II OSK 1174/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Muszyński po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lutego 2023 r. sygn. akt IV SA/Po 699/22 w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr WOA.7721.174.2022.MO w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 9 lutego 2023 r., IV SA/Po 699/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Poznaniu oddalił skargę A.W. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WWINB) z 31 sierpnia 2022 r. nr WOA.7721.174.2022.MO, w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu (PINB) decyzją z 11 lipca 2022 r. nr PINB-Z.50.33.2021/2022, wydaną na podstawie art. 49e pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2021, poz. 2351 ze zm., uPb) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm., K.p.a.) nakazał A.W. (inwestor) rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego o wiatę (pokrytą panelami fotowoltaicznymi) i pomieszczenie gospodarcze (powstałe w wyniku przebudowy zadaszonego miejsca postojowego) na dz. nr [...] w [...] (obręb ewid. [...], gmina [...]). 2.2. W wyroku wskazano, że w uzasadnieniu w/w decyzji wyjaśniono, że 15 grudnia 2021 r. z urzędu PINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie legalności rozbudowy budynku mieszkalnego o wiatę (pokrytą panelami fotowoltaicznymi) i pomieszczenie gospodarcze (powstałe w wyniku przebudowy zadaszonego miejsca postojowego) w [...] przy ul. [...], której inwestorem jest A.W. (skarżąca). Przeprowadzono kontrolę ww. nieruchomości przy udziale A.W. Podczas kontroli stwierdzono, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny. Istniejące zadaszenie miejsca postojowego znajdujące się po stronie wschodniej budynku zostało zabudowane płytą warstwową, w wyniku czego powstało pomieszczenie gospodarcze o wymiarach w rzucie 3,6 x 4,36 m i wysokości 2,86 m. Skarżąca oświadczyła, że obiekt powstał w czerwcu 2020 r. Ponadto do budynku mieszkalnego jednorodzinnego została przytwierdzona wiata o konstrukcji stalowej, pokryta panelami fotowoltaicznymi o mocy 9 kW. Wiata w części zamocowana do budynku mieszkalnego w części posadowiona na słupach stalowych, które zamocowano do betonowych stóp fundamentowych. Wiata powstała w grudniu 2021 r. Stanowi jednocześnie zadaszenie miejsca postojowego i zadaszenie nad wejściem do budynku. Jej wymiary to 3,94 x 13,50 m i wysokość 5,61 m. Skarżąca oświadczyła, iż nie posiada żadnych dokumentów wymaganych przepisami prawa. Wiata stanowiąca rozbudowę budynku mieszkalnego została usytuowana w zbliżeniu do granic z działkami sąsiednimi (bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] i [...]), wykraczając jednocześnie poza określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego linię zabudowy. Wobec tego, że w ocenie PINB, na przedmiotowe roboty budowlane wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, organ powiatowy postanowieniem wstrzymał ich prowadzenie oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego (art. 48 ust 3 uPb) wraz z koniecznością wniesienia opłaty. Na postanowienie to A.W. w dniu 11 lutego 2022 r. wniosła zażalenie do WWINB. 2.3. Sąd pierwszej instancji przywołał, że WWINB zlecił przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzyskania dowodów i materiałów w przedmiotowej sprawie poprzez ustalenie, czy pomieszczenie gospodarcze (powstałe w wyniku przebudowy zadaszonego miejsca postojowego) na dz. [...] (obr. ewid. [...], gm. [...]) jest powiązane funkcjonalnie i konstrukcyjnie z budynkiem mieszkalnym. W związku tym 20 kwietnia 2022 r. przeprowadzono ponowną kontrolę nieruchomości i ustalono m. in., że pomieszczenie gospodarcze nie jest funkcjonalnie połączone z budynkiem mieszkalnym, dostęp do tegoż pomieszczenia odbywa się z zewnątrz. Konstrukcyjnie nie stanowi ono samodzielnej całości. 2.4. Wyrokując w sprawie IV SA/Po 699/22 kolejno wskazano, że postanowieniem z 11 maja 2022 r. WWINB utrzymał w/w postanowienie nakazowe I instancji w mocy. 2.5. Następnie wskazano, że w wyznaczonym terminie skarżąca nie złożyła wniosku o legalizację przedmiotowego obiektu budowlanego, co było prawem, a nie obowiązkiem inwestora, i umożliwiłoby jej jego zalegalizowanie. Zatem, zgodnie z art. 49e pkt 1 uPb, PINB decyzją z 11 lipca 2022 r. nakazał inwestorowi rozbiórkę spornego obiektu. 2.6. Dalej sąd pierwszej instancji przywołał, że odwołanie od powyższej decyzji nakazowej PINB wniosła A.W. domagając się jej uchylenia oraz orzeczenia przez organ administracji II instancji co do istoty sprawy i podnosząc, że określona przez organ wiata nie jest wiatą, a stelażem na panele fotowoltaiczne. 2.7. W wyroku IV SA/Po 699/22 przywołano, że WWINB powołaną na wstępie decyzją z 31 sierpnia 2022 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, że rozbudowa budynku mieszkalnego o pomieszczenie gospodarcze nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. WWINB zauważył, że wcześniej w tym miejscu było zadaszenie. Inwestycja polegająca na dobudowaniu pomieszczenia gospodarczego winna być zakwalifikowana jako rozbudowa budynku mieszkalnego. Natomiast wiata (stanowiąca zadaszenie miejsca postojowego i zadaszenie nad wejściem do budynku) pokryta jest panelami fotowoltaicznymi, w części zamocowana jest do budynku mieszkalnego, w części posadowiona na słupach stalowych, które zamocowano do stóp betonowych. WWINB wskazał, że zainstalowanie na samowolnie wybudowanej wiacie paneli fotowoltaicznych i potraktowanie jej jako konstrukcji wsporczej do tego urządzenia nie znosi skutków samowolnej rozbudowy. Panele fotowoltaiczne zamontowane zostały na wiacie, która z kolei w części jest zamocowana do budynku mieszkalnego i słusznie PINB uznał, że takie roboty budowlane (rozbudowa) również wymagały pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwoławczego, PINB słusznie wydał postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych. Skarżąca nie złożyła wniosku o legalizację, zatem zgodnie z art. 49e pkt 1 uPb prawidłowo nakazano rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego o wiatę (pokrytą panelami fotowoltaicznymi) i pomieszczenie gospodarcze powstałe w wyniku przebudowy zadaszonego miejsca postojowego. 3.1. Skargę na powyższą decyzję WWINB wniosła do WSA w Poznaniu A.W. domagając się stwierdzenia jej nieważności, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, utrzymującej decyzję PINB obarczoną wadą nieważności, ewentualnie, na wypadek nieuznania przez sąd, że powyższe naruszenie miało charakter rażący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Nadto, w skardze wniesiono o stwierdzenie nieważności decyzji PINB jako wydanej bez podstawy prawnej, bo po wygaśnięciu postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, oraz umorzenie postępowania administracyjnego i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 3.2. Zaskarżonej decyzji zarzucono : 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że przedmiotowy budynek został zrealizowany z naruszeniem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 uPb; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. : - art. 29 ust. 2 pkt 2 uPb, poprzez jego niezastosowanie i niezasadne uznanie, że roboty budowlane przeprowadzone przez skarżącą wymagały pozwolenia na budowę, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało wydaniem decyzji rozbiórkowej mimo braku podstaw do jej wydania; - art. 50 ust. 4 i art. 51 ust. 1 pkt 1 uPb w stopniu rażącym – poprzez wydanie zaskarżonej decyzji po upływie dwumiesięcznego terminu od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, co skutkowało wydaniem decyzji rozbiórkowej pomimo braku podstaw do jej wydania. 3.3. WWINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. 4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Poznaniu skargę oddalił. 4.2. Sąd pierwszej instancji obszernie przywołał oznaczone regulacje uPb, z których wynika przede wszystkim, iż zasadą jest, że rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych jest dopuszczalne po uprzednim uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, a wyjątki od tej zasady muszą być interpretowane wąsko. Istotą uPb jest wprowadzenie przez ustawodawcę ograniczeń wolności budowlanej przy wykonywaniu robót budowlanych w interesie publicznym oraz zapewnienie ich przestrzegania. Kwalifikacji budowlanej obiektów dokonuje się zawsze ad casum – w specyficznych okolicznościach każdej sprawy. Przywołał sąd a quo pojęcie budowy (art. 3 pkt 6uPb), budową natomiast nie jest przebudowa zdefiniowana w art. 3 pkt 7a uPb. Do przebudowy nie ma więc zastosowania art. 48, stosuje się zaś art. 50 i 51 uPb. Dalej w uzasadnieniu wyroku zrekapitulowane zostało pojęcie "samowoli budowlanej" z zaznaczeniem, że art. 48 uPb odnosi się do budowy obiektu budowlanego (lub jego części) bez wymaganego pozwolenia na budowę, a także do przypadku budowy obiektu budowlanego (lub jego części) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia, ale tylko w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a uPb. Poszczególne tryby dotyczące legalizacji samowoli budowlanej zasadniczo wzajemnie się wykluczają, dotyczą bowiem innych przypadków samowoli budowlanej i nie mogą być łączone w jednym postępowaniu administracyjnym. Obowiązuje bowiem zasada, że każde postępowanie administracyjne musi być prowadzone w ściśle określonym przedmiocie, odrębne zaś tryby postępowania obejmują każdy z rodzajów samowoli budowlanej. 4.3. Sąd pierwszej instancji wywodził, że zgodnie z art. 3 pkt 7a uPb, "przebudowa" to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zatem zarówno przebudowa, jak i rozbudowa, dotyczą obiektu budowlanego już istniejącego. Rozbudowa jest zmianą - powiększeniem parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość czy granice obiektu (zwiększenie powierzchni zabudowy). Z uwagi na brak legalnej definicji tego pojęcia, należy kierować się jego znaczeniem w języku potocznym. Stosując wykładnię językową przyjąć, że rozbudowa to powiększenie budowli lub obszaru zabudowanego, rozszerzenie zasięgu dotychczasowej inwestycji. Tak więc rozbudowa będzie powiększeniem istniejącego obiektu budowlanego, w przypadku budynku o dodatkowe pomieszczenie (pokój, wiatrołap, werandę lub do innego celu przeznaczoną przybudówkę), wykusz lub taras i owe powiększenie stanowi część obiektu budowlanego, wspierając się w tym zakresie dorobkiem judykatury. Pod tym pojęciem należy rozumieć powiększenie, rozszerzenie budowli, obszaru już zabudowanego, dobudowanie nowych elementów. Z rozbudową mamy do czynienia zatem w przypadku zmiany, innych poza wysokością, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jak kubatura, powierzchna zabudowy, jego długość czy szerokość. Rozbudową będzie zatem powiększenie istniejącego obiektu budowlanego o taki stanowiący charakterystyczny parametr budynku element techniczny, który stanowi (zewnętrzną) część obiektu budowlanego. Rozbudowa obejmuje więc szerszy zakres ingerencji w substancję budowlaną, która może polegać nie tylko na wymianie elementów konstrukcyjnych, ale także na pewnej zmianie granic budowli. Rozbudowę również należy traktować tak jak budowę. O budowie można mówić wówczas, gdy powstaje nowy obiekt budowlany, jak i przypadku, gdy dochodzi do powiększenia istniejącego obiektu budowlanego, w efekcie czego powstaje nowa substancja budowlana. W tym drugim przypadku mamy do czynienia z rozbudową. Cechą odróżniającą obie ww. formy budowy jest to, czy nowopowstała substancja budowlana jest wynikiem robót budowlanych niepowiązanych z istniejącym obiektem budowlanym, czy też robót budowlanych związanych z obiektem budowlanym istniejącym. Z kolei powierzchnię zabudowy opisuje się jako powierzchnię terenu zajętego przez wszystkie naziemne kondygnacje budynku, przy czym zalicza się do niej także wszystkie elementy przewieszenia, które występują w elewacji - m.in. balkony i loggie. W konsekwencji sąd wojewódzki uznał, że w świetle powyższych rozważań organy trafnie przyjęły, że miała miejsce rozbudowa budynku mieszkalnego o pomieszczenie gospodarcze o wymiarach w rzucie 3,6 m x 4,36 m, o wysokości 2,86 m, która nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W miejsce wcześniej istniejącego zadaszenia powstało pomieszczenie gospodarcze, które choć nie jest połączone z budynkiem mieszkalnym wejściem bezpośrednim, to jednak jest z nim związane funkcjonalnie i powiększa jego powierzchnię. Inwestycja polegająca na dobudowaniu pomieszczenia gospodarczego winna być zakwalifikowana jako rozbudowa budynku mieszkalnego. 4.4. Dalej w wyroku zauważono, że spór w sprawie dotyczył także tego, czy konstrukcja przekryta panelami fotowoltaicznymi stanowi stelaż pod panele fotowoltaiczne (jak to przyjmuje skarżąca), czy też wiatę (jak to przyjmują organy obydwu instancji). Należało więc odpowiedzieć na pytanie, czy konstrukcję stelażową pokrytą panelami fotowoltaicznymi można uznać za wiatę. Przepisy prawa nie definiują pojęcia wiaty. Brak definicji wiaty powoduje zatem konieczność każdorazowej oceny czy dany obiekt jest budowlą czy budynkiem. W kolejnych motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji nie miał żadnych wątpliwości, że objęty decyzją nakazową o rozbiórce obiekt obecnie stanowi wiatę. Przede wszystkim dlatego, że obiekt ten ze wszystkich stron nie jest wydzielony z przestrzeni przegrodami budowlanymi i posiada zadaszenie. Ponadto istniejące wydzielenie ma charakteru lekki, a fakt częściowego oparcia i przytwierdzenia konstrukcji do budynku jednorodzinnego nie wyklucza możliwości przyjęcia, że omawiany obiekt stanowi wiatę. Obszernie przywołano pojęcie językowe, doktrynalne i orzecznicze "wiaty". Jednocześnie stanowi on zadaszenie miejsca postojowego i wejścia do budynku mieszkalnego. Zdaniem WSA w Poznaniu, w omawianej sprawie istotna jest także spełniana funkcja, gdyż sporna wiata stanowi zadaszenie miejsca postojowego (ewentualnie miejsca przeznaczonego np. na cel rekreacyjny) i zadaszenie nad wejściem do budynku o wym. 3,94 m x 13,5 m i wys. 5,61 m. Pokryta jest panelami fotowoltaicznymi. Wiata w części zamocowana jest do budynku mieszkalnego, w części posadowiona na słupach stalowych, które zamocowano do stóp betonowych. Wprawdzie z uwagi na zadaszenie wiaty panelami fotowoltaicznymi pełni ona jednocześnie rolę urządzeń fotowoltaicznych w rozumieniu art.29 ust.4 pkt 3 lit. c) uPb, jednak nie wyklucza to jednocześnie przyjęcia, że stanowi ona wiatę. W orzecznictwie sądowym wyraźnie dopuszcza się bowiem sytuacje, że poszczególne części danego obiektu budowlanego (np. budynku) mogą kwalifikować się do różnych kategorii obiektów budowlanych w rozumieniu załącznika do Prawa budowlanego. Sporna wiata – jak ustalił PINB, a czego skarżąca nie kwestionowała – ma wymiary 3,94 x 13,50 m i wysokość 5,61 m. A więc powierzchnia przedmiotowego obiektu wynosi 53,19 m², zatem jest większa od tej, co do której uPb nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym należy uznać, że do wybudowania spornej wiaty niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Zdaniem tegoż sądu zarówno pomieszczenie gospodarcze, jak i wiata, wybudowane przez skarżącą wymagały uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Niespornym jest, że skarżąca takich decyzji nie posiadała. 4.5. W ocenie sądu wojewódzkiego w świetle ustalonego stanu faktycznego PINB prawidłowo zastosował art. 48 ust. 1 i art. 48 ust. 3 uPb wydając uprzednio postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych. Sąd a quo stwierdził dalej, że skarżąca nie złożyła wniosku o legalizację, zatem zgodnie z art. 49e pkt 1 uPb, PINB prawidłowo nakazał rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego o wiatę (pokrytą panelami fotowoltaicznymi) i pomieszczenie gospodarcze (powstałe w wyniku przebudowy zadaszonego miejsca postojowego) na wskazanej na wstępie działce budowlanej. 5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości i wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Poznaniu; 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty 34,00 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa; 3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 5.2. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023, poz. 259, Ppsa) zarzuca się: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 Ppsa w zw. z art. 7 i art. 80 K.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy i uznanie na podstawie niepełnego materiału dowodowego, tj. z pominięciem zebranej w sprawie przez organ administracji dokumentacji fotograficznej obrazującej wybudowane pomieszczenie gospodarcze, że pomieszczenie gospodarcze jest pomieszczeniem funkcjonalnie związanym z istniejącym budynkiem mieszkalnym i powiększającym jego powierzchnię, w momencie, w którym z dokumentacji fotograficznej zebranej w sprawie wynika, że pomieszczenie gospodarcze nie jest funkcjonalnie powiązane z istniejącym budynkiem mieszkalnym i nie powiększa jego powierzchni, a jedynie jest oparte o ten budynek jedną ścianą, co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem przyjęto, że do wybudowania przedmiotowego pomieszczenia gospodarczego niezbędne było uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę (rozbudowę) i w konsekwencji uznanie, że organ administracji wydał słuszną decyzję o nakazie jego rozbiórki; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 Ppsa w zw. z art. 7 i art. 80 K.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy i uznanie na podstawie niepełnego materiału dowodowego, tj. z pominięciem zebranej w sprawie przez organ administracji dokumentacji fotograficznej, że konstrukcja wybudowana przez skarżącą winna być zakwalifikowana jako wiata, w momencie, w którym konstrukcja ta nie stanowi wiaty a instalację fotowoltaiczną niewymagający uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przyjęto, że do wybudowania tej konstrukcji niezbędne było uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę i w konsekwencji uznanie, że organ administracji wydał słuszną decyzję o nakazie jej rozbiórki; 3) z daleko idącej ostrożności procesowej, w momencie uznania, że konstrukcja wybudowana przez skarżącą stanowi wiatę, zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 Ppsa w zw. z art. 7. i art. 80 K.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy i uznanie na podstawie niepełnego materiału dowodowego, tj. z pominięciem zebranej w sprawie przez organ administracji dokumentacji fotograficznej obrazującej kształt wiaty, że wiata wybudowana przez skarżącą o wymiarach 3,94 m x 13,50 m x 5,61 m swoją powierzchnią przekracza 50 m² w momencie, w którym z zebranej w toku postępowania dokumentacji fotograficznej wynika, że wiata nie ma kształtu prostokąta i obliczanie jej powierzchni poprzez pomnożenie ww. wymiarów (3,94 m x 13,50 m = 53,19 m²) nie jest prawidłowe, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przyjęto, że do wybudowania przedmiotowej wiaty wymagane było uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę z uwagi na jej powierzchnię przekraczającą 50 m² i w konsekwencji uznanie, że organ administracji wydał słuszną decyzję o nakazie jej rozbiórki. 5.3. W ocenie skarżącej kasacyjnie, organy administracji (zarówno I jak i II instancji) dokonały oceny zebranego materiału dowodowego jedynie w części, z pominięciem dokumentacji fotograficznej obrazującej pomieszczenie gospodarcze i w sposób niedokładny, których to błędów w toku kontroli sądowej nie dostrzegł WSA. Jej zdaniem dokumentacja ta potwierdza, że wybudowany przez skarżącą obiekt nie powinien być zakwalifikowany jako wiata, bowiem nie posiada podstawowych funkcjonalnych cech konstrukcji, jaką jest wiata. 5.4. Na rozprawie w tej sprawie pełnomocnik skarżącej kasacyjnie popierał jej twierdzenia i wnioski. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa). 6.2. Zarzuty kasacyjne ograniczają się do uwypuklenia naruszenia przepisów art. 7 i art. 80 K.p.a., których adresatem jest organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne i podnoszenia znaczenia dowodu z dokumentacji fotograficznej, która miałaby zostać pominięta w aspekcie kwalifikacji materialnoprawnej obiektu, który jest przedmiotem rozstrzygnięć administracyjnych. W ocenie sądu pierwszej instancji nie doszło do naruszenia powyższych przepisów, albowiem stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i zasadniczo nie był kwestionowany przez stronę skarżącą w istotnym zakresie. Wymiary wiaty zostały ustalone przy udziale skarżącej w toku czynności kontrolnych (dowód: protokół kontroli z 15 grudnia 2021 r. – k. 5 akt I instancji), wymiarów tych w skardze nie kwestionowano, zatem zasadnicza okoliczność faktyczna została dostatecznie jednoznacznie ustalona. Pogląd ten podziela Sąd Naczelny w tym składzie. 6.3. Nieskuteczność środka odwoławczego wynika z tego zasadniczego powodu, że akcentując w motywach skargi kasacyjnej wadliwą kwalifikację materialnoprawną dokonaną przez organy nadzoru budowlanego, skarżąca kasacyjnie nie formułuje żadnych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, a Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami kasacyjnymi. Oznacza to, że w ocenie zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji nie można przedmiotem oceny uczynić tych wszystkich aspektów materialnoprawnych, które w tym wyroku się znalazły, a są kwestionowane przez skarżącą kasacyjnie, skoro w skardze kasacyjnej nie sformułowano żadnego zarzutu naruszenia prawa materialnego. Te okoliczności uniemożliwiają odniesienie się do tych ocen, które w skardze kasacyjnej zostały podniesione, jak chociażby kwestionowanie, że doszło do rozbudowy budynku mieszkalnego, zrealizowania wiaty w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, skoro nie postawiono zarzutu naruszenia tych przepisów cyt. ustawy, które odnoszą się do zrealizowanego obiektu budowlanego. 7. Z powyższych względów i na zasadzie art. 184 Ppsa orzeczono jak w sentencji, o oddaleniu skargi kasacyjnej.