II GZ 152/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. w W., A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2655/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. w W., A. na informację Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 4 lipca 2025 r. nr BŻ.UE.442.46.2024.5 w przedmiocie uznania produktu za niespełniający definicji środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego postanawia: oddalić zażalenie.

I Postanowieniem z 13 listopada 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2655/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę A. w W. (dalej: skarżąca) na informację Głównego Inspektora Sanitarnego z 4 lipca 2025 r. w przedmiocie uznania produktu za niespełniający definicji środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 17 października 2025 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej 28 października 2025 r. Termin do uiszczenia wpisu od skargi rozpoczął bieg 29 października 2025 r., a jego ostatni, siódmy dzień wypadał 4 listopada 2025 r. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z informacją z 12 listopada 2025 r. w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zidentyfikowano wpisu sądowego od przedmiotowej skargi. W związku z tym, że skarżąca nie uiściła wpisu od skargi w terminie zakreślonym przez Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. II Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Warszawie złożyła skarżąca, zaskarżając orzeczenie w całości. Skarżąca wniosła na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a.a o rozważenie zastosowania przez WSA uprawnienia do autokontroli zaskarżonego postanowienia, postępowanie wyjaśniające i uchylenie go. A w przypadku niezastosowania przez WSA uprawnień autokontrolnych i przekazania skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca wniosła na zasadzie art. 194 § 3 p.p.s.a. o uchylenie postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wyjaśniła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego w postaci przedstawienia odpisu wyciągu z rejestru handlowego oraz do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł w terminie 7 dni od doręczenia. Dokument w systemie kancelarii został zarejestrowany jedynie jako wezwanie do przedstawienia odpisu wyciągu z rejestru handlowego. Zobowiązanie w tym zakresie zostało wykonane w dniu 4 listopada br., czyli w zakreślonym przez WSA terminie. W tym samym terminie zostałby też uzupełniony wpis sądowy, gdyby nie omyłkowe zarejestrowanie pisma sądowego. Tym samym skarżąca wskazała, że pełnomocnik nie ponosi winy za zaistniałą sytuację i usprawiedliwioną omyłkę sekretariatu kancelarii, bowiem w przypadku odrębnego doręczenia obydwu zobowiązań trzeba przyjąć, że omyłka ta by nie nastąpiła. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd, na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. W sprawie nie jest sporne, że skarżąca pomimo skutecznie doręczonego wezwania, nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi w zakreślonym terminie, co obligowało Sąd pierwszej instancji do jej odrzucenia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka sądowa w tym zakresie doręczona została pełnomocnikowi skarżącej w dniu 28 października 2025 r. (k. 32 akt sądowych). Z tego względu termin do uzupełnienia braków fiskalnych skargi upłynął bezskutecznie 4 listopada 2025 r. Ponadto z notatki sądowej z 12 listopada 2025 r. wynika, że w rejestrze opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy (k. 41 akt sądowych). Skarżąca w zażaleniu nie kwestionuje faktu nieuiszczenia wpisu sądowego, wprost wskazuje bowiem, że nie uzupełniła braku fiskalnego skargi z powodu omyłkowego zarejestrowania pisma sądowego przez sekretariat kancelarii. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawodowy charakter działalności radcy prawnego (adwokata) powoduje, że odpowiedzialność pełnomocnika obejmuje działania wszystkich osób, którymi posługuje się wykonując swój zawód. Pełnomocnik ma obowiązek takiego zorganizowania pracy, które zapewniałoby mu sprawną obsługę toczących się postępowań sądowych. Ustanowiony pełnomocnik odpowiada więc także za błędy i zaniechania pracownika kancelarii (por. postanowienia NSA z: 27 lutego 2025 r., sygn. akt II OZ 193/25; 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II GZ 527/11). Dlatego nie można uznać, że błąd pracownika sekretariatu kancelarii uzasadniał brak uiszczenia przez skarżącą wpisu sądowego od skargi w terminie zakreślonym wezwaniem, które zostało pełnomocnikowi skarżącej skutecznie doręczone. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zatem ocenił, że skoro skarga nie została opłacona i nie uiszczono należnego wpisu sądowego, pomimo uprzedniego wezwania, to podlegała odrzuceniu. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił wniesione w tej sprawie zażalenie.