II GZ 336/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 3757/23 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 30 marca 2023 r. nr 346/2023/Ub w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z 9 października 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwanego "Sądem pierwszej instancji", "WSA w Warszawie") odrzucił skargę kasacyjną T. K. (dalej zwanego: "skarżącym") od wyroku z 27 października 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3757/23, oddalającego skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z 30 marca 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 11 stycznia 2024 r. z pouczeniem o sposobie, trybie i terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżący wywiódł osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od tego wyroku. Postanowieniem z 18 marca 2024 r., WSA w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną z powodu niesporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika. W dniu 28 maja 2024 r. pełnomocnik skarżącego nadał w urzędzie pocztowym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 27 października 2023 r., do którego dołączył skargę kasacyjną oraz pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego przed sądami powszechnymi. Postanowieniem z 3 lipca 2024 r., WSA w Warszawie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, wskazując, że jest on niedopuszczalny – termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie został naruszony, skarżący wniósł ją w terminie, zaś podlegała ona odrzuceniu z powodu niezachowania przymusu adwokacko-radcowskiego przy jej sporządzeniu. Pismem z 29 lipca 2024 r. w wykonaniu zarządzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 lipca 2024 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa upoważniającego do działania w imieniu skarżącego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z 9 października 2024 r., WSA w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wskazał, że pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej i w wykonaniu wezwania, przy piśmie z 8 sierpnia 2024 r. ponownie przesłał pełnomocnictwo do reprezentowania przed sądami powszechnymi. Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro pełnomocnik nie przedłożył prawidłowego pełnomocnictwa, to zachodziła podstawa do odrzucenia skargi kasacyjnej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, w jego treści wskazując, że podnosi zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 58 § 1 pkt 3 i art 83 p.p.s.a. - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła terminowi do uiszczenia wpisu, oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu wskazał, że uzupełnił brak formalny w postaci pełnomocnictwa w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesione zażalenie jest niezasadne i podlega oddaleniu. Na wstępie wskazania wymaga, że Sąd pierwszej instancji, wydając zaskarżone postanowienie nie mógł naruszyć wskazanych w zażaleniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej zwanej: "p.p.s.a."). Odnoszą się one bowiem do odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) a także sposobu obliczania terminów (art. 83 p.p.s.a.). Co więcej w przypadku zarzucanego art. 83 p.p.s.a., pełnomocnik wnoszący zażalenie, nie wskazał dokładnej jednostki redakcyjnej przepisu zawierającego rozbudowaną regulację, a to czyni ów zarzut niepoddającym się kontroli. Tymczasem wniesiona przez niego skarga kasacyjna odrzucona została na podstawie art. 178 p.p.s.a., w myśl którego wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Pełnomocnik w zakreślonym przez Sąd pierwszej instancji 7 dniowym terminie, nie nadesłał pełnomocnictwa, które swoim zakresem uprawniałoby go do działania w imieniu skarżącego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl. 175 ust. 1 i art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Nie sposób zatem, w myśl przywołanej regulacji uznać pełnomocnictwa, z treści którego wprost wynika prawo do reprezentacji wyłącznie przed sądami powszechnymi za prawidłowe w rozpoznawanej sprawie. Przedłożone pełnomocnictwo swoim zakresem nie obejmuje sądów administracyjnych. Należy też wskazać, że skarżący we wniesionym zażaleniu nie przedstawił, poza gołosłownymi twierdzeniami, żadnej argumentacji mogącej przeczyć stanowisku Sądu pierwszej instancji zajętemu w zaskarżonym postanowieniu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.