II GSK 671/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant starszy asystent sędziego Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych 1. Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców, 2. T. Sp. z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4229/21 w sprawie ze skarg 1. Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców, 2. T. Sp. z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 20 lipca 2021 r. nr PR.503.16.2020.ASZA.2 w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzekazanie dokumentacji związanej z prowadzeniem apteki ogólnodostępnej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 19 listopada 2020 r. nr POD.535.20.2019.JD.3; 3. umarza postępowania administracyjne; 4. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz T. Sp. z o.o. we W. 3867 (trzy tysiące osiemset sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2022 r., (sygn. akt V SA/Wa 4229/21) oddalił skargi T. sp. z o.o. we W. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca", "Strona", "Spółka") oraz Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców (dalej przywoływany jako: "Rzecznik") na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 20 lipca 2021 r. nr PR.503.16.2020.ASZA.2 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął ustalenia faktyczne, z których wynika: 1. Przed Śląskim Wojewódzkim Inspektorem Farmaceutycznym (dalej przywoływany jako: "Śląski WIF") toczyło się postępowanie administracyjne mające służyć ustaleniu, czy Spółka spełnia warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej. W toku tego postępowania pismem z 16 października 2019 r., Śląski WIF wezwał Spółkę do przekazania dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością apteki ogólnodostępnej o nazwie [...], zlokalizowanej w [...] przy [...], tj. oryginałów bądź uwierzytelnionych przez osobę uprawnioną odpisów: 1) umowy bądź umów franczyzowych zawartych przez Skarżącą będącą franczyzobiorcą, ze spółką D. sp. z o.o. we W. (NIP: [...], KRS: [...], REGON: [...]) bądź spółką M. sp. z o.o. we W. (NIP: [...], KRS: [...], REGON: [...]) bądź też spółką B. sp. z o.o. we W. (NIP: [...], KRS: [...], REGON: [...]) lub innym podmiotem będącym franczyzodawcą, dotyczących prowadzenia ww. apteki ogólnodostępnej, 2) umowy Skarżącej, w terminie 3 dni, pod rygorem wymierzenia na podstawie art. 127b ust. 1a i 1b ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2021 r., poz. 974, ze zm., dalej przywoływana jako: "ustawa", "u.p.f.") kary pieniężnej w wysokości od 10.000 zł do 50.000zł, w przypadku nieprzekazania na wezwanie organu zezwalającego, określonej w wezwaniu dokumentacji. Powyższe dokumenty nie zostały przedłożone, w związku z tym Śląski WIF zwrócił się do Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej przywoływany jako: "Organ", "GIS") o wszczęcie postępowania administracyjnego i wymierzenie Spółce kary pieniężnej w związku z naruszeniem art. 37at ust. 8 ustawy. 2. GIS decyzją z 19 listopada 2020 r. nałożył na Spółkę administracyjną karę pieniężną w wysokości 10.000 zł z tytułu braku przekazania, wbrew przepisom art. 37at ust. 8 ustawy, określonej w wezwaniu Śląskiego WIF z 16 października 2019 r., dokumentacji związanej z prowadzoną przez ww. Spółkę działalnością gospodarczą. 3. Pismem z 1 marca 2021 r. Rzecznik zawiadomił o wstąpieniu do postępowania na prawach przysługujących prokuratorowi i wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w całości, stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej przywoływana jako: "k.p.a."). Rzecznik wyjaśnił, iż celem wprowadzenia ustępu 8 do art. 37at ustawy nie było umożliwienie kontroli wszelkiej dokumentacji u przedsiębiorców prowadzących apteki ogólnodostępne. Celem tej regulacji było tylko i wyłącznie umożliwienie monitorowania drogi i warunków przemieszczania produktów leczniczych i czy towary te nadają się do ponownego wprowadzenia do obrotu. 4. Organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaskarżoną w sprawie decyzją utrzymał w mocy decyzję własną z 19 listopada 2020 r. W ocenie Organu, w myśl obowiązujących przepisów, Śląski WIF był uprawniony jako organ, który wydał Stronie zezwolenie na prowadzenie wskazanej apteki ogólnodostępnej, do wezwania Strony na podstawie art. 37at ust. 8 ustawy do przedłożenia umowy bądź umów franczyzowych zawartych przez Spółkę oraz umowy Skarżącej, jako dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem Organu nie było podstaw do umorzenia postępowania, gdyż brak jest przesłanek do uznania bezprzedmiotowości postępowania. Dalej Organ podniósł, że treść art. 37at ust. 8 ustawy nie odnosi się wprost do postępowania kontrolnego, a jako jedyny warunek obowiązku przekazania dokumentacji, wskazuje "wezwanie organu zezwalającego". Nadto Organ wskazał, że przepis art. 37at ust. 8 ustawy znajduje się w rozdziale 2B zatytułowanym "Przepisy ogólne w sprawie działalności objętych zezwoleniami". Powyższe powoduje, że Organ miał prawne i faktyczne umocowanie do podjęcia działań polegających na wezwaniu Strony do przedłożenia wskazanych dokumentów. Organ nie podzielił także stanowiska Rzecznika co do zakresu zastosowania art. 37at ust. 8 ustawy wyłącznie do postępowania kontrolnego. W ocenie Organu, choć dana norma prawna została dodana do art. 37at ustawy jako ust. 8, to treść tej normy obejmuje szerszy zakres jej stosowania niż jest przedstawiany przez Skarżącą, bowiem racjonalny ustawodawca celowo ustanawiając niniejszą normę prawną, bacząc na wcześniejsze ustępy przedmiotowego artykułu stricte odnoszące się do "inspekcji lub kontroli" posłużył się określeniem w brzmieniu "organu zezwalającego", tym samym ustanowił uprawnienie w szerszym, generalnym kontekście, niż we wcześniejszych ustępach tego artykułu. Niniejsze uprawnienie organu zezwalającego mieści się bowiem w ramach nadzoru nad podmiotami posiadającymi zezwolenie, w tym wypadku zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. 5. Skarżąca oraz Rzecznik wnieśli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przywoływanym na wstępie wyroku z dnia 26 sierpnia 2022 r. orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej przywołana jako: "p.p.s.a."). Zdaniem Sądu I instancji, racjonalny ustawodawca w art. 37at ust. 8 ustawy nie zawarłby dwóch podstaw prawnych do żądania od przedsiębiorcy tego samego rodzaju dokumentów. Oznacza to, że obowiązek wydania żądanych dokumentów spoczywa na przedsiębiorcy nie tylko w ramach przeprowadzanej u niego inspekcji i kontroli, ale także poza nimi, także – jak w realiach niniejszej sprawy – w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. W ocenie WSA, obowiązek ten odnosi się do ogółu dokumentów związanych z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością objętą zezwoleniem, a zatem również dokumentów wskazanych w treści wezwania Śląskiego WIF z 16 października 2019 r. Dokumenty te, zdaniem WSA, mieszczą się bowiem w dyspozycji art. 37at ust. 8 ustawy. Dalej WSA wskazał, że z uwagi na jasną treść ostatecznego brzmienia ww. przepisu wystarczająca do jego odczytania jest wykładnia językowa (gramatyczna). To treść uchwalonej ustawy, a nie jej projekt czy jego uzasadnienie stanowią obowiązujące prawo. W ocenie Sądu I instancji, aby sens przepisu brzmiał, jak tego oczekuje Spółka i Rzecznik, wymagana byłaby interwencja ustawodawcy i doprecyzowanie w treści przepisu, że chodzi wyłącznie o uprawnienie kontrolne w odniesieniu do przewozu leków. 7. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka zaskarżając ww. wyrok w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie w całości poprzedzających go decyzji Organu wydanych w I i II instancji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznanie oraz zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Spółka zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art.145 ust. 1 pkt 1) lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 108 ust.4 pkt 4) ustawy poprzez błędną wykładnię, zgodnie z którą skoro Organ wydaje decyzje w zakresie udzielania, zmiany, cofnięcia, odmowy udzielenia lub stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki, to są uprawnione do ustalenia czy zachodzą przesłanki do wydania takich rozstrzygnięć m.in. określone w art. 99 ust. 3 ustawy, podczas gdy przy prawidłowej wykładni należy uznać, iż przesłanki z art. 99 ust. 3 ustawy są badane wyłącznie na etapie udzielania zezwolenia, gdyż nic mają zastosowania do postępowań dotyczących zmiany, cofnięcia lub stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art.145 ust. 1 pkt 1) lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 99 ust. 3 pkt 2) i 3) ustawy poprzez jego błędną wykładnię, zgodnie z którą przepis ten wyznacza progi antykoncentracyjne, podczas gdy przepis ten stanowi jedynie ujemną przesłankę udzielenia zezwolenia, nie jest przepisem antykoncentracyjnym i nie ma zastosowania w innych postępowaniach niż postępowanie o udzielenie zezwolenia; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art.145 ust. 1 pkt 1) lit. a p.p.s.a w zw. z art. 37at ust. 8 ustawy poprzez jego błędne zastosowanie w odniesieniu do postępowania administracyjnego nie będącego postępowaniem kontrolnym i jednocześnie błędną wykładnię zgodnie z którą przepis ten należy stosować do wszelkich postępowań, podczas gdy przy prawidłowej wykładni przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do postępowań kontrolnych; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art.145 ust. 1 pkt 1) lit a p.p.s.a. w zw. z art. 127b ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do odmowy przedłożenia dokumentów w postępowaniu administracyjnym, podczas gdy przepis ten ma zastosowanie jedynie w przypadku odmowy przedłożenia dokumentów wbrew art. 37at ust. 8 ustawy a do naruszenia tego przepisu nie doszło i na gruncie niniejszej sprawy dojść nie mogło; 5) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art.145 ust. 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 37at ust. 8 ustawy w zw. z art. 108 ust. 1 i 4 i art. 109 ustawy w zw. za art. 7 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię art. 37at art. ust. 8 ustawy, zgodnie z którą przepis ten daje prawo do żądania umów franczyzowych i innych dokumentów stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, podczas gdy przepis ten daje podstawę żądania dokumentów wyłącznie w zakresie kompetencji Inspekcji Farmaceutycznej, natomiast badanie umów franczyzowych wykracza poza kompetencje Inspekcji Farmaceutycznej. 8. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył także Rzecznik zaskarżając ww. wyrok w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie na podstawie art. 188 p.p.s.a. Zaskarżonemu wyrokowi Rzecznik zarzucił na zasadzie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 37at ust. 8 ustawy poprzez zaaprobowanie błędnej wykładni dokonanej przez Organ i w rezultacie tego przyjęcie, że w sprawie zaistniały podstawy do nałożenia kary administracyjnej pieniężnej, podczas gdy, • art. 37at ust. 8 ustawy, zgodnie z wykładnią systemową i celowościową powinien znajdować zastosowanie w sytuacjach nieprzedłożenia dokumentów przez przedsiębiorców w toku kontroli, a nie jak błędnie przyjął Organ, (co następnie zaakceptował WSA), znajdować zastosowanie w przypadku nieprzedstawienia jakichkolwiek dokumentów w toku postępowania prowadzonego przez inspekcję farmaceutyczną, w tym w szczególności dokumentów w postępowaniu mającym na celu na ustalenie, czy przedsiębiorca nie przekraczał progów antykoncentracyjnych wskazanych w art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy. 9. Organ w odpowiedziach na obie skargi kasacyjne wniósł o ich oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 10. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami skarg, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. W tej sprawie nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że przytoczone w skargach kasacyjnych przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. 11. Z całokształtu sformułowanych w skargach kasacyjnych zarzutów, dodatkowo w konfrontacji z ich uzasadnieniem, wynika, że istota sporu dotyczy prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny, co do wykładni, a w konsekwencji zasadności zastosowania w postępowaniu administracyjnym art. 127b ust. 1a i 1b w zw. z art. 37at ust. 8 u.p.f. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny odnosił się już do analogicznych problemów prawnych w zbliżonych stanach faktycznych spraw (por. wyrok NSA z 19 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 2276/22, II GSK 2201/22, z 12 lutego 2026 r., sygn. akt II GSK 1994/22, z 17 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 1159/22, z 13 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 1776/23, z 21 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 45/23, z 9 lutego 2023 r., sygn. akt GSK 1987/22). Oceny przedstawione w uzasadnieniach wskazanych powyżej wyroków NSA, skład orzekający w badanej sprawie podziela, a zatem zasadne jest odwołanie się do motywów przywołanych powyżej rozstrzygnięć. 12. Punkt wyjścia dla oceny zarzutów skarg kasacyjnych stanowi przypomnienie, że stosownie do art. 127b ust. 1a u.p.f., który stanowił zasadniczą podstawę materialnoprawną decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji, karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który wbrew przepisom art. 37at ust. 8 u.p.f. nie przekazał na wezwanie organu zezwalającego określonej w wezwaniu dokumentacji. Z brzmienia przytoczonego przepisu wywieść należy, że fakt nieprzekazania dokumentacji określonej w wezwaniu organu zezwalającego nie jest jedyną okolicznością wymagającą ustalenia przed wymierzeniem kary. Treść art. 127b ust. 1a u.p.f. jednoznacznie wskazuje bowiem, że ustawodawca wiąże możliwość nałożenia kary pieniężnej z faktem nieprzekazania dokumentacji, ale tylko gdy ma to miejsce wbrew przepisom art. 37at ust. 8 tejże ustawy. Rzeczą organu w postępowaniu w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 127b ust. 1a u.p.f. w pierwszej kolejności było zatem rozważenie podstawy prawnej wezwania i tym samym zasadności żądania przekazania określonej tym wezwaniem dokumentacji. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji uznał, że w postępowaniu wszczętym wobec Skarżącej spółki w sprawie przestrzegania art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 u.p.f. prawidłowo skierowano do niej wezwanie w trybie art. 37at ust. 8 u.p.f. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zasługuje na akceptację. 13. Zgodnie z art. 37at ust. 8 u.p.f. na wezwanie organu zezwalającego i w terminie przez niego wyznaczonym przedsiębiorca jest obowiązany przekazać dokumentację związaną z prowadzoną działalnością. Termin ustala się uwzględniając charakter dowodu, przy czym nie może on być krótszy niż 3 dni. Wbrew stanowisku Sądu I instancji oraz Organu błędna jest interpretacja przytoczonego przepisu, zgodnie z którą obowiązek wydania żądanych dokumentów spoczywa na przedsiębiorcy nie tylko w ramach przeprowadzonej u niego inspekcji i kontroli działalności, na którą zostało wydane zezwolenie, ale także poza nimi. Zawarte w art. 37at ust. 8 u.p.f. sformułowanie, że "przedsiębiorca jest obowiązany przekazać dokumentację związaną z prowadzoną działalnością" nie jest jednoznaczne. Odkodowanie zakresu dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością wymaga zatem uwzględnienia, że omawiany obowiązek (przedstawienia dokumentów na wezwanie organu) został uregulowany w jednej z jednostek redakcyjnych przepisu art. 37at u.p.f. W pełni zasadna jest więc jego interpretacja z uwzględnieniem wykładni systemowej (wewnętrznej). Trzeba mieć zatem na względzie, że art. 37at u.p.f. reguluje uprawnienie organu zezwalającego do inspekcji i kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie (ust. 1), a kolejne jednostki redakcyjne tego artykułu (ust. 2-7) określają uprawnienia osób upoważnionych przez organ zezwalający do dokonywania tychże inspekcji i kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje przekonujących argumentów, aby unormowanie zawarte w ostatnim z ustępów artykułu 37at u.p.f. odczytywać w oderwaniu od wyraźnie określonego tym przepisem uprawnienia organu zezwalającego do inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z treści unormowań zawartych w art. 37at ust. 3 i ust. 8 u.p.f. wynika wystarczająco wyraźnie, że nie regulują one tożsamej materii. Art. 37at ust. 3 u.p.f. określa uprawnienia osób upoważnionych do dokonania inspekcji lub kontroli (w tym - pkt 3 - uprawnienie do badania dokumentów odnoszących się do przedmiotu inspekcji i kontroli) zaś art. 37at w ust. 8 stanowi o obowiązku przekazania przez przedsiębiorcę - na wezwanie organu - określonej w tym wezwaniu dokumentacji. W konsekwencji nieuprawniony jest pogląd, że wezwaniem, o którym stanowi ust. 8 - dla odróżnienia od unormowania zawartego w ust. 3 - można zobowiązać przedsiębiorcę do przekazania dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością także poza inspekcją lub kontrolą tej działalności, w rozumieniu art. 37at ust. 1 u.p.f. Co istotne, przepis art. 37at ust. 8 u.p.f. jako przepis wskazujący na zakres kompetencji organu władzy publicznej nie może być wykładany rozszerzająco. 14. Wbrew stanowisku Sądu I instancji przy wykładni art. 37 at ust. 8 u.p.f. nie można abstrahować od celu omawianej regulacji, wynikającego z powoływanego w sprawie uzasadnienia projektu ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1039), która na mocy art. 6, w u.p.f. wprowadziła zmianę poprzez dodanie w art. 37at ustępu 8 w brzmieniu wyżej cytowanym. Zasadne jest wskazanie, że generalnym celem tej ustawy nowelizującej było "zapewnienie bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów wskazanych w ustawie", zaś w ramach celów szczegółowych, odnosząc się do projektowanej regulacji art. 37at u.p.f. wskazano, że "obowiązek ten będzie odnosił się do wszystkich rodzajów działalności gospodarczej, która reglamentowana jest w przepisach ustawy Prawo farmaceutyczne" i pozwoli na monitorowanie przewozu i wprowadzania do obrotu produktów leczniczych. Uznać zatem należy, że zakres zastosowania art. 37at ust. 8 u.p.f. jest zawężony i nie rozciąga się na postępowanie administracyjne toczące się na podstawie przepisów antykoncentracyjnych. Jak wynika z art. 2 pkt 7c i 7d u.p.f. inspekcja może dotyczyć tylko warunków wytwarzania i importu produktów leczniczych, substancji czynnych i pomocniczych oraz obrotu hurtowego i pośrednictwa w obrocie produktami leczniczymi, natomiast kontrola - obejmować jakość produktów leczniczych w obrocie detalicznym i warunki prowadzenia obrotu detalicznego produktami leczniczymi. Skoro w świetle przedstawionej wyżej wykładni art. 37at ust. 8 u.p.f., został on wadliwie zastosowany jako podstawa wezwania skierowanego do spółki w dniu 30 września 2019 r., uprawnione jest twierdzenie, że nie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 127b ust. 1a u.p.f. Skarżąca spółka nie dość, że nie miała obowiązku wykonywać takiego wezwania (czego była świadoma), to finalnie nie mogła z tytułu jego niewykonania odpowiadać karą pieniężną wymierzoną przez GIF w trybie art. 127b ust. 1a w zw. z art. 37a ust. 8 u.p.f. Wykładnia systemowa wewnętrzna art. 37at ust. 8 u.p.f. wskazuje, że poza procedurą kontrolną lub inspekcją, organ nie może kierować do przedsiębiorcy prowadzącego aptekę wezwania zaopatrzonego rygorem kary z art. 127b ust. 1a u.p.f. Wezwanie do wykazania w drodze stosownych dokumentów braku przeszkody natury koncentracyjnej wykonywania zezwolenia na prowadzenie apteki z art. 99 ust. 3 u.p.f. nie może skutkować wymierzeniem kary za niewykonanie wezwania, skoro tę przesłankę bada się w postępowaniach administracyjnych, a nie w postępowaniach kontrolnych i inspekcyjnych. 15. Skoro w tym zakresie GIF, a następnie Sąd I instancji dopuścili się naruszenia w postaci błędu wykładni, tym samym zasadne okazały się zarzuty naruszenia przez GIF zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP). Natomiast jako nietrafny należało ocenić zarzut zawarty w punkcie 1, 2 i 5 w zakresie art. 99 ust. 3 u.p.f. petitum skargi kasacyjnej Spółki, gdyż dotyczą one przepisów, które odnoszą się do kwestii postępowania antykoncentracyjnego, odrębnego od postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. 16. W myśl art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w badanym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości. 17. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 193, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, a po rozpoznaniu skarg uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą i umorzył postępowanie administracyjne. 18. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia pochodzą z bazy dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl