II GSK 704/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 765/24 w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 22 kwietnia 2024 r. nr 1801-IOA.4246.236.2023 w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 765/24 oddalił skargę A.P. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 22 kwietnia 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji. Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał na możliwość pozbawienia go środków do życia, co w jego sytuacji prowadzi do bezdomności jak również na okoliczność leczenia się przez niego psychiatrycznie na depresję. Podniósł, iż szereg postępowań znacząco źle wpływa na jego sytuację psychiczną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Z uwagi na powyższe wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony na etapie kasacyjnym mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona ani przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zobligowana uprawdopodobnić, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Wnioskodawca, na którym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności, powinien zatem dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że uzasadnienie żądania skarżącego o zastosowanie w stosunku do niego instytucji ochrony tymczasowej nie spełnia opisanych wymogów, jakie art. 61 § 3 p.p.s.a. nakłada na wnioskodawcę. Przedmiotowy wniosek zawiera bowiem wyłącznie ogólne twierdzenia o oczywistości niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, których skarżący nie poparł konkretnym uzasadnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że dla wykazania, że zachodzą przesłanki opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Dodatkowo należy wskazać, iż w toku postępowania przed Sądem I instancji skarżący złożył już wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 11 września 2024 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając to brakiem sprecyzowania i wykazania przesłanek zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Skarżący był więc świadomy konieczności przedstawienia bardziej rozbudowanej argumentacji i poparcia jej odpowiednią dokumentacją. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego we wskazanych powyżej okolicznościach niemożliwym było dokonanie oceny przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem uzasadnienie przedmiotowego wniosku nie odnosi się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, czy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne bądź nie jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.