II GZ 383/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 6 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 572/22 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 4 maja 2022 r. nr SKO.WD.470/706/2022 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 8 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 572/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił W.Z. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 4 maja 2022 r. w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący, składając wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej nie wykazał przesłanek, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie podał nawet, która z przesłanek, w jego ocenie, daje podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności przemawiających za udzieleniem ochrony tymczasowej Sąd nie stwierdził również na podstawie akt administracyjnych sprawy. Zdaniem WSA, argumentem przemawiającym za zastosowaniem ochrony tymczasowej nie mogła być podniesiona przez skarżącego obawa wystosowania przez organ wezwania do poddania się badaniu. Decyzja organu pierwszej instancji o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie sama w sobie nie oznacza pozbawienia skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami. Wykonanie tej decyzji nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania takie mają bowiem na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Ewentualną konsekwencją poddania się badaniu w sytuacji stwierdzenia istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdem jest decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, jednak sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu w odrębnym postępowaniu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Zarzucił naruszenie art. 51 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej "p.p.s.a.") poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania decyzji. Wskazał, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji kierującej na płatne badania lekarskie przed rozpoznaniem skargi zmaterializuje zaplanowany przez KMP w Szczecinie odwet na nim za złożenie skargi na funkcjonariusza policji w postaci konieczności udania się na badania i poniesienie w związku z tym kosztów. W związku z wykonaniem decyzji będzie zobowiązany nie tylko pokryć koszt tych badań, który nie jest mały, ale przede wszystkim straci zarobek, który mógłby otrzymać za wykonywaną pracę w dniu poświęconym na badania lekarskie. Ponadto, wykonanie decyzji spowoduje powstanie strat moralnych, których nic nie będzie w stanie skarżącemu zrekompensować, a przede wszystkim utwierdzi KMP w Szczecinie co do bezkarności i wyższości nad zwykłym obywatelem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przez trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. rozumie się zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379). Jak wynika ze stanowiska orzecznictwa i doktryny, to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że uzasadnienie wniosku musi w sposób przekonywający pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja przedstawiona we wniosku powinna więc odnosić się do konkretnych okoliczności, pozwalających stwierdzić, czy są podstawy do jego uwzględnienia (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 375 i powołane w nim orzecznictwo). Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zażalenie skarżącego pod kątem powyższych przepisów i poglądów, uznał, że postanowienie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. W złożonym wniosku skarżący nie zaprezentował bowiem argumentacji, która umożliwiła Sądowi pierwszej instancji uwzględnienie wniosku. Wskazał on bowiem jedynie na to, że przy braku wstrzymania wykonania decyzji może być ona wykonana, a skarga stanie się bezprzedmiotowa. Taka argumentacja nie pozwoliła jednak Sądowi na uwzględnienie wniosku. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem wystąpienia okoliczności świadczących o ziszczeniu się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a jego stanowisko sprowadzało się w zasadzie do stwierdzenia "wykonanie decyzji będzie skutkowało wykonaniem decyzji". To jest zaś niewystarczające do otrzymania ochrony tymczasowej. Szersza argumentacja w tym zakresie została natomiast zamieszczona w zażaleniu, jednak nie mogła zmienić niniejszego rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli NSA jest bowiem zasadność odmowy wstrzymania wykonania postanowienia i nowa argumentacja na poparcie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej zaprezentowana w zażaleniu uchyla się spod rozpoznania NSA. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji