II OSK 1169/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant asystent sędziego Karol Kowalski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 694/22 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 30 czerwca 2022 r. nr 171/2022 znak: GPB-III.7721.101.2022 w przedmiocie zatwierdzenie projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 694/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. B. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 30 czerwca 2022 r. nr 171/2022 znak: GPB-III.7721.101.2022, w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. B. Wyrok zaskarżył w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r, o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2022 r. poz. 1029 ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach podczas, gdy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie warsztatu samochodowego z parkingiem na samochody osobowe należało uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach bowiem to przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie powiązane technologicznie z parkingami zlokalizowanymi na działkach [...] położonych w obrębie [...], gm. [...] stanowiącymi własność A. K., 2) art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2022 r. poz. 1029 ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że planowane przedsięwzięcie w niniejszej sprawie nie jest przedsięwzięciem powiązanym technologicznie, a w konsekwencji przyjęcie, iż nie jest wymagana do jego realizacji decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy stanowi ono przedsięwzięcie powiązane technologicznie z parkingami zlokalizowanymi na działkach [...] położonych w obrębie [...], gm. [...], co skutkowało koniecznością uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 54 b), pkt 58 b), w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019 poz. 1839 ze zm.), dalej także: "rozporządzenie Rady Ministrów", poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie zlokalizowane na działkach o nr ewidencyjnych [...]; obręb [...], gm. [...] nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko a poprzez to przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach podczas, gdy przedsięwzięcie to stanowi przedsięwzięcie powiązane technologicznie z parkingami zlokalizowanymi na działkach [...] położonych w obrębie [...] gm. [...] i ich łączna powierzchnia zabudowy przekracza 1 ha i stanowi parkingi samochodowe lub zespoły parkingów o powierzchni użytkowej przekraczającej 0,5 ha, a zatem zachodzi konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, 4) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie, a konkretnie art. 35 ust. 1 pkt 1 a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) poprzez uznanie za zgodną z prawem decyzję zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą A. K. pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi, w sytuacji gdy przedmiotowy projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany narusza przepisy planu miejscowego obowiązującego na terenie planowanego przedsięwzięcia w zakresie lokalizacji budynku warsztatu z ustalonymi liniami zabudowy, 5) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie, a konkretnie art. 35 ust. 1 pkt 1 b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) poprzez uznanie za zgodną z prawem decyzję zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą [...] pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi, w sytuacji gdy przedmiotowy projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany narusza wymogi ochrony środowiska, a w szczególności art. art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 6) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie, a konkretnie art. 35 ust. 1 pkt 1 b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) poprzez uznanie za zgodną z prawem decyzję zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą A. K. pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi, w sytuacji gdy przedmiotowy projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany narusza wymogi ochrony środowiska, a w szczególności art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm.), 7) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 a i pkt 1 b Prawa budowlanego, art. 71 ust. 1 i ust. 2, art, 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, § 3 ust. 1 pkt 54 b), pkt 58 b) w zw. z § 3 ust, 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska w sytuacji, gdy w badanej przez Sąd pierwszej instancji sprawie doszło do naruszenia powołanych przepisów prawa materialnego i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy skutkujący oddaleniem skargi wniesionej przez A. B., 8) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 6, art. 8, K.p.a., polegające na wadliwym wykonaniu kontroli sądowej zaskarżonego aktu administracyjnego poprzez niezauważenie naruszeń prawa, które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu, a w szczególności konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedzającej wydanie decyzji budowlanej, 9) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 8 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego, mimo zaistnienia podstaw do jego uchylenia, a w konsekwencji oddalenie skargi, pomimo tego, że organ administracji I i II instancji działający w niniejszej sprawie na skutek swoich błędnych działań doprowadził do wydania decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej A. K. pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, a w szczególności bez wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedzającej wydanie decyzji budowlanej, bez rzetelnej analizy akustycznej. Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a. wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi ponadto: 2) na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a, w zw. z art. 193 P.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci opinii z dnia 30.03.2023 r. sporządzonej przez K. C. oraz 2 szt. fotografii obejmujących obszar zamierzonej inwestycji i działalności już prowadzonej przez A. K. na wykazanie faktu, iż w niniejszej sprawie zachodziła konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która winna poprzedzać wydanie budowlanych decyzji administracyjnych oraz na wykazanie faktu, iż w sprawie zostały poczynione niewłaściwe ustalenia w zakresie emisji hałasu do środowiska, 3) o zasądzenie od Wojewody Łódzkiego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W piśmie z dnia 28 kwietnia 2023 r. pełnomocnik wnoszącego kasację wniósł o rozpoznanie sprawy wywołanej skarga kasacyjna na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Nie są skuteczne zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowane w podstawach kasacji oznaczonych numerami 1), 2) i 3). Oparte są one na tezie, według której, planowane przez inwestora przedsięwzięcie, zlokalizowane na działkach o numerach ewidencyjnych [...] stanowi przedsięwzięcie powiązane technologicznie z parkingami zlokalizowanymi na działkach [...] i ich łączna powierzchnia 1 ha i stanowi parkingi samochodowe lub zespoły parkingów o powierzchni przekraczającej 0,5 ha, a zatem zachodzi konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Odnotować najpierw trzeba, że decyzją Starosty Tomaszewskiego z dnia 8 października 2021 r. udzielono A. K. pozwolenia na budowę parkingu na samochody ciężarowe na działkach nr ew. [...], w obrębie [...], o powierzchni użytkowej wynoszącej 4261 m2. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 11 października 2021 r. Parkingi dla samochodów osobowych, objęte wnioskiem z dnia 19 stycznia 2022 r. o pozwolenie na budowę warsztatu samochodowego z instalacjami i urządzeniami budowlanymi, stanowią powierzchnię wynoszącą 707,67 m2. Łączna powierzchnia wynosić będzie 4968 m2. Okoliczność ta nie została przez skarżącego zakwestionowana. W trakcie postępowania administracyjnego skarżący nie wskazał na konieczność uwzględnienia przedsięwzięcia zlokalizowanego na działkach [...]. W piśmie z dnia 22 marca 2022 r., złożonym do organu pierwszej instancji, skarżący stwierdził, że w aktach sprawy brak jest uzasadnienia dla odstąpienia od analizy w zakresie konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla parkingów realizowanych i projektowanych stanowiących de facto jeden obiekt na działkach nr [...], obręb [...]. W zakresie oddziaływania projektowanego obiektu na terenu sąsiednie skarżący podniósł w odwołaniu, że zaprojektowanie wrót garażowych w północnej i południowej ścianie pozwala na swobody przejazd samochodów ciężarowych na teren działki wychodzący poza granice opracowania, a w konsekwencji na teren biologicznie czynny, nie przystosowany do poruszania się, czy postoju samochodów ciężarowych. W informacjach dotyczących ochrony środowiska, zdaniem odwołującego się, projektant w żaden sposób nie wykazał braku negatywnego oddziaływania na tereny sąsiednie. Zastosował jedynie bardzo ogólne stwierdzenia, bez wykazania ich prawdziwości. Przypomnieć można, że organ pierwszej instancji, po zsumowaniu powierzchni parkingów na działkach [...], uznał, że parkingi nie zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy. W zakresie oddziaływania związanego z przepisami środowiskowymi Wojewoda Łódzki ustalił również, na podstawie przedłożonej w trakcie postępowania odwoławczego Analizy emisji hałasu, że poziom hałasu w żadnym punkcie terenu nie powinien przekraczać wartości dozwolonej. Konieczność uwzględnienia, dla zastosowania przepisu § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko parkingów zlokalizowanych na działkach nr [...], została przez skarżącego podniesiona w skardze kasacyjnej. Analizę takiej sytuacji procesowej rozpocząć trzeba od wskazania, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Z opisów naruszenia zawartych w zarzutach nr 1-3 skargi kasacyjnej wynika, że skarżący podnosi okoliczność faktyczno-prawną dotyczącą materialnej przesłanki z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów. Okoliczność ta polega na tym, że na terenie działek nr [...] znajduje się zrealizowane przedsięwzięcie tego samego rodzaju co przedsięwzięcie stanowiące przedmiot niniejszego postepowania, są to przedsięwzięcia znajdujące się na terenie jednego zakładu i po zsumowaniu osiągną próg określony w ust. 1, gdyż powierzchnia parkingów przekroczy 0,5 ha (po zsumowaniu wyniesie ponad 1 ha). Do skargi kasacyjnej dołączony został materiał dowodowy w postaci Opinii z dnia 30 marca 2023 r., sporządzonej przez K. C., oraz dwóch fotografii, na wykazanie faktu, że w niniejszej sprawie zachodziła konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która winna wyprzedzać wydanie budowlanych decyzji administracyjnych oraz na wykazanie faktu, iż w sprawie zostały poczynione niewłaściwe ustalenia w zakresie emisji hałasu na środowisko. Przedkładając ten materiał wnoszący kasację wniósł, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów. W związku z tym skonstatować trzeba najpierw, że z uwagi na charakter postępowania sądowoadministracyjnego, nie jest możliwe przeprowadzenie przed sadem administracyjnym postępowania wyjaśniającego stanowiącego kontynuację postępowania dowodowego prowadzonego przez organy administracji. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Tylko w okolicznościach objętych hipotezą art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów. Dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu (art. 106 § 3 P.p.s.a.) jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11). Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń, co oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z dnia 18 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1646/16). Przedłożone wraz ze skargą dowody stanowią próbę podważenia materiału dowodowego, którym dysponowały organy administracji architektoniczno-budowlanej, w tym projektu budowlanego. Odnotować zaś trzeba, że według projektanta i sprawdzającego, posiadających uprawnienia budowlane, projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z wymaganiami ochrony środowiska. Nadto, organy zbadały zakres pozwolenia objętego decyzją z dnia 8 października 2021 r. o pozwoleniu na budowę parkingu na samochody ciężarowe na działkach nr [...]. W trakcie zaś postępowania odwoławczego przeprowadzono dowód z Analizy emisji hałasu. Podniesione przez wnoszącego kasację okoliczności i przedłożoną przezeń Opinię z fotografiami należy traktować jako mające charakter nowych okoliczności lub dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Nie są wykluczone sytuacje, w których na etapie sądowym można ocenić, że zarówno zaistnienie wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, jak i naruszenie prawa przez organ administracyjny, są oczywiste. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W zakresie wskazanym w zarzutach nr 1-3 skargi kasacyjnej (opisane wyżej związanie technologiczne z parkingami na działkach nr [...]), organy i skarżący przedstawiają odmienne stanowiska co do zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej: "Prawo budowlane". Od razu dodać można, że kwestia naruszeń ochrony środowiska dotyczących art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm.), podniesiona w zarzucie 6 skargi kasacyjnej, zostanie omówiona w dalszej części, nieodnoszącej się do omawianego wniosku dowodowego. Abstrahując od tego, czy sporządzone przez K. C. opracowanie stanowi z punktu widzenia procedury administracyjnej dokument (jak to określa wnoszący kasację), czy też jest dowodem mającym charakter opinii biegłego, a także w jakim zakresie rzeczoznawca może wypowiadać się w zakresie zagadnienia należącego do kompetencji organu administracji (obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), skonstatować należy, że zajęcie merytorycznego, odpowiedzialnego stanowiska co do zaistniałego sporu wymagałoby czynności procesowych polegających na uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego. Tymczasem, jak wyżej wskazano, sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.). W trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. można przeprowadzić dowody, które mogą co najwyżej zakwestionować prawidłowość przeprowadzenia przez organy postępowania wyjaśniającego. Nie można zaś w niniejszej sprawie potraktować przedłożonych dowodów jako zmierzających do podważenia zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, skoro okoliczność ewentualnego powiązania technologicznego z inwestycją zrealizowaną na działkach nr [...] nie była przez skarżącego podniesiona. W świetle zaś znowelizowanego z dniem 11 kwietnia 2011 r. brzmienia art. 7 K.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Organy nie miały w okolicznościach niniejszej sprawy obowiązku badania z urzędu, czy wnioskowana inwestycja powinna być badana pod kątem powiązania technologicznego z innymi przedsięwzięciami, niż wskazane przez samego skarżącego, usytuowane na tych samych działkach co przedmiotowa inwestycja, czyli [...]. Mając na uwadze treść stanowiska projektanta, a także brak wniosku skarżącego w tej mierze, organy nie były zobowiązane do przeprowadzania dochodzenia zmierzającego do ustalania wszelkich potencjalnych okoliczności niestanowiących przedmiotu sporu. Powtórzyć zatem można, że w istocie wniosek dowodowy złożony w kasacji miałby stanowić kontynuację postępowania administracyjnego. Nadto, w tym miejscu zauważyć można, że dowód z opinii biegłego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a., jest oczywiście niedopuszczalny. Ponadto, zaistnienie podstawy wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., jest uwarunkowane tym, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, są istotne dla sprawy. Ustalenie istotnego znaczenia jest zagadnieniem podlegającym ocenie. Ocena ta także nie jest procesem oczywistym, jak np. w przypadku niektórych okoliczności wznowieniowych, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 K.p.a., potwierdzonych prawomocnymi wyrokami sądowymi. Wreszcie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie i po przyjęciu określonego stanowiska prawnego co do zaistnienia okoliczności wznowieniowej, pozostałaby, w razie uznania, że okoliczność z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. ma miejsce, ocena dopuszczalności uchylenia decyzji dotychczasowej z punktu widzenia art. 146 § 2 K.p.a. w związku z art. 151 § 2 K.p.a. Takie rozważenie, dopuszczalne w przypadku okoliczności niewątpliwych, mieści się w ramach sądowej kontroli administracji. Inaczej jest w przypadku spornych stanów faktyczno-prawnych, który ma miejsce w niniejszej sprawie. Sąd administracyjny, jak wyżej wskazano, nie prowadzi postępowania wyjaśniającego, tak jak organy administracji. Są to okoliczności faktyczno-prawne wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego. Na wymóg oczywistości warto również zwrócić uwagę w kontekście art. 145 § 2 i 3 K.p.a., mimo że przepisy te odnoszą się do postępowania nadzwyczajnego. Przyjęcie koncepcji odmiennej oznaczałoby niedopuszczalną "drogę na skróty", sprzeczną z ustrojową rolą sądownictwa administracyjnego. Wiązałoby się przecież z przeprowadzeniem, w ramach postępowania sądowego, nie postępowania kontrolującego legalność decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, ale postępowania zastępującego w pełnym zakresie tryb wznowienia postępowania nadzwyczajnego, która to możliwość nie wynika z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Tego rodzaju roli nie można zatem przypisać sądowi administracyjnemu rozpoznającemu skargę na decyzję administracyjną (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2023 r., sygn. akt II OSK 276/21). Tym bardziej niedopuszczalne jest aby sąd kasacyjny, orzekający w granicach podstaw kasacji, działał tak jak organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1289/17; wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 2345/21). W odniesieniu do podnoszonych w trakcie postępowania administracyjnego kwestii zaliczenia dróg wewnętrznych do powierzchni parkingów dla samochodów ciężarowych i osobowych na działkach nr [...], dodać można, że stanowisko organów w tej mierze jest zgodne z twierdzeniem skarżącego. Według Starosty, powierzchnie nazwane na projekcie zagospodarowania przez projektanta drogami wewnętrznymi są parkingami samochodowymi. Stanowisko to zostało zaaprobowane przez organ odwoławczy. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powierzchnia użytkowa parkingu dla samochodów ciężarowych, na który inwestor uzyskał decyzje o pozwoleniu na budowę z dnia 8 października 2021 r. wynosi 4261 m2. Powierzchnia użytkowa parkingu dla samochodów osobowych, objęta wnioskiem z dnia 19 stycznia 2022 r., wynosi 707,67 m2. Łączna powierzchnia użytkowa obu parkingów wynosi więc 4968,67 m2. Wojewoda Łódzki ustalił, że przedmiotowa inwestycja nie spowoduje przekroczenia wartości poziomów hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Ustalenie to zostało oparte na Analizie emisji hałasu wykonanej przez S. s.c. W trakcie postępowania administracyjnego skarżący nie podważył rezultatów tego opracowania. Nie przedłożył wówczas opracowania akustycznego podważającego Analizę przedstawiona przez inwestora. Natomiast zarzuty szczegółowo opisane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczące wadliwości Analizy wykonanej przez S. s.c. można podzielić na dwie grupy. Pierwsza z nich odnosi się do pominięcia w Analizie hałasu pochodzącego z parkingów położonych na działkach nr [...], a także pominięcia hałasu pochodzącego z parkingu dla samochodów ciężarowych, położonego na działkach nr [...], stanowiących także teren przedmiotowej inwestycji – budowy warsztatu samochodowego z instalacjami i urządzeniami. Bezpodstawne jest nawiązywanie do parkingu na działkach nr [...] i [...] Parking ten nie stanowi przedmiotu niniejszej sprawy. Niezależnie od skuteczności ewentualnego zarzutu, należałoby wskazać przepis stanowiący podstawę do uwzględnienia tego parkingu w analizie akustycznej oraz sposób naruszenia tego przepisu. Podobnie, należałoby wskazać normę, która została naruszona poprzez ograniczenie analizy akustycznej do oddziaływania inwestycji będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Druga grupa zarzutów podważających Analizę przedłożoną przez inwestora i zaaprobowaną przez Wojewodę została oparta na Opinii dołączonej do skargi kasacyjnej. W zarzutach tych wskazano na szereg domniemanych uchybień, które spowodowały zaniżenie wyników oddziaływania inwestycji. Wnoszący kasację nie podał jednak w jaki sposób i jakie przepisy regulujące ustalanie wyników takiego oddziaływania akustycznego zostały naruszone. W efekcie, zarzuty te stanowią polemikę ze stanowiskiem organu odwoławczego, która nie wskazuje w sposób oczywisty na brak wiarygodności Analizy uzyskanej w trakcie postępowania wyjaśniającego. W zakresie zaś w jakim skarżący podnosi okoliczności i przedkłada dowody mające uzupełnić rezultaty postępowania wyjaśniającego odnośnie do emisji hałasu, aktualne są uwagi dotyczące możliwości uzupełnienia materiału dowodowego i charakteru postępowania sądowoadministracyjnego. W konsekwencji nie są skuteczne zarzuty materialne naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego opisane w podstawach materialnych oznaczonych numerem 5 i 6 oraz zarzut procesowy oznaczony numerem 7 i 8. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie, a konkretnie art. 35 ust. 1 pkt 1 a) Prawa budowlanego poprzez uznanie za zgodną z prawem decyzję zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą A. K. pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi, w sytuacji gdy zdaniem skarżącego, projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany narusza przepisy planu miejscowego obowiązującego na terenie planowanego przedsięwzięcia w zakresie lokalizacji budynku warsztatu z ustalonymi liniami zabudowy. Sąd pierwszej instancji zajął w tej kwestii prawidłowe stanowisko. Ustalił, że załącznik graficzny do Uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 6 lipca 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych we wsiach [...] i [...] w gminie [...], wskazuje linię zabudowy na rysunku w ten sposób, że jest ona zwrócona w stronę granicy działki inwestycyjnej - w przeciwnym kierunku niż wynika to z mapy do celów projektowych. Na fragmencie działki sąsiedniej (nr [...]) przebiega na niewielkim fragmencie w ten sam sposób co na działkach inwestora w niniejszym postępowaniu - po czym - na pozostałym odcinku swojego przebiegu, na obszarze objętym planem, posiada orientację przeciwną. Wojewódzki sąd Administracyjny skonstatował, że doszło do rozbieżności między częścią tekstową i graficzną Planu miejscowego. Trafnie uznał, że rozbieżność to, co najwyżej, brak spójności oznaczenia graficznego nieprzekraczalnej linii zabudowy w części graficznej planu pozostający w sprzeczności w częścią tekstową. Nie jest to błąd wymagający sprostowania w trybie art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadniając to stanowisko Sąd pierwszej instancji stwierdził najpierw, że teren inwestycji jest na planie oznaczony jako MNU tj. teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Zgodnie z rozdziałem 3 § 17 ust. 1 pkt 2 ww. uchwały, dla tych terenów ustala się przeznaczenie uzupełniające - zabudowę gospodarczą i garażową w zabudowie usługowej, obiekty, urządzenia oraz sieć infrastruktury technicznej oraz dojazdy. Według Planu miejscowego, budynki usługowe wolnostojące – z dopuszczeniem lokalizacji w odległości 1,5 m od granicy przyległych działek lub bezpośrednio przy tej granicy, dla działek o szerokości do 28 m. Ponadto, ustala się maksymalną powierzchnię zabudowy działki budowlanej, nie większą niż 50% powierzchni całej działki, a wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do działki budowlanej powinien wynosić minimum 0,03 i maksimum 0,8. Dodatkowo, jak stanowi § 17 ust. 1 pkt 3, ustala się minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej wynoszący 30%. Plan miejscowy, dla terenów oznaczonych symbolem 9 MNU, ustala 3 kondygnacje nadziemnych dla budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych i usługowych i maksymalną wysokość obiektów usługowych do 10 m Zaaprobować należy ocenę dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, według której, gdyby przyjąć, że orientacja nieprzekraczalnej linii zabudowy jest skierowana odwrotnie, niż na dalszym odcinku (dotyczącym działek po tej samej strony drogi) stało by to w oczywistej sprzeczności z częścią tekstową Planu ponieważ uniemożliwiałby realizację, zamierzonego przez uchwałodawcę, przeznaczenia terenu, a nadto stawiałby pod znakiem zapytania realizację jakiegokolwiek zamierzenia budowlanego na działkach inwestora. Pomiędzy częścią graficzną, a częścią tekstową zachodzi zatem nieścisłość, która w razie wątpliwości powinna być interpretowana na korzyść uprawnień właścicielskich (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 229/11). Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do wniosku, że lokalizacja jakiegokolwiek obiektu w pasie 10,43 m z zachowaniem wymaganych odległości wynikających z zapisów warunków technicznych, byłaby niemożliwa. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zarzut skargi wskazujący na rozbieżność rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami Planu miejscowego dotyczy niezgodności lokalizacji budynku warsztatu z ustalonymi liniami zabudowy – nie zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.