez WSA działania organu odwoławczego, który wydając decyzję kasatoryjną w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. nie tylko wskazał w niej konkretne okoliczności faktyczne, których organ pierwszej instancji nie ustalił, ale także sposób oceny okoliczności prawnych oraz konkretny sposób pozyskania materiału dowodowego stwierdzając, że PPIS "powinien dążyć do wyjaśnienia statusu hal namiotowych B, C, D, w których zorganizowano miejsca pracy i których dotyczyły kontrole, jakiego rodzaju obiektami są hale namiotowe, w których zorganizowano miejsca pracy" oraz "powinien rozważyć zwrócenie się o zajęcie stanowiska w sprawie do Starosty Powiatu Grodziskiego". W ocenie sądu drugiej instancji powyższy zarzut jest chybiony. Nie można zgodzić się z przedstawioną w tym zakresie argumentacją zawartą w skardze kasacyjnej. Wskazanie przez organ odwoławczy braków w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji czy określenie koniecznych do zbadania okoliczności związanych z nieustaleniem w sposób pełny stanu faktycznego sprawy nie może być bowiem rozumiane jako rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Zalecenia organu odwoławczego mają na celu wyłącznie zobowiązanie organu pierwszej instancji do wyjaśnienia wskazanych przez organ odwoławczy okoliczności faktycznych (por. A. Golęba [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 138.) Ponadto wiążą one organ pierwszej instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji (zob. wyrok NSA z 8 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4648/21; ten i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej CBOSA). W ocenie NSA niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. Przepis ten przewiduje, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Uzasadnienie skargi kasacyjnej w istocie nie wyjaśnia na czym, zdaniem jej autora, to naruszenie polegało. W treści zarzutu z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej jej autor zarzuca, że naruszenie to polegało "na wydaniu decyzji kasatoryjnej uzasadnionej argumentacją co do merytorycznego kierunku rozstrzygnięcia decyzji – wyłącznie w celu obejścia zakazu wynikającego z art. 139 k.p.a. i w konsekwencji doprowadzenia do wydania decyzji przez Sąd I instancji na niekorzyść strony odwołującej się - co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 151a § 2 p.p.s.a.". Z kolei z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że strona podnosi wyłącznie obawę wydania przez organ pierwszej instancji – w następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy – orzeczenia na niekorzyść skarżącej. W żadnym z wyżej przedstawionych przypadków skarżąca nie ma jednak racji. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że organ odwoławczy – wobec uznania, że zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego – zastosował właściwy przepis prawa procesowego i określił w tym zakresie wytyczne dla organu pierwszej instancji. Zarzut skargi kasacyjnej stanowi wyłącznie polemikę z prawidłowością i zasadnością takiej oceny, natomiast nie wskazuje jakiego rodzaju przepis prawa procesowego został faktycznie naruszony przez WSA przy wydaniu zaskarżonego wyroku. Należy również wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnym decyzja kasacyjna wydawana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest rozstrzygnięciem procesowym i nie przesądza o istocie sprawy administracyjnej. Ogranicza się tylko do oceny potrzeby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu. Nie rozstrzyga więc o meritum sprawy. Wyklucza to więc możliwość odnoszenia do niej zakazu reformationis in peius zawartego w art. 139 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny (zob. uchwała 7 sędziów NSA z 4 maja 1998 r. sygn. akt FPS 2/98; a także wyroki NSA: z 6 grudnia 2018 r., sygn. akt I GSK 3358/18; z 13 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 844/17; z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 590/21). Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została wydana 15 listopada 2023 r., a skutecznie doręczona spółce 13 marca 2024 r. Z kolei pismem z 12 grudnia 2023 r. spółka cofnęła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z 9 czerwca 2023 r. Jak słusznie wskazał WSA w Warszawie czynność cofnięcia odwołania w przedstawionych okolicznościach organ prawidłowo ocenił jako nieskuteczną. Zgodnie bowiem z art. 137 k.p.a. strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Chwilą wydania decyzji jest natomiast data jej sporządzenia, czyli w przypadku decyzji pisemnej dzień jej podpisania przez upoważnioną osobę. Nieskuteczne jest więc cofnięcie odwołania, jeśli decyzja została już wydana, choć jeszcze nie została doręczona stronie (por. A. Golęba [w:] Kodeks postępowania administracyjnego; op. cit. komentarz do art. 137). W konsekwencji zarzut sformułowany w punkcie trzecim petitum skargi kasacyjnej również należało uznać za nietrafny. Odnosząc się do wniosku spółki o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie należy wskazać, że zgodnie z art. 182 § 2a p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym. Sprawa tego rodzaju może być przekazana do rozpoznania na rozprawie, jeżeli sąd dojdzie do przekonania, że ma to znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie sąd drugiej instancji nie dostrzegł jednak takiej potrzeby. Wniosek skarżącej o rozpoznanie sprawy na rozprawie nie został więc uwzględniony. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Jednocześnie NSA nie uwzględnił zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, gdyż organ odwoławczy nie był w postępowaniu reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika ani nie ponosił opłat sądowych. W tym stanie rzeczy w sprawie nie było przesłanek do zasądzenia kosztów sądowych na podstawie art. 205 § 1 lub § 2 p.p.s.a.