II GZ 295/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 21 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. S. i S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 348/21 w zakresie odmowy zmiany postanowienia w sprawie ze skargi E. S. i S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 26 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił zmiany swojego postanowienia z dnia 16 kwietnia 2021 r. o odmowie wstrzymania wykonania objętej skargą E. S. i S. S. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2021 r., w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Sąd I instancji wskazał, że we wniesionej na wymienioną decyzję skardze strony zawarły wniosek o wstrzymanie jej wykonania, powołując się na przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Skarżący wskazali na swoje obciążenia finansowe wynikające z posiadanej hipoteki na dom, dwóch kredytów firmowych, zawartych umów leasingowych oraz stałych miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem prowadzonej przez nich firmy oraz gospodarstwa domowego. Powołanym postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2021 r. Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzając, że skarżący nie uprawdopodobnili przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd podkreślił, że wnioskodawcy nie przedstawili żadnych dowodów obrazujących własną sytuację finansową oraz sytuację prowadzonej przez nich firmy, które pozwoliłyby ocenić, czy uiszczenie nałożonej zaskarżoną decyzją kary pieniężnej narazi ich na znaczną szkodę lub spowoduje nieodwracalne skutki. Pismem z dnia 20 maja 2021 r. skarżący wnieśli o zmianę powyższego postanowienia podnosząc, że po złożeniu przez nich wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej wystąpiły okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazali w tym zakresie na wypowiedzenie umowy najmu nieruchomości, w której prowadzili firmę oraz zmianę lokalizacji firmy, w tym przeniesienie całej produkcji, magazynu, biura i ekspozycji, które pociągają za sobą znaczne koszty. Skarżąca wskazała również na dodatkowe, znaczne koszty związane z awarią urządzenia laserowego służącego jej do pracy w gabinecie depilacji laserowej wykonywanej jako dodatkowa działalność. Wskazała równie z na ujemny wpływ dla tej działalności pandemii Covid-19 i kilkukrotnego zamknięcie branży kosmetycznej przez co od ponad roku gabinet nie przynosił dochodów. W zakresie sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżący wskazali, że nie uległa ona zmianie od czasu złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd I instancji odmawiając zmiany postanowienia z dnia 16 kwietnia 2021 r. stwierdził, że przedstawiona we wniosku o zmianę postanowienia argumentacja nie wskazywała na zmianę okoliczności, która uzasadniałaby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że skarżący w znacznej mierze powtórzyli argumentację podniesioną we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawartym w skardze. W zakresie sytuacji majątkowej i finansowej własnej oraz prowadzonych przez siebie firm ponownie wskazali jedynie na obciążające ich zobowiązania finansowe z tytułu kredytów, umów leasingowych, kosztów utrzymania domu i utrzymania prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym kosztów prowadzenia gospodarstwa domowego w ogóle nie udokumentowali, zaś koszty prowadzonej działalności zobrazowali jedynie wyrywkowo. W ocenie Sądu przedstawione jako nowe okoliczności - wypowiedzenie umowy najmu lokalu, w którym dotychczas prowadzili główną działalność, koszt zakupu nowej głowicy do lasera wykorzystywanego w dodatkowo prowadzonej działalności gospodarczej oraz na konieczność poniesienia znacznych wydatków związanych z wynajęciem i zaadaptowaniem do działalności nowego lokalu, nie zmieniały oceny żądania skarżących gdyż nadal nie przedstawili żadnych dokumentów potwierdzających dochody osiągane z obu rodzajów prowadzonej przez nich działalności - firmy kamieniarskiej i salonu kosmetycznego, oraz stan ich majątku osobistego. Sąd wskazał również, że strony nie przedłożyły żadnych dowodów pozwalających na ocenę kondycji finansowej prowadzonych przez siebie przedsiębiorstw, takich jak bilans czy rachunek zysków i strat. E. S. i S. S. złożyli zażalenie na postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego zmianę. Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazując, że ich zdaniem wystąpiły nowe okoliczności uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej przez nich decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. Przedmiotowe, objęte zażaleniem skarżących postanowienie wydane zostało w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Wskazania wymaga, że warunkiem dokonania zmiany jest stwierdzenie zmiany okoliczności uzasadniających uprzednie rozstrzygnięcie, zaistnienie którejś z przesłanek uzasadniających wstrzymanie lub też jej odpadnięcie. Bez takiej zmiany okoliczności, tryb zmiany postanowienia nie może zostać zastosowany. Podstawą do zmiany nie jest natomiast kwestionowanie stanowiska zajętego przez sąd, wniosek strony o zmianę postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być traktowany jak środek zaskarżenia takiego postanowienia (por. postanowienie NSA z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1353). Innymi słowy, na co również zasadnie wskazywał Sąd I instancji, wniosek o zmianę postanowienia w przedmiocie zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi wskazywać w swej treści na okoliczności, które w stosunku do uprzednio powołanych okoliczność uległy zmianom bądź na nowe okoliczności, które zaistniały już po wydaniu orzeczenia w przedmiocie żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a które to okoliczności będą miały wpływ na ponowną ocenę możliwości zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. – wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, za prawidłową uznać należy ocenę wniosku skarżących o zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2021 r., w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Analiza treści pierwotnie sformułowanego w skardze przez skarżący wniosku o wstrzymanie wykonania przywołanej decyzji SKO w Łodzi w zestawieniu z argumentacją i dokumentami na ich poparcie zawartą we wniosku o zmianę postanowienia Sądu I instancji z dnia 16 kwietnia 2021 r., nie wskazują aby strony przywołały nowe okoliczność, które co należy podkreślić, pozwalałyby na ocenę spełnienia się jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, pomimo wskazania przez skarżących nowych obciążeń finansowych wynikłych z awarii lasera w salonie kosmetycznym skarżącej i wypowiedzenia dotychczasowej umowy najmu lokalu, w którym strony prowadziły działalność w zakresie usług kamieniarskich oraz wskazania na dodatkowe związane z tym koszty, co do zasady argumentacja obu wniosków strony pozostawała taka sama, skoncentrowana na ponoszonych wydatkach, a przy tym pozbawiona argumentacji wskazujące na uzyskiwane dochody z tytułu prowadzonych działalności gospodarczych. Jak również trafnie stwierdził Sąd I instancji właśnie ten brak wniosków, a więc brak wskazania uzyskiwanych dochodów, nie pozwalał na ocenę tak żądania wstrzymania wykonania decyzji, jaki i ocenę wniosku o zmianę postanowienia w tym przedmiocie, w kluczowym zakresie warunkującym możliwość zmiany dotychczasowego orzeczenia – wystąpienia nowych okoliczności lub zmiany tych okoliczności, które stały się podstawą postanowienia o zastosowaniu lub odmowie zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Prawidłowości zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji nie zmienia argumentacja zażalenia, jak i przedłożone wraz z nim dokumenty w tym dokumenty PIT za 2020 r. Dowody te, w szczególności ostatni z wymienionych, powinny zostać złożone przez skarżących wraz z wnioskiem o zmianę postanowienia z dnia 16 kwietnia 2021 r., celem jak najpełniejszego zobrazowania swojej sytuacji finansowej mającej wskazać na zmianę dotychczasowych okoliczności lub wystąpienie nowych. Ich przedłożenia na etapie zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy za spóźnione. Reasumując, brak jest w sprawie podstaw do uchylenia bądź zmiany niewadliwego postanowienia WSA w Łodzi. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.