II GZ 398/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. j. w L. oraz zażalenia D. S.A. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 620/24 w przedmiocie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi A. Sp. j. w L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 21 grudnia 2023 r. nr POD.503.143.2021.WF.AFR.15 w przedmiocie odmowy przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: oddalić zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 620/24, odrzucił skargę A. Sp. j. w L.(strona skarżąca, skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (GIF, organ) z dnia 21 grudnia 2023 r. w przedmiocie odmowy przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, oraz zarządził zwrot wpisu od skargi. Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 29 lutego 2024 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1000 zł (tysiąc złotych). Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 25 marca 2024 r. (k. 28 akt sądowych). Informacja uzyskana z rejestru opłat sądowych Sądu Wojewódzkiego wskazuje, że ww. rejestrze nie zidentyfikowano wpłaty wpisu od skargi do niniejszej sprawy w kwocie 1000 zł (tysiąc złotych), natomiast zidentyfikowano wpłatę wpisu w kwocie 100 zł (sto złotych). Odrzucając skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ww. ustawy od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego z akt sądowych sprawy wynika, iż pismo zawierające wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1000 zł zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie i zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej. Skoro do dnia 23 kwietnia 2024 r. nie odnotowano wpływu wpisu w kwocie 1000 zł, a odnotowano jedynie wpis w kwocie 100 zł, to należało uznać, że strona skarżąca nie uiściła należnego wpisu sądowego w całości i skargę odrzucić. Zażalenie na wskazane na wstępie postanowienie wniosła strona skarżąca oraz uczestnik postępowania D. w K. (uczestnik), zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, a to art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi pomimo braku doręczenia pełnomocnikowi skarżącej postanowienia ze wskazaniem wysokości opłaty. Uczestnik postępowania zaskarżonemu postanowieniu zarzucił z kolei naruszenie przepisów postępowania, a to art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi, pomimo niedoręczenia skarżącej postanowienia z wymaganymi pouczeniami o skutkach niezastosowania się do wezwania do uiszczenia wpisu. W uzasadnieniach zażaleń podniesiono argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w ich petitach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zażalenia jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegały oddaleniu. Analiza akt sprawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że ustalenia faktyczne oraz ocena prawna, które stanęły u podstaw wydania zaskarżonego orzeczenia, były w pełni prawidłowe. Treść skierowanego do pełnomocnika procesowego strony skarżącej w związku z pismem z dnia 19 marca 2024 r. odpisu zarządzenia z dnia 29 lutego 2024 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.000 złotych (k. 21-22 akt sprawy) była zgodna z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. oraz sformułowana w sposób jasny i precyzyjny. Nie budzi także żadnych uzasadnionych wątpliwości fakt, że z treści druku potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej, która – zgodnie z opisem rodzaju przesyłki – zawierała zarówno odpis ww. zarządzenia z dnia 29 lutego 2024 r., jak również pismo z dnia 19 marca 2024 r., wynika, że pełnomocnik procesowy potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 25 marca 2024 r. odbiór ww. przesyłki (k. 28 akt sprawy). Jeżeli zatem ustawowo określony termin (art. 220 § 1 p.p.s.a.) do uiszczenia należnego wpisu sądowego od skargi upłynął bezskutecznie z dniem 2 kwietnia 2024 r., to obowiązkiem Sądu a quo było wykonanie kompetencji, o której mowa w art. 220 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do spornej kwestii umieszczenia w jednej przesyłce sądowej skierowanej do pełnomocnika dwóch pism, Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje pogląd, że nie można uznać, aby okoliczność ta rzutowała na prawidłowość doręczenia wskazanej przesyłki (zob. postanowienie NSA z dnia 28 czerwca 2024 r., II GZ 292/24). Praktyka wysyłania przez sądy w jednej przesyłce kilku pism do tego samego adresata nie budzi wątpliwości. Istotne jest, aby fakt ten został odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. np. postanowienia NSA z: 24 sierpnia 2021 r., I OZ 254/21; 17 listopada 2020 r., I OZ 935/20). Własnoręczny podpis osoby upoważnionej do odbioru korespondencji sądowej na druku odbioru przesyłki jest bowiem potwierdzeniem nie tylko okoliczności faktycznego jej otrzymania, lecz także dojścia do jego świadomości informacji o zawartości przesyłki. Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy, który potwierdza fakt i datę doręczenia wskazanych pism. Dokument tego rodzaju korzysta w tym zakresie z domniemania wiarygodności. W ten sposób dochodzi również do powstania wzruszalnego domniemania prawidłowego doręczenia sądowych dokumentów opisanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W razie zaistnienia rozbieżności między zawartością przesyłki sądowej a zawartą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru informacją o rodzajach pism podlegających doręczeniu, obowiązkiem strony (uczestnika postępowania) lub profesjonalnego pełnomocnika jest podjęcie działań zmierzających do usunięcia powstałego uchybienia. Wobec nieobalenia w niniejszej sprawie wskazanego wyżej domniemania należało przyjąć, że wymogi prawidłowego doręczenia zostały zachowane. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że strona skarżąca nie dochowała terminu uzupełnienia braków fiskalnych skargi w ustawowym terminie, obowiązkiem Sądu Wojewódzkiego było odrzucenie wniesionej skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze oraz działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, jak w sentencji