II GSK 975/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2067/21 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 maja 2021 r. nr BP.502.296.2020.0155.OP8.1943 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 lutego 2022r., sygn. akt VI SA/Wa 2067/21 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz.2325, obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę D. S. (dalej też: "strona", "skarżący", "strona skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też: "GITD", organ") z 13 maja 2021r., nr BP.502.296.2020.0155. OP8.1943 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W skardze kasacyjnej strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego i kosztów poniesionych przed Sądem I instancji oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 p.p.s.a. w zw. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 196 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r., poz. 256, dalej: "k.pa.") poprzez przyjęcie, że ustalenie masy całkowitej pojazdu może wynikać z prostego zsumowania poszczególnych pomiarów nacisku na oś, co nie jest jednoznaczne z punktu widzenia ogólnodostępnej wiedzy z zakresu fizyki dot. masy addytywnej, niepoczynienie przez organy oraz Sąd I instancji żadnych rozważań w przedmiotowym zakresie, podczas gdy przyjęcie, że zsumowanie pomiarów nacisków na oś nie daje wiarygodnego wyniku, albo też przyjęcie że organy nie przeprowadziły postępowania w tym zakresie winno skutkować uchyleniem decyzji administracyjnych oraz umorzeniem postępowania. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. błędną wykładnię art. 140ab ust. 2 w zw. z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) oraz lit. c) ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli, tj. z dnia 9 grudnia 2019r. Dz.U. z 2020r., poz. 110 ze zm., dalej: "p.r.d.") i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) przy jednoczesnym niewłaściwym niezastosowaniu art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b), co doprowadziło do oddalenia skargi; 2. niewłaściwe niezastosowanie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., podczas gdy jego zastosowanie powinno prowadzić do uwzględnienia skargi, uchylenia wydanych decyzji administracyjnych i umorzenia postępowania administracyjnego; 3. niewłaściwe zastosowanie rozporządzenia Ministra Gospodarki z 31 stycznia 2008r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. Nr 26, poz. 152) przy jednoczesnym niewłaściwym niezastosowaniu Załącznika nr 1 tabela 1 oraz Załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 25 września 2007r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. Nr 188 poz. 1345). Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z 13 listopada 2025r. skarżący kasacyjnie przedstawił ostateczne stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej oznacza, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 grudnia 2021r., sygn. akt II GSK 2187/21, J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2021, s. 837–862). Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005r., sygn. akt FSK 2302/04, te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczenia wymaga, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy, w skardze kasacyjnej należy wskazać przepisy, które zdaniem jej autora zostały naruszone oraz uzasadnić na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także co istotne wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że gdyby do nich nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny, czego w skardze kasacyjnej zabrakło. Rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie jest zasadna. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego, które sprowadzają się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 140ab ust. 2 w zw. z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b oraz lit. c) p.r.d. w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli, tj. 9 grudnia 2019r. i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) przy jednoczesnym niewłaściwym niezastosowaniu art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b), co doprowadziło do oddalenia skargi. Zarzucono również niezastosowanie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. Z tymi zarzutami ściśle powiązano zarzuty procesowe, tj. zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że ustalenie masy całkowitej pojazdu może wynikać z prostego zsumowania poszczególnych pomiarów nacisku na oś. Wskazać należy, że w postępowaniu administracyjnym, w myśl zasady prawdy obiektywnej, ustanowionej w art. 7 k.p.a. i doprecyzowanej w art. 77 § 1 k.p.a., na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek podejmowania, z urzędu lub na wniosek stron, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak i obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Art. 80 k.p.a. wprowadza zaś zasadę swobodnej oceny dowodów. Z powołanej wyżej zasady prawdy obiektywnej wywieść należy, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decydują zaś normy prawa materialnego. W przypadku gdy przesłanką stwierdzenia zaistnienia deliktu jest przekroczenie dopuszczalnego parametru w postaci wagi, ważne jest, aby proces ważenia przebiegał prawidłowo i był zgodny z instrukcją przyrządu pomiarowego oraz powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Nie można jednak uznać, że organ obowiązany jest do przeprowadzania i gromadzenia w aktach dowodów niezbędnych ponad procesową konieczność wykazania pod tym względem prawnie relewantnych faktów. Natomiast skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w żadnym momencie nie uzasadnił zarzutu naruszenia wskazanych przepisów postępowania (art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), kwestionując jedynie ogólnie, że ustalenie masy całkowitej pojazdu może wynikać z prostego zsumowania poszczególnych pomiarów nacisku na oś. Przypomnieć należy, że z niepodważonego stanu faktycznego sprawy wynikało, że podczas przeprowadzonej w dniu 24 sierpnia 2020r., kontroli pojazdu trójosiowego marki Man na drodze wojewódzkiej, w miejscowości K. stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na podwójną oś napędową o 3,5 t, tj. 19,777 % (w miejsce dopuszczalnego nacisku 18,5 tony, nacisk ten wynosił 22 t, a po korekcie 2% 21,5 t) oraz przekroczenie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu o 2,55 t, tj. 10,25% (w miejsce dopuszczalnej masy 25 ton masa ta, wynosiła 29,25 t, a po uwzględnieniu błędów ważenia 28,55 ton). Ustaleń powyższych dokonano na podstawie czynności ważenia za pomocą przenośnych wag przeznaczonych do ważenia dynamicznego METEOR-E-082. W aktach sprawy znajduje się świadectwo legalizacji pierwotnej wagi, z której organ korzystał (k. 4 akt administracyjnych) oraz decyzja z 26 czerwca 2019r. Prezesa Głównego Urzędu Miar o zatwierdzeniu typu wag samochodowych (k.17v. akt administracyjnych), deklaracja zgodności z normami zharmonizowanymi (k. 5 akt administracyjnych). Z przedłożonych dokumentów wynika, że trafnie Sąd I instancji zaakceptował ustalenia organów, uznając że proces ważenia został przeprowadzony w sprawie prawidłowo. Dokumenty te jednoznacznie wskazują, że wagi METEOR-E-082 przeznaczone są do ważenia nacisków osi oraz masy całkowitej pojazdu. Biorąc zatem powyższe pod uwagę, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma wątpliwości, że producent dopuścił taką technikę ważenia masy całkowitej jaką zastosowano w tej sprawie. W związku z powyższym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie również wskazuje organ, iż sumując naciski osi pojazdu uzyskuje się także wynik dający podstawę do ustalenia nacisku osi wielokrotnej. Masę całkowitą pojazdu obliczono sumując wyniki ważenia poszczególnych osi pojazdu z wykorzystaniem pary wspomnianych wag przy czym z instrukcji obsługi wag METEOR-E-082 wynika, że przeznaczone są do ważenia nacisków osi oraz masy całkowitej pojazdu, co w omawianym przypadku zostało wystarczająco wykazane dowodami, których przeprowadzenie w postępowaniu administracyjnym znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy - w tym przede wszystkim protokole oględzin oraz świadectwem legalizacji wykorzystanej wagi samochodowej METEOR-E-082. Powyższe oznacza, że uzyskane w trakcie kontroli drogowej wyniki nacisku osi napędowej oraz ustalony w opisany wyżej sposób pomiaru masy całkowitej pojazdu były prawidłowe i biorąc pod uwagę prawidłowo ustalone wartości dawały podstawę do zastosowania regulacji prawnych skutkujących wymierzeniem kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Zgodnie z art. 2 pkt 35a p.r.d., pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Z kolei art. 64 ust. 1 p.r.d. stanowi, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: 1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy; 2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1; 3) pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego na warunkach i w sposób określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 64i ust. 2, w tym przez wymaganą liczbę pojazdów wyposażonych i oznakowanych zgodnie z tymi przepisami; 4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. Zgodnie z treścią art. 64 ust. 2 p.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. (do 13 marca 2021r., obecnie tylko kategorii I). W myśl art. 2 pkt 35b p.r.d. ładunkiem niepodzielnym jest ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Z kolei zgodnie z treścią art. 2 pkt 35a p.r.d. pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Na podstawie ust. 2 art. 64 p.r.d., zabroniony jest przewoź pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii II i kategorii I (do 13 marca 2021r., obecnie tylko kategorii I). Zgodnie z art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast ustawodawca w art. 140 ab ust. 2 przyjął, że w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Należy podkreślić, że w przypadku naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 p.r.d., w świetle art. 140ab ust. 2 p.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział w ww. zakresie odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz wprowadził konstrukcję prawną polegającą na nałożeniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. W trakcie kontroli drogowej ustalenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na podwójną oś napędową o 3,5 t, tj. 19,777 % (w miejsce dopuszczalnego nacisku 18,5 tony, nacisk ten wynosił 22 t, a po korekcie 2% 21,5 t) oraz przekroczenie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu o 2,55 t, tj. 10,25% (w miejsce dopuszczalnej masy 25 ton masa ta, wynosiła 29,25 t, a po uwzględnieniu błędów ważenia 28,55 ton). Wagę pojazdu i nacisków osi ustalono po odjęciu 2% wyniku pomiaru, stosownie do § 29d ust. 5 zarządzenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 17 września 2014r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz.Urz.GITD.2014.14 ze zm.). Natomiast, wobec tego że po wskazanym pomniejszeniu wyniku pomiaru pojazd wciąż wykazywał cechy nienormatywnego, zgodnie z § 31 ust. 2 tego zarządzenia (od 17 sierpnia 2020r)., dla ustalenia parametrów pojazdu posługiwano się odczytami ważenia, z pominięciem tak obliczonego pomniejszenia. Skoro skarżący kasacyjnie skutecznie nie podważył ustaleń faktycznych dokonanych przez organ, a zaakceptowanych przez Sąd I instancji to należało uznać za prawidłowe stanowisko organu, że pojazd wyczerpywał ustawową definicję pojazdu nienormatywnego wyrażoną w art. 2 pkt 35a p.r.d. i zasadnie nałożono na stronę skarżącą karę stosownie do treści art. 140aa ust. 1 p.r.d. w wysokości określonej w art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) tej ustawy. Niezasadny okazał się również zarzut postawiony w pkt II. ppkt 2. petitum skargi kasacyjnej, wskazujący na naruszenie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W tej sprawie skarżący nie przedstawił skutecznie okoliczności spełnienia przesłanek określonych w art. 140aa ust. 4 pkt p.r.d., wyłączających odpowiedzialność podmiotu, zaś jako profesjonalny przewoźnik powinien podejmować skuteczne kroki celem uniknięcia poruszania się po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym. Podkreślić należy, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można skutecznie powoływać się na zarzut błędnego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (wyrok NSA z 31 stycznia 2013r., sygn. akt I OSK 1171/12). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który strona skarżąca uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z: 6 marca 2013r., sygn. akt II GSK 2328/11; 14 lutego 2013r., sygn. akt II GSK 2173/11). Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (por. wyrok NSA z 13 marca 2013r., sygn. akt II GSK 2391/11). Przepisy określające kompetencje Sądu administracyjnego w fazie orzekania, a więc m.in.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. mają charakter norm blankietowych, regulujących jedynie przyjęty przez Sąd wojewódzki kierunek rozstrzygnięcia - art. 151 p.p.s.a. - w sytuacji nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, obliguje Sąd do jej oddalenia w odpowiednim zakresie; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - ma zastosowanie w sytuacji uwzględnienia skargi w całości albo w części, wobec stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. zawierają przeciwstawne normy wynikowe, alternatywnie regulujące sposób rozstrzygnięcia sporu przez WSA to autor środka zaskarżenia, dążąc do prawidłowego powołania się na zarzut naruszenia przepisów postępowania, zobowiązany był do powiązania przepisów wynikowych stosowanych przez WSA (art. 151 p.p.s.a.) z innymi przepisami procesowymi takimi, którym w jego ocenie Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy, a tego w omawianym zarzucie jak już wskazano skutecznie nie dokonano. Zauważyć należy, że wprawdzie WSA nieprawidłowo przywołał nie mającego zastosowania w sprawie rozporządzenia Ministra Gospodarki z 31 stycznia 2008r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. Nr 26, poz. 152), jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Powtórzyć należy, że zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może zostać uwzględniony jedynie wtedy, gdy uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie ten obowiązek nie został zrealizowany. Mając powyższe na uwadze, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a. (punkt 1 sentencji). O kosztach postępowania (punkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 1935 ze zm.).