II OSK 1083/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant asystent sędziego Karol Kowalski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1660/22 w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 15 czerwca 2022 r. znak DPZ.WPA-ZOD.4351.43.2022.2.MŻ w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz A. B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1660/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi A. B., dalej: "skarżący", na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, dalej także: "GDDKiA", lub "organ odwoławczy", z dnia 15 czerwca 2022 r. znak: DPZ.WPA-ZOD.4351.43.2022.2.MŻ, w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 29 kwietnia 2022 r., znak: O/BI.Z-3.4351.133.2022.1.TS i zasądził od GDDKiA na rzecz A. B. kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargę kasacyjną złożył Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Zaskarżył wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.u. z 2022 r., poz. 503, dalej w skardze kasacyjnej jako: ,,p.z.p") w związku z art. z art. 35 ust, 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r, poz. 1693 z późn. zm., dalej w skardze kasacyjnej jako: "u.d.p,") poprzez błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej w skardze kasacyjnej jako: "WSA"), że dokonywane przez Skarżącego kasacyjnie uzgodnienie w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego ma charakter jedynie hipotetyczny, gdy tymczasem, dokonując prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, WSA powinien dojść do przekonania, że będąca przedmiotem uzgodnienia możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego powinna być wykazana przez Stronę już na etapie składana wniosku o wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy, 2. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 p.z.p, w związku z art. 35 ust. 3 u.d.p. poprzez nieuwzględnienie, iż odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wynikała z braku właściwej (prawnie możliwej) dostępności terenu inwestycji (działki nr [...]) do drogi krajowej nr [...], co skutkuje brakiem możliwości zapewnienia bezpiecznej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji w dacie orzekania, 3. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 p.z.p. w związku z art. 35 ust. 3 u.d.p. poprzez przyjęcie, iż "wypowiedź" organu powinna dotyczyć tylko możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego, tym samym nie ma podstaw prawnych upoważniających go do tego, aby w kontekście art. 35 ust. 3 u.d.p. wypowiadać się co do skomunikowania terenu inwestycji z uwzględnieniem obecnie istniejącego stanu na tej nieruchomości, podczas gdy organ odmówił pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego i jego uczestników, wynikające ze zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego polegającą na budowie trzech budynków usługowych o powierzchni sprzedaży odpowiednio: do 1200 m2, do 1400 m2, do 1600 m2 i badane przez zarządcę drogi w zakresie możliwości włączenia do drogi krajowej nr [...] ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą, 4. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał niewłaściwej wykładni art. 35 ust. 3 u.d.p. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w konsekwencji także niewłaściwą ocenę sprawy w jego kontekście, podczas gdy wyczerpująco zebrany, rozpatrzony i właściwie oceniony przez organ materiał dowodowy w sprawie pozwolił na ustalenie i dokonanie wnikliwej oceny stanu faktycznego i podjęcie rozstrzygnięcia zgodnego z obowiązującymi w omawianym zakresie przepisami prawa materialnego. W związku z powyższym, w przypadku spełnienia przesłanek z art. 188 P.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie o oddaleniu skargi. W sytuacji, gdyby Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 188 P.p.s.a., wniósł na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. wniósł o rozpoznanie przedmiotowej skargi kasacyjnej na rozprawie. Na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. wniósł o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pismem z dnia 17 kwietnia 2023 r. A. B. wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną. Wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, nierozpoznawanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), dalej: "u.p.z.p.", w związku z art. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693 ze zm.), dalej: "u.d.p.", poprzez błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że dokonywane przez skarżącego kasacyjnie uzgodnienie w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego ma charakter jedynie hipotetyczny. Należy odróżnić dwie okoliczności. Pierwsza odnosi się do wymogu ustalenia warunków zabudowy, który wynika z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. W myśl tego przepisu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy teren ma dostęp do drogi publicznej. W tym zakresie wnioskodawca powinien wykazać, że planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej, przy czym przez ten dostęp należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 pkt 14 u.p.z.p.). Jest oczywiste, że o spełnieniu tego wymogu orzeka organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy, tj. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust. 1 u.p.z.p.) – por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 3164/17. Takie uzgodnienie z właściwym zarządcą drogi przewiduje art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Ograniczając się do uzgodnienia wynikającego z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w związku z art. 35 ust. 3 u.d.p., odnotować najpierw trzeba treść przepisu art. 35 ust. 3, zgodnie z którym, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Jest niewątpliwe, że skoro uzgadniana zmiana zagospodarowania ma dotyczyć terenu przyległego do pasa drogowego, to chodzi o teren, który ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Jeśli do uzgodnienia przedłożono by projekt decyzji o warunkach zabudowy terenu, który nie przylega do pasa drogowego, to orzekanie w przedmiocie uzgodnienia byłoby bezprzedmiotowe. W tym sensie organ ma rację – podstawy do pozytywnego uzgodnienia nie stanowi hipotetyczny dostęp, a więc możliwość przylegania terenu do pasa drogowego w przyszłości. Natomiast w przypadku, gdy teren planowanej zmiany zagospodarowania przylega do pasa drogowego, w postępowaniu o uzgodnienie tej zmiany należy orzec, czy możliwe jest włączenie do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. To, czy taka możliwość z punktu widzenia norm materialnych ustawy o drogach publicznych i przepisów wykonawczych istnieje, zależy od tego, jak w projekcie decyzji o warunkach zabudowy włączenie do drogi ruchu wywołanego tą zmianą zostało zaplanowane. Podkreślić trzeba, że w myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Skoro w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych wprost nawiązano do zmiany zagospodarowania terenu, to przepis ten ma charakter przepisu odrębnego, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., z którym decyzja o warunkach zabudowy powinna być zgodna. Należy więc w projekcie decyzji o warunkach zabudowy przedstawić taki sposób włączenia ruchu do drogi, który będzie zgodny z przepisami ustawy o drogach publicznych. Nie oznacza to zatem wykazania, na etapie uzgodnienia projektu decyzji, czy projekt włączenia ruchu do drogi został już wykonany. Z brzmienia art. 35 ust. 3 u.d.p. wynika wprost, że przedmiotem uzgodnienia jest "możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą". Jak trafnie wywodził Sąd pierwszej instancji, weryfikacja realizacji rozwiązania komunikacyjnego przewidzianego w decyzji o warunkach zabudowy następuje w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Dodać można, że z uwagi na zmieniające się reżimy prawne związane z formą akceptacji organów administracji architektoniczno-budowlanej dla zjazdów z drogi publicznej, ostateczna weryfikacja, niezależnie od tego, czy przewidziany jest obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę zjazdu, następuje w procedurze zgody na użytkowanie obiektu budowlanego. W tym sensie, wskazany w projekcie decyzji o warunkach zabudowy sposób włączenia ruchu do drogi ma charakter hipotetyczny. Rolą zarządcy drogi jest uzgodnienie projektu włączenia ruchu do drogi wskazanego w projekcie decyzji, a nie badanie, czy taki projekt w postaci stosownego, zgodnego z przepisami o drogach publicznych zjazdu, został już zrealizowany. Sąd pierwszej instancji trafnie zatem uznał, że na gruncie art. 35 ust. 3 u.d.p. organ ma jedynie ocenić hipotetyczną sytuację, wynikającą z projektu decyzji o warunkach zabudowy. W projekcie przedstawionym w tej sprawie do uzgodnienia zawarto rozwiązania komunikacyjne, co więcej – uwzględniające w całości rozwiązania, zaaprobowane przez GDDKiA w trybie art. 29 ust. 1 u.d.p., ostateczną i pozostającą w obrocie prawnym decyzją o zezwoleniu na lokalizację dwóch zjazdów publicznych. Udzielenie tego zezwolenia jest zaś także uwarunkowane tym, czy projektowana lokalizacja zjazdów uwzględnia poszanowanie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. To, czy inwestor ostatecznie zrealizuje na nieruchomości objętej inwestycją planowaną zabudowę i zjazdy nie jest natomiast istotne na tym etapie szeroko rozumianego procesu inwestycyjnego. Zauważyć warto, ze odmiennego stanowiska nie można wywieść z przywołanych przez organ orzeczeń. Część odnosi się do zagadnienia dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., które nie jest istotą niniejszej sprawy uzgodnieniowej. Natomiast szczegółowa analiza orzeczeń wskazujących na to, że warunkiem uzgodnienia planowanej inwestycji budowlanej jest istnienie stosownego, wymaganego dla danej inwestycji zjazdu, dotyczyło zjazdu określonego w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, a nie zjazdu fizyczne istniejącego. W uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 2228/17, stwierdzono, że "zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jest to więc przesłanka dopuszczalności inwestycji mającej powstać przy drodze". W uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1966/17, rzeczywiście zaaprobowano odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na to, że istniejący zjazd ma charakter indywidualny, a nie status wymaganego w sprawie zjazdu publicznego. Jednak istota odmowy wynikała z tego, że ten istniejący zjazd inwestor wskazał w projekcie decyzji jako zapewniający komunikację planowanej inwestycji z drogą publiczną. Wadliwość rozumowania organu, według którego, warunkiem uzgodnienia jest istnienie zjazdu już na etapie postępowania uzgodnieniowego, została poddana krytyce w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 3164/17, przy czym dla oddania sensu stanowiska Sądu, konieczne jest przytoczenie obszernego fragmentu wypowiedzi NSA: "Obowiązek taki (uzgodnienia) wynika z objętego podstawami kasacyjnymi art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy stosowanego na zasadzie odesłania zawartego w art. 64 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Fakt, że w sprawie chodzi o taki obszar, niejako sam przez się pozwala przy tym zakwestionować twierdzenie wypowiedziane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, które zostało zaakceptowane przez Sąd, iż teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej z uwagi na brak zjazdu publicznego lub decyzji zezwalającej na jego wykonanie. Zamierzenie budowlane, jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, polegało przecież również na budowie takiego zjazdu. Jeżeli zważyć, że teren inwestycji przylega bezpośrednio do drogi publicznej, uznać trzeba, iż dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy a limine wyłącza możliwość uzgodnienia warunków zabudowy każdego zamierzenia, w wyniku którego miałby być wykonany zjazd na drogę publiczną. Bezsprzecznie przy tym odmowa uzgodnienia, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, następuje wówczas z przyczyn innych niż te, którymi powinien się kierować organ dokonujący uzgodnienia". Jakkolwiek ciężar wypowiedzi dotyka kwestii dostępu do drogi publicznej, to jednak jednocześnie wynika z niej, że zaprojektowanie stosowanego zjazdu, a nie jego brak na gruncie w czasie rozstrzygania w trybie art. 35 ust. 3 u.d.p., Naczelny Sąd Administracyjny uznał w przywołanym wyroku za warunek uzgodnienia planowanej inwestycji. Tak więc będąca przedmiotem uzgodnienia możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego powinna być wykazana przez stronę już na etapie składana wniosku o wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy. Jednak to wykazanie następuje w drodze zaplanowania wymaganych połączeń terenu inwestycji z drogą w projekcie decyzji. Jest niewątpliwe, że rozwiązanie wnioskowane przez inwestora w projekcie decyzji o warunkach zabudowy zostało zaaprobowane przez organ, skoro jest zgodne z wydaną w tym zakresie decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 11 marca 2022 r., nr Z/15/2022, o zezwoleniu na lokalizację dwóch zjazdów publicznych z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], położonej przy ul. [...] w [...], w celu obsługi komunikacyjnej trzech obiektów handlowo-usługowych planowanych do realizacji na działkach nr [...]. Wbrew wywodom organu, wymogu bezpiecznej obsługi komunikacyjnej projektowanej zmiany zagospodarowania terenu nie można wiązać z istniejącym zjazdem indywidualnym, który nie został wskazany w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Jak wynika z poprzedzających uwag, unormowanie art. 35 ust. 3 u.d.p. określa wprost, że uzgodnieniu podlega projektowane rozwiązanie komunikacyjne. Niezależnie od kompetencji GDDKiA w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, konieczne jest zaakcentowanie, że kompetencje te w niniejszej sprawie są ograniczone do dokonania uzgodnienia w ramach hipotezy z art. 35 ust. 3 u.d.p. Nie jest zaś możliwe oparcie rozstrzygnięcia na kompetencjach organu pozostających poza przedmiotem postępowania. Tym przedmiotem jest uzgodnienie projektu decyzji o zmianie zagospodarowania terenu, czyli projektu decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślić przy tym należy, że decyzja o warunkach zabudowy nie daje uprawnienia do wykonania inwestycji. Uzyskanie tego uprawnienia następuje w drodze decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego). Natomiast do użytkowania obiektu handlowo-usługowego można przystąpić po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (art. 55 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego). Jest oczywiste, że jednym z warunków uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Według zaś art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Dotyczy to m.in. zgodności z przepisami ustawy o drogach publicznych. Przepisy te stanowią gwarancję, że połączenie komunikacyjne terenu inwestycji z drogą publiczną będzie musiało spełniać, na etapie postępowania o pozwolenia na budowę, wymogi określone w postanowieniu o uzgodnieniu przewidzianym w art. 35 ust. 3 u.d.p., a w okolicznościach niniejszej sprawy są wymogi określone w decyzji nr Z/15/2022 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 11 marca 2022 r. o udzieleniu zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów publicznych z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], położonej w [...], przy ul. [...], w celu obsługi komunikacyjnej trzech obiektów handlowo-usługowych, planowanych do realizacji na działkach nr [...]. Dla oceny zarzutów kasacji nie ma także znaczenia argumentacja organu, według której, istniejący zjazd indywidualny nie posiada właściwych parametrów technicznych niezbędnych dla zachowania poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym podczas realizacji inwestycji objętej ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W myśl art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Chodzi zatem o zapewnienie dostępu do drogi publicznej zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi, do których jak wyżej wskazano, należą przepisy ustawy o drogach publicznych i przepisy wykonawcze do tej ustawy. Na konieczność stosowania wymagań określonych w przepisach odrębnych, w zakresie dojazdu do działek budowlanych, umożliwiającego dostęp do drogi publicznej, również w okresie budowy, wskazują nadto przepisy § 14 ust. 1 w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeśli zaś chodzi o bezpieczeństwo na terenie budowy, co pośrednio może być powiązane z włączaniem do ruchu drogowego z tego terenu, zwrócić można uwagę na przepis art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowiący, że w decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie potrzeby określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. W tym stanie rzeczy Naczelny sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. zasądzono od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz A. B. kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.