II GZ 389/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 358/22 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 4 lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, postanowieniem z dnia 28 lipca 2022 r., odmówił wstrzymania wykonania objętej skargą S. Sp. z o.o. w P. decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 4 lutego 2022 r., w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Sąd I instancji wskazał, że spółka we wniesionej na wskazane rozstrzygnięcie skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tejże decyzji podnosząc, że Urząd Skarbowy w Bydgoszczy prowadzi wobec spółki postępowanie egzekucyjne. Sąd stwierdził, że wniosek nie zawierał uzasadnienia, co uniemożliwiało jego ocenę merytoryczną. Stwierdził również, że strona nie załączyła dokumentów mogących przedstawić jej rzeczywistą sytuację majątkową. S. Sp. z o.o. w P., zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji, zarzucając mu naruszenie 61 § 3 i 5 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie wniosku skarżącego w sytuacji gdy brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje rażącą szkodę po stronie skarżącej. Podnosząc ten zarzut strona wniosła o zmianę przedmiotowego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem podniesiony w nim zarzut wraz z jego argumentacją pomieszczoną w uzasadnieniu zażalenia nie podważają prawidłowość oceny wniosku strony o zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej, jakiej dokonał Sąd I instancji. Wskazania wymaga, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia wymaga również, że warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze, za prawidłową uznać należy ocenę wniosku skarżącej o zastosowanie ochrony tymczasowej, jakiej dokonał Sąd I instancji. Istotnie bowiem wniosek, co wynika z lektury wniesionej w sprawie skargi, w której został on zawarty, ograniczał się do żądania wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji przez Sąd oraz wskazania podstawy prawnej tego żądania, tj. wskazania art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, rzeczony wniosek pozbawiony był uzasadnienia, a więc i niezbędnej do oceny żądania, argumentacji wskazującej na możliwość wystąpienia w stosunku do strony w związku z wykonaniem objętego skargą rozstrzygnięcia jednej bądź obu przesłanek, o których mowa w przywołanym przepisie, warunkujących możliwość zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Wymieniony brak wniosku pozbawiła Sąd I instancji możliwości obiektywnej oceny żądania przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Oceny tej nie zmienia argumentacja zażalenia i przedłożone wraz z nią dokumenty, albowiem obu wymienionych elementów zabrakło we wniosku rozpoznawanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w z w. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.