II OSK 1151/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Wr 545/22 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 maja 2022 r. nr 558/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozbudowy budynku w części dotyczącej garażu 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od M. G. na rzecz Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 28 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 545/22 oddalił skargę M. G. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB) z dnia 26 maja 2022 r. nr 558/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozbudowy budynku w części dotyczącej garażu. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zaskarżoną decyzją DWINB, po rozpatrzeniu odwołania M. G. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej PINB) z dnia 29 marca 2022 r. nr 664/2022 umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy budynku przy ul. [...] we [...] o garaż wraz z tarasem (od strony ul. [...] we [...]) w części dotyczącej garażu. Jak wynika z akt sprawy pismem z 3 czerwca 2015 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych wykonanych przy ul. [...] we [...] (działka nr [...], obręb [...]) oraz o terminie przeprowadzenia oględzin w sprawie. W wyniku czynności dowodowych ustalono, że użytkowniczką wieczystą nieruchomości gruntowej przy ul. [...] we [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], i zarazem właścicielką znajdującego się na niej budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej jest J. K.. Na terenie nieruchomości przeprowadzono roboty budowlane polegające na rozbudowie poddasza budynku oraz na wykonaniu garażu od strony frontowej istniejącego budynku, na którego dachu wykonano dodatkowo taras, poprzez wyłożenie go płytkami i montaż balustrad. Wysokość od poziomu terenu do górnej powierzchni tarasu to 1,12 m, wymiary tarasu to ok. 3,8 m x 6 m, wysokość balustrady – 1 m. Ww. garaż posiada wewnątrz wymiary 5,32 m x 3,08 m, wysokość 2,42 m. Do garażu prowadzi brama o wymiarach - szerokości 2,41 m i wysokości 2,02 m. Do pomieszczenia garażu prowadzi zjazd ograniczony murkiem oporowym, od początku zjazdu do zewnętrznej ściany garażu odległość wynosi 5,4 m. Roboty budowlane zakończono. J. K. oświadczyła, że to ona wykonała taras ok. 5 miesięcy temu (tj. w 2015 r.). PINB ustalił także, że rozbudowę poddasza i budowę garażu wykonali poprzednicy prawni J. K. (D. K.) i zakończono je ok. 1993 r. Strona nie przedłożyła pozwolenia na budowę ani zgłoszenia dotyczących garażu oraz tarasu. Sprawa była kilkukrotnie rozpoznawana przez organy nadzoru budowlanego, zapadł w niej także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 30 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 351/19. Ponownie prowadząc postępowanie PINB decyzją z 29 marca 2022 r. nr 664/2022 umarzył postępowanie w przedmiocie rozbudowy budynku o garaż wraz z tarasem w części dotyczącej garażu. W uzasadnieniu wskazano, że uwzględniając zebrany materiał dowodowy uznać należało, że budowę garażu zakończono w latach 1992 – 1993 i wykonano ją w oparciu o pozwolenie na budowę. W 1994-1995 r. dach garażu zaczęto dodatkowo użytkować jako taras. Jakkolwiek strony nie dysponują decyzją udzielającą pozwolenia na budowę garażu to fakt jej wydania wynika z zeznań A. K. oraz z wyjaśnień D. K. Pośrednio potwierdza to fakt zachowania się pozwolenia na roboty budowlane w obrębie poddasza oraz okoliczność, że ówczesne przepisy prawa nie obligowały właściciela budynku do przechowywania dokumentacji technicznej dotyczącej budynku. PINB zaznaczył również, że roboty budowalne dotyczące garażu nie kolidowały z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. DWINB po rozpatrzeniu wniesionego odwołania zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB, zgadzając się z oceną dowodową i prawną sprawy dokonaną przez organ powiatowy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle przeprowadzonych dowodów nie można przyjąć, że garaż został wykonany w warunkach braku pozwolenia na budowę. Biorąc bowiem pod uwagę, że roboty budowlane związane z wykonaniem garażu oraz adaptacji strychu z lukarnami wykonywano w tym samym czasie, co potwierdzają również zeznania świadków w tym postępowaniu, za wiarygodne należało uznać, że wykonany garaż nie jest samowolą budowlaną. DWINB stwierdził również, że rozbudowa budynku mieszkalnego o garaż nie naruszała obowiązujących przepisów Prawa budowalnego z 1974 r., aktualnie obowiązującego prawa budowlanego oraz ówczesnych warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 VII 1980 r.). Przedmiotowa rozbudowa o garaż była zgodna z przepisami zagospodarowania przestrzennego, pomimo, że aktualnie nie ma dla terenu przy ul. [...] we [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to obowiązywał on w dacie wykonania garażu, był to plan przyjęty uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...], który przewidywał możliwość pozostawienia bez zmian aktualnie istniejących garaży, ale też nie odnosił się do nowo wybudowanych, w związku z czym nie można przyjąć, iż taka budowa nie była dozwolona, w szczególności, że teren przeznaczony był pod zabudowę wielorodzinną i jednorodzinną a garaż stanowi uzupełnienie takiego rodzaju zabudowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania DWINB wyjaśnił, że budowa garażu nie była budową ciągłą, co wyklucza możliwość twierdzenia, że samowola budowlana trwała. Czynności związane ze stropodachem tego garażu wykonano oddzielnie w ramach innego zamierzenia inwestycyjnego, część z nich jak ustawianie rzeczy na jego powierzchni czy częściowe stawianie płotków ochronnych i użytkowanie tego jako tarasu jak i wykonane w latach 2014-2015 przez J. K. roboty budowlane świadczyły o wykonaniu i użytkowaniu stropodachu jako tarasu. Skargę na decyzję DWINB wniósł M. G. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji PINB, która zapadła w oparciu o dowolną, powierzchowną, wbrew zasadom doświadczenia życiowego ocenę zebranego materiału dowodowego; 2) art. 105 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji PINB, który niewłaściwie zastosował pierwszy z wymienionych przepisów i przyjął, że brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy; 3) art. 78 § 1 i § 2 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji PINB, w sytuacji gdy organ ten odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków; 4) art. 136 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie przez DWINB uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie zeznań świadków; 5) art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania przez DWINB z uchybieniem podstawowej zasadzie postępowania administracyjnego, tj. zasadzie przekonywania; 6) art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 103 ust. 2 a contrario ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz.U. z2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej: p.b. w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 września 2020 r. poprzez jego niezastosowanie będące konsekwencją przyjęcia, że zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), dalej: p.b. z 1974 r., gdy tymczasem realizacja inwestycji w postaci budowy garażu wraz z tarasem była budową ciągłą rozpoczętą pod rządami ustawy p.b. z 1974 roku, kontynuowaną następnie pod rządami p.b., a zatem niezakończoną przed dniem wejścia w życie p.b., wobec czego zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b.. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd zgodził się z twierdzeniami organów nadzoru budowalnego, że budowę garażu ukończono przed dniem 1 stycznia 1995 r. (1993 r.), jak i twierdzeniem, że wykonanie tarasu stanowi odrębną inwestycję zarówno pod względem technicznym jak i funkcjonalnym. Nie wiąże się ona w jakikolwiek sposób z realizacją garażowego przeznaczenia wykonanej rozbudowy, ale wprowadza dodatkową funkcjonalność, umożliwiając wykorzystywanie stropodachu garażu na cele tarasu. Cele garażowe rozbudowy mogą być realizowane niezależnie od istnienia tarasu, dlatego też nie ma podstaw by przyjmować, że rozbudowa budynku mieszkalnego o garaż była kontynuowana po 1994 r. Trafnie więc stwierdziły organy, że roboty dotyczące wykonania tarasu należy ocenić odrębnie. Sąd I instancji zgodził się natomiast z argumentacją skargi kwestionującą ustalenia organów przyjmujące, że rozbudowę budynku mieszkaniowego o garaż wykonano na podstawie pozwolenia na budowę. Tego rodzaju ustalenia nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Organy powołały się w tym zakresie na wyjaśnienia inwestorki oraz zeznania A. K. Inwestorka oświadczyła, że pozwolenie na budowę garażu mógł uzyskać A. K. i mogło ono zaginąć w czasie powodzi w [...] r. A. K. zeznał zaś, że złożył wniosek o rozbudowę budynku w obrębie strychu, a później wniosek dotyczący wzniesienia garażu, ale nie pamięta czy wydawano pozwolenie na jego budowę. Tego rodzaju zeznania nie są wystarczające do przyjęcia, że inwestorka działała na podstawie pozwolenia na budowę. Skoro jedyny świadek mający potwierdzić tę okoliczność tak naprawdę "nie pamięta" czy wydane zostało pozwolenie budowalne dotyczące garażu, to organy nie miały żadnych podstaw uznać, że takie pozwolenie wydano. Nie zmienia tej oceny okoliczność, że inwestorka uzyskała w tamtym czasie pozwolenie na roboty budowlane dotyczące strychu budynku. W konsekwencji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna ocena materiału dowodowego polegająca na przyjęciu, że inwestorka uzyskała pozwolenie na rozbudowę budynku mieszkalnego o garaż, przyczyniła się w konsekwencji do przyjęcia błędnej podstawy materialnoprawnej prowadzonego postępowania, tj. art. 50 – 51 p.b. Tymczasem budowa w tym zakresie miała charakter samowolny i wykonywana była bez wymaganego pozwolenia na budowę. Oczywiście sam brak po stronie inwestorki pozwolenia na rozbudowę budynku o garaż nie przesądza o konieczności wydania nakazu jego rozbiórki z art. 48 ust. 1 p.b. Sąd wyjaśnił, że materiał dowodowy wskazuje, że rozbudowa budynku o garaż zakończona została przed 1995 r., tak więc zastosowanie znajdą w sprawie przepisy p.b. z 1974 r. Następnie Sąd przytoczył treść art. 37 ust. 1 p.b. z 1974 r. i podniósł, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy nakaz rozbiórki garażu byłby usprawiedliwiony wyłącznie w przypadku, gdyby stwierdzono wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 37 ust. 1 p.b. z 1974 r. Obowiązkiem organów było więc przeprowadzenie analizy wykonanych robót pod kątem zgodności z przeznaczeniem wynikającym z przepisów o planowaniu przestrzennym, a także przepisami mającymi na celu zapewnienie bezpieczeństwa dla ludzi lub mienia oraz zapewnienie właściwych warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Ocena przesłanek uzasadniających nakaz rozbiórki obiektu budowlanego przewidzianych w art. 37 ust. 1 i ust. 2 p.b. z 1974 r. winna być dokonywana z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w okresie budowy tego obiektu, chyba że stan prawny w zakresie przesłanek wskazanych w punkcie 1 i 2 ustępu 1 oraz w ustępie 2 art. 37 p.b. z 1974 r. obowiązujący w dacie orzekania przez organy jest korzystniejszy dla inwestora, który dopuścił się samowoli budowlanej. Sąd wojewódzki analizując decyzję DWINB wskazał, że o ile organ prawidłowo przeanalizował okoliczność wynikającą z art. 37 ust. 1 pkt 1 p.b. z 1974 r., tak nie można zaakceptować zaskarżonej decyzji w zakresie ocen dotyczących przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r. W tej kwestii DWINB ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że przedmiotowy garaż nie wykazuje żadnych cech, które świadczyłyby o tym, że stwarza on jakiekolwiek zagrożenie, czy też niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia lub pogarsza warunki zdrowotne lub użytkowe dla otoczenia. Ponadto zdaniem organu odwoławczego żadna okoliczność nie wskazuje na to, że przedmiotowe roboty budowlane wykonano w sposób niezgodny z przepisami, dlatego też niezasadnym jest nakładanie nakazów związanych z koniecznością wykonania jakichkolwiek robót budowlanych w celu doprowadzenia tego garażu do stanu zgodnego z prawem. W żaden sposób nie odniesiono się również do podnoszonej przez skarżącego kwestii wykonania garażu w granicy z sąsiednią działką budowlaną. Rację ma więc skarżący podnosząc, że kwestionowana decyzja w istocie nie zawiera rozważań dotyczących zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami dotyczącymi sposobu ich wykonania. Taki stan rzeczy narusza wynikający z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. obowiązek rozpatrzenia i wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, a w konsekwencji czyni przedwczesnym konkluzję, że w sprawie nie wystąpiły podstawy do nałożenia na inwestorkę jakichkolwiek obowiązków. Skargę kasacyjną wniósł DWINB zaskarżając wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych wynikający z niewszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że stan faktyczny sprawy nie pozwala na umorzenie postępowania tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 81a § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, iż inwestycja w zakresie garażu stanowi samowolę budowlana, w sytuacji gdy ze względu na datę budowy nie istnieje możliwość udowodnienia bądź zaprzeczenia tej okoliczności w sposób bezsporny, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.; 3) art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy brak jest dowodu jednoznacznie wskazującego, iż w sprawie doszło do samowoli budowlanej tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zrzekając się jednocześnie rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. G. wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną, należy stwierdzić, że została ona oparta na uzasadnionych podstawach. Z analizy akt administracyjnych nie wynika aby organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania wymienione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Brak możliwości odtworzenia kompletnej dokumentacji projektowej wiązać należy ze stanem zasobów archiwalnych i upływem czasu, a nie zaniechaniem czynności wyjaśniających przez organy nadzoru budowlanego. Przepisy obowiązujące przed wejściem w życie p.b. nie zawierały wymogu analogicznego, do tego jaki znajduje się w ustawie obecnie, a mianowicie nakładającego na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązek przechowywania przez okres istnienia obiektu określonych dokumentów. Zatem nieokazanie przez inwestora lub zarządcę obiektu budowlanego pełnej dokumentacji, w tym także pozwolenia na budowę dowodzi jedynie owego nieokazania, nie stanowi natomiast dowodu na samowolne bądź przynajmniej niezgodne z otrzymanym pozwoleniem roboty budowlane. Organy nadzoru budowlanego przeprowadziły niezbędne w tym zakresie postępowanie dowodowe, przesłuchały świadków w tym inwestorów, aktualnego właściciela, przeprowadziły rozprawę z udziałem stron oraz wystąpiły do właściwego organu architektoniczno-budowlanego o przekazanie posiadanych przez ten organ dokumentów dotyczących spornej inwestycji. Następnie dokonały oceny zebranego w ten sposób materiału dowodowego, która zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie nosi cech dowolności i znajduje racjonalne uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacja jest przekonująca i nie budzi wątpliwości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach niniejszej sprawy, zwłaszcza biorąc pod uwagę brak możliwości udokumentowania przez inwestorów legalności kwestionowanego przez właściciela sąsiedniej nieruchomości garażu, a zarazem brak dokumentacji tego budynku w zasobach organów, uznać należało, że zaistniałe wątpliwości dotyczące legalności garażu należało rozstrzygnąć na korzyść jego właściciela. Domniemanie odwrotne, że objęte postępowaniem części budynku zostały wykonane z naruszeniem prawa uchybiałoby bowiem standardom państwa prawa, gdyż zmuszałoby właściciela do dokumentowania okoliczności zaistniałych co najmniej 40 lat temu, z których wykazania był w świetle obowiązującego wówczas prawa zwolniony (opisany wyżej brak obowiązku przechowywania dokumentacji budowlanej) - por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2317/14. Zatem upływ czasu nie może być, w sytuacjach kontrowersyjnych, wykorzystywany przeciwko inwestorowi, np. jeśli brak jednoznacznych dowodów naruszeń prawa z jego strony, a legalność obiektu nie była przez wiele lat kwestionowana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdza się, że żaden przepis ustawy Prawo budowlane nie wprowadza domniemania samowoli bądź istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu, tylko dlatego, że inwestor lub zarządca po kilkudziesięciu latach nie jest w stanie okazać stosownych dokumentów, zwłaszcza, że sam organ takimi dokumentami również nie dysponuje (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 21 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1290/16, 27 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 433/18; 17 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 746/19 dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). Niedopuszczalne jest zatem domniemywanie samowoli budowlanej, a tak uczynił Sąd I instancji, dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Niewątpliwie zebrany materiał dowodowy pozwolił organom obu instancji na wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalony w ten sposób stan faktyczny dawał zatem podstawę do przyjęcia, że w sprawie zastosowanie miały przepisy art. 50 - 51 p.b., a nie jak wskazał Sąd I instancji art. 48 ust. 1 p.b. Należy zauważyć, że wydanie decyzji na podstawie przepisów art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 p.b. - mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem - następuje wówczas, gdy organ stwierdzi, że zachodzą okoliczności określone w art. 50 ust. 1, konkretnie w pkt 2, dotyczącym robót budowlanych wykonanych w sposób mogący stanowić zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Innymi słowy, warunkiem wstępnym nałożenia na inwestora obowiązków określonych w art. 51 ust. 1 p.b. jest wykazanie, że roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 p.b. W rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego ustaliły, że brak jest zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska. W rezultacie nie dopatrzyły się zaistnienia przesłanki do zastosowania w sprawie art. 50 ust. 1 pkt 2, co wykluczało wydanie orzeczenia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 p.b, a tym samym skutkowało umorzeniem prowadzonego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., jako bezprzedmiotowego. Takie stanowisko należało uznać za prawidłowe. Natomiast odwołanie się przez skarżący kasacyjnie organ do art. 81a § 1 k.p.a. i traktowanie powyższego przepisu jako naruszonego w sprawie przez Sąd I instancji jest w całości bezzasadne. Ocena ta ma na uwadze, że nakaz, by niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego były rozstrzygane na korzyść strony, zgodnie z treścią art. 81a § 2 pkt 1 k.p.a. podlega wyłączeniu, jeżeli w sprawie uczestniczą strony o spornych interesach lub wynik postępowania ma bezpośredni wpływ na interesy osób trzecich. Nie może tymczasem budzić wątpliwości, że interes skarżącego przed Sądem I instancji odnoszony do zalegalizowania wykonanego obiektu budowlanego (garażu) pozostaje sprzeczny z interesem uczestniczących w postępowaniu pozostałych stron (por. D. Gregorczyk, O rozstrzyganiu wątpliwości faktycznych na korzyść strony w art. 81a k.p.a., PPiA 2020, Tom 122, s. 315 i n.). Zgodzić się należy także ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że nie można w kontrolowanej sprawie przyjąć, iż budowa garażu była kontynuowana po 1994 r. Także słusznie przyjęto, że wykonanie tarasu stanowiło odrębną inwestycję. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 188 oraz art. 151 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.