II GSK 566/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 września 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 309/24 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 28 lutego 2024 r. nr SKO.K/41.3/7/2024/103/AW w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 września 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 309/24, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 28 lutego 2024 r., w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. K., zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa adwokackiego i opłaty skarbowej. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1210; powoływanej dalej jako: u.k.p.) w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. poprzez orzekanie na podstawie przepisów uznanych za niekonstytucyjne. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W sporządzonej przez Wiceprezesa SKO w Katowicach odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona uzasadnionych podstaw. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p. w związku z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. poprzez orzekanie na podstawie przepisów uznanych za niekonstytucyjne. Jako, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wykładnię przepisów prawa i oceny zastosowane w tym zakresie w zaskarżonym wyroku, to nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu całkowicie trafnej i wyczerpującej argumentacji sądu pierwszej instancji. Wystarczające więc będzie przytoczenie jedynie jej głównych tez. Jak zasadnie w tym zakresie zauważył Sąd I instancji, powoływany przez skarżącego kasacyjnie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt SK 23/21 jest tzw. wyrokiem zakresowym, w którym uznano, iż art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 w związku z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami jest niezgodny z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie w całości, ale jedynie w zakresie, w jakim pozbawia osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi określonych kategorii prawa jazdy prawa do odzyskania dokumentu potwierdzającego posiadanie tego rodzaju uprawnień odnośnie do pojazdów mechanicznych, co do których nie orzeczono wobec nich środka karnego w postaci zakazu ich prowadzenia. Natomiast, jak prawidłowo podkreślił WSA w zaskarżonym wyroku, skarżący nie kwestionował na żadnym etapie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, że na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Tychach z 7 czerwca 2023 r., [...] orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w oparciu o art. 42 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 17 ze zm.; powoływanej dalej jako: k. k.). Nie ma zatem wątpliwości, że prawidłowo uznał Sąd I instancji, iż organ odwoławczy nie przekroczył zakresu, w jakim orzeczono wobec strony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (pkt 2 sentencji prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Tychach z dnia 7 czerwca 2023 r., [...]). Konkludując zauważyć należy, że treść oraz istota poglądu prawnego wyrażonego we wskazanym wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 4 lipca 2023 r. o sygn. akt SK 23/21 nie daje podstaw, aby ten pogląd prawny można było uznać za adekwatny, a co za tym idzie za przydatny dla wykazania braku zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Przedmiot oraz istota rozstrzyganego tym wyrokiem zagadnienia prawnego nie pozostają bowiem w relewantnym związku z przedmiotem sprawy, w której orzekał Sąd pierwszej instancji. Eksponowanie przez autora skargi kasacyjnej znaczenia konsekwencji mających wynikać – jego zdaniem – z przywołanego wyroku TK, nie jest więc trafne. Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.