II GZ 407/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 2 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 grudnia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 6114/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 12 września 2023 r. nr EA-b-1319/1160/23 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) postanowieniem z 27 grudnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 6114/23 odmówił J.C. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z 12 września 2023 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego zmianę przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw dla dokonania predykcji, iż zachodzi niebezpieczeństwo, podczas gdy predykcja ta jest możliwa do dokonania w oparciu o: okoliczności stanowiące przyczynę wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oraz dokumenty wykazujące jeden ze sposobów wykorzystania przez skarżącego pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w postaci organizowania szkoleń i uczestniczenia w szkoleniach, w charakterze prelegenta co do metodyki korzystania z broni palnej, przeznaczonych dla funkcjonariuszy publicznych. Po wniesieniu zażalenia, a przed jego przekazaniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 marca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 6114/23, oddalił skargę skarżącego. Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną przez J.C. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W myśl art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Z kolei art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem pierwszej instancji wskutek wydania wyroku lub postanowienia powoduje, że sąd ten nie ma już uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej, a w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej kompetencja w tym zakresie przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, co jednak wymaga złożenia przez stronę odrębnego wniosku (por. np. postanowienia NSA: z 3 października 2018 r., sygn. akt II GZ 325/18; z 6 listopada 2021 r., sygn. akt II GZ 414/21; te i kolejne powoływane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie przez ten sąd wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest także rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a samo postępowanie wszczęte zażaleniem podlega umorzeniu (por. postanowienia NSA: z 18 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 770/18; z 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 363/18; z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1514/17, z 13 listopada 2019 r., sygn. akt II GZ 261/19, z 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II GZ 499/23). W przypadku zasadności takiego zażalenia sąd pierwszej instancji nie miałby podstawy prawnej do ponownego rozpatrzenia wniosku strony skarżącej (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FZ 461/19). Jednocześnie, mając na względzie możliwość ponownego złożenia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., NSA na obecnym etapie postępowania nie przesądza, czy stanowisko sądu pierwszej instancji, który odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jest prawidłowe. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.