II GZ 205/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. T. B. U. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 3656/25 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie skargi T. T. B. U. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 sierpnia 2025 r., nr BP.513.86.2025.0164 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 19 stycznia 2026 r., odrzucił skargę T. T. B. U. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 sierpnia 2025 r., w przedmiocie cofnięcia zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz zwrócił stronie uiszczony od skargi wpis w kwocie 200 zł. Sąd I instancji wskazał, że w związku w wniesioną skargą spółka wezwana została od uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłania w oryginale lub uwierzytelnionej kopii odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania skarżącej, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to po dwukrotnym awizowaniu, na podstawie fikcji doręczeń, zostało skutecznie doręczona skarżącej w dniu 29 grudnia 2025 r. Sąd stwierdził, że termin na uzupełnienie przedmiotowego braku formalnego upłynął z dniem 5 stycznia 2026 r. i do dnia wydania postanowienia nie został uzupełniony. W taki stanie sprawy Sąd I instancji, na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 i art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), odrzucił wniesioną skargę i zwrócił stronie uiszczony z tego tytułu wpis. T. T. B. U. Sp. z o.o. w W., zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, mimo że wezwanie do uzupełnienia braków skargi w postaci odpisu KRS skarżącego nie zostało doręczone prawidłowo i niezwłocznie po tym jak pełnomocnik uzyskał informacje w tym przedmiocie zostało uzupełnione (odpis dowodu nadania oraz wniosku o przywrócenie terminu został dołączony do nn. Pisma). Podnosząc ten zarzut strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesiona w nim argumentacja nie daje podstaw do stwierdzenia nieprawidłowości postanowienia Sądu I instancji. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Analiza akt przedmiotowej sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia aby Sąd I instancji w zaistniałym stanie faktycznym wadliwie zastosował powołany przepis, czego skutkiem było odrzucenie skargi strony z powodu nieuzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi. Jak bowiem wynika z treści zarządzenia z dnia 13 listopada 2025 r., pełnomocnik strony wezwany został do uzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi poprzez nadesłania w oryginale lub uwierzytelnionej kopii odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania skarżącej. Wezwanie to co wynika z informacji uwidocznionych na kopercie zawierającej rzeczone wezwanie (k: 39 akt sprawy), było dwukrotnie awizowane. Po raz pierwszy w dniu 12 grudnia 2025 r. i powtórnie w dniu 22 grudnia 2025 r.. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie przesyłka z wezwaniem została zwrócona do Sądu I instancji w dniu 30 grudnia 2025 r. W taki stanie sprawy Sąd zasadnie zastosowała fikcję doręczenia, o której mowa w art. 73 p.p.s.a. i zgodnie z jej § 4 w związku z § 1, uznał zawiadomienie za doręczone w dniu 29 grudnia 2025 r. - najbliższym dniu nie będącym dniem ustawowo wolnym od pracy. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, skuteczny termin do uzupełnienia brak formalnego skargi upływała z dniem 5 stycznia 2026 r. Jak również zasadnie stwierdził Sąd I instancji do dnia wydania zaskarżonego postanowienia strona, jej pełnomocnik, nie uzupełnili powołanego braku formalnego skargi. Opisany stan sprawy, który nie budzi wątpliwości co do prawidłowości i zasadności zastosowania fikcji doręczenia, skutkowała obligatoryjnym zastosowaniem przez Sąd regulacji z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzuceniem wniesionej przez stronę skargi. Oceny tej nie zmienia również podniesiona przez stronę w motywach zażalenia argumentacja oraz przedłożone na jej poparcie dowody. Pełnomocnik spółki wywodzi bowiem, że o podjętej próbie doręczenia jej wezwania dowiedziała się dopiero z zaskarżonego postanowienia odrzucającego skargę. Wskazała, że brak wiedzy, a przede wszystkim informacji od operatora pocztowego o skierowanej do niej z Sądu przesyłce wynikał z problemów leżących po stronie operatora i jego nierzetelności w sposobie doręczania korespondencji. Argumentacja ta w konfrontacji z powołanym stanem sprawy, wynikającym ze zwróconej do Sądu przesyłki z wezwaniem, nie daje podstaw do uznania, jak podnosi strona w zarzucie zażalenia, że doszło w sprawie do naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 i art. 49 § 1 p.p.s.a. Jak już bowiem wskazano, wobec dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej wezwanie oraz jej zwrotu, jako niepodjętej w terminie, Sąd I instancji zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie przywołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co też prawidłowo uczynił. Sama zaś argumentacja zażalenia wraz z załączonymi do niej dowodami podlegać będzie ocenie w ramach rozpoznania wniesionego przez stronę wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do uzupełnienia braku formalnego wywiedzionej w sprawie skargi. Ewentualne nieprawidłowości w doręczaniu korespondencji, jakimi zdaniem strony wykazał się operator pocztowy, mieć będą znacznie dla ustalenia czy strona uchybiła terminowi do wykonania wezwania z własnej winy, czy też winy tej nie ponosi i uchybienie terminu wynikało z przyczyn obiektywnie niezależnych od pełnomocnika spółki. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.