II GZ 268/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. w D., Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1765/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. w D., Z. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 5 marca 2024 r. sygn. akt 2018-12-UAE-24-O w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Postanowieniem z 13 sierpnia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1765/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił E. w D., Z. (dalej: Spółka, Skarżąca) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z 5 marca 2024 r. nr 2018-12-UAE-24-O w przedmiocie kary pieniężnej nałożonej na przewoźnika lotniczego za niedopełnienie obowiązku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółka, zaskarżając to postanowienie w całości oraz wnosząc o jego zmianę w ten sposób, aby wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że wstrzymanie wykonania decyzji nie jest uzasadnione tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Spółce, przede wszystkim z uwagi na bardzo wysoką łączną sumę kar nałożonych na Spółkę (na kwotę 800 tys. zł), a także koszty towarzyszące ewentualnemu wyegzekwowaniu decyzji, jak również szkodę, jaką może ponieść Spółka w związku ze zwrotem wyegzekwowanych kar pieniężnych. Po wniesieniu zażalenia, a przed jego przekazaniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 listopada 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1765/24 oddalił skargę Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z kolei art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem I instancji wskutek wydania wyroku lub postanowienia powoduje, że sąd ten nie ma już uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej, a w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej kompetencja w tym zakresie przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, co jednak wymaga złożenia przez stronę odrębnego wniosku (por. postanowienia NSA z: 3 października 2018 r., sygn. akt II GZ 325/18; 26 listopada 2021 r., sygn. akt II GZ 414/21; 4 kwietnia 2025 r., sygn. akt II GZ 116/25 i II GZ 131/25; 20 marca 2025 r., sygn. akt II GZ 103/25; 13 marca 2025 r., sygn. akt II GZ 95/25). Oznacza to, że po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie przez ten sąd wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest także rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a postępowanie wszczęte zażaleniem podlega umorzeniu (por. postanowienia NSA z: 18 lipca 2018 r. sygn. akt II OZ 770/18; 13 listopada 2019 r. sygn. akt II GZ 261/19, 30 stycznia 2024 r. sygn. akt II GZ 499/23; 29 stycznia 2025 r. sygn. II GZ 612/24; 30 stycznia 2025 r., sygn. II GZ 615/24; 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt II GZ 196/25, II GZ 209/25). W przypadku bowiem zasadności takiego zażalenia sąd I instancji nie miałby podstawy do ponownego rozpatrzenia wniosku Skarżącej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wobec oddalenia skargi Spółki przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ww. wyrokiem, postępowanie zażaleniowe dotyczące postanowienia WSA w Warszawie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy umorzyć z powodu jego bezprzedmiotowości. Jednocześnie, mając na względzie możliwość ponownego złożenia wniosku, o którym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., NSA na obecnym etapie postepowania nie przesądza, czy stanowisko WSA, który odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jest prawidłowe. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.