II OSK 1456/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie: sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Wr 548/23 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 20 lipca 2023 r. nr IF-O.7840.607.2021.JK w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 15 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 548/23 oddalił skargę J. P. (dalej: "skarżąca") na decyzję Wojewody Dolnośląskiego (dalej: "Wojewoda") z dnia 20 lipca 2023 r. nr IF-O.7840.607.2021.JK o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę trzech domów wczasowych. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. Skarżąca pismem z dnia 18 stycznia 2021 r. wystąpiła do Starosty Kamiennogórskiego (dalej: "Starosta") o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę trzech domów wczasowych w miejscowości [...], na działkach nr: [...], [...], [...] i [...], obręb [...], gmina [...]. Starosta, po wszczęciu postępowania, postanowieniem z dnia 29 stycznia 2021 r. zobowiązał skarżącą do wystąpienia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu (dalej: "RDOŚ" lub "organ środowiskowy") w celu stwierdzenia, czy istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. RDOŚ postanowieniem z dnia 15 lutego 2021 r. stwierdził taki obowiązek i nałożył na skarżącą obowiązek dostarczenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Skarżąca przedłożyła raport, został on uzupełniony. Następnie postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2021 r., nr WPN.43.11.2021.BP.4 RDOŚ odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech domków wczasowych z uwagi na to, że realizacja planowanej inwestycji budowlanej skutkować będzie znacząco negatywnym wpływem na przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Karkonosze (PLC020001). Starosta decyzją z dnia 27 września 2021 r., nr AŚ.6740.12.2021, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333; obecnie Dz. U. z 2025 r. poz. 418) w związku z art. 96 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 98 ust. 1 i 3 i art. 100 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 247; dalej: "ustawa z 2008 r.") oraz art. 104 z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; obecnie Dz. U. 2024 r. poz. 572; dalej: "K.p.a."), odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jako zasadniczy powód rozstrzygnięcia wskazał odmowę uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia przez organ środowiskowy. Odwołanie od decyzji Starosty z dnia 27 września 2021 r. wniosła skarżąca, zaskarżając jednocześnie w odwołaniu postanowienie organu środowiskowego. Wojewoda powołaną na wstępie decyzją z dnia 20 lipca 2023 r., nr IF-O.7840.607.2021.JK utrzymał w mocy odmowną decyzję Starosty. W uzasadnieniu Wojewoda podał, że zgodnie z art. 100 ustawy z 2008 r. organ wydający pozwolenie na budowę jest związany postanowieniem w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000. W jego ocenie brak było podstaw do uchylenia decyzji Starosty, a w rezultacie i kwestionowanego postanowienia RDOŚ. Wojewoda podzielił stanowisko organu środowiskowego zawarte w postanowieniu z dnia 19 sierpnia 2021 r. i podkreślił, że teren na którym planowana jest inwestycja zlokalizowany jest poza zwartą zabudową miejscowości [...], na terenach otwartych, charakteryzujących się stosunkowo niską antropopresją oraz w sąsiedztwie obszarów leśnych. Realizacja inwestycji skutkować będzie znacząco negatywnym wpływem na przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Karkonosze PLC020001, tj. 6520 górskie łąki konietlicowe użytkowane ekstensywnie (Polygono-Trisetion). Co równie istotne znacząco negatywny wpływ dotyczył będzie także funkcjonalności korytarza migracyjnego, który jest niezbędny do utrzymania spójności sieci Natura 2000 oraz determinuje obecność i stan populacji wilka i rysia - gatunków będących przedmiotami ochrony obszaru Natura 2000 Karkonosze PLC020001, a ponadto inwestycja będąca indywidualnym przedsięwzięciem gospodarczym nie stanowi emanacji nadrzędnego interesu publicznego, określonego w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2021 r. poz. 1098; obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 1478), warunkującego możliwość uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia wywierającego znacząco negatywny wpływ na obszar Natura 2000. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty, uchylenie postanowienia RDOŚ z dnia 19 sierpnia 2021 r. oraz zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 15 lutego 2024 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd powołał treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 tej ustawy decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydana po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami u.o.o.ś. W sprawie wymagane było przeprowadzenie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 Karkonosze PLC020001, zatem zastosowanie znalazły przepisy art. 97-100 u.o.o.ś. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury administracyjnej, w tym również tych zarzucanych w skardze. Prawidłowo Wojewoda wskazał na brak podstaw do zakwestionowania postanowienia organu środowiskowego odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji spornego przedsięwzięcia. RDOŚ jako wyspecjalizowany organ, posiadający wiedzę specjalistyczną, odmówił uzgodnienia realizacji planowanego przedsięwzięcia, wskazując na literaturę fachową, posiadane informacje i dokumenty uprawniające do podważenia tez zawartych w przedłożonym przez skarżącą raporcie. W takich uwarunkowaniach stwierdził organ środowiskowy, że realizacja inwestycji budowlanej skutkować będzie znacząco negatywnym wpływem na przedmiot ochrony obszaru Natura 2000. Ponadto RDOŚ uznał, że wystąpi znacząco negatywny wpływ dotyczący funkcjonalności korytarza migracyjnego, który jest niezbędny do utrzymania integralności i spójności Natura 2000 oraz determinuje obecność i stan populacji wilka i rysia. Zdaniem Sądu przedłożony raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko został w sposób szczegółowy poddany analizie przez RDOŚ, istniały podstawy do zaakceptowania ich wyników przez Wojewodę. Co istotne nie jest on związany przedłożonym przez stronę raportem. RDOŚ jest wyspecjalizowanym organem w zakresie ochrony środowiska, który stosownie do przepisów art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. dokonuje weryfikacji zebranego w sprawie materiału dowodowego, przy czym może on dokonywać samodzielnych ustaleń w oparciu o posiadaną specjalistyczną wiedzę, co w konsekwencji oznacza, że ustalenia te mogą być inne niż dokonane w raporcie, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Trudno jednak w takiej sytuacji podważać ustalenia organu środowiskowego zawarte w postanowieniu z 19 sierpnia 2021 r., w którym - uwzględniając treść raportu - organ ten w inny sposób scharakteryzował sporną inwestycję w kontekście jej oddziaływania na środowisko, a nadto stawiać zarzuty naruszenia art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z 2008 r., art. 7 i art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a., a w rezultacie również art. 98 ust. 3 ustawy z 2008 r. Słusznie przy tym wskazał Wojewoda, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 jest dokumentem prywatnym, a nie opinią biegłego. Sąd zgodził się również z twierdzeniem Wojewody, że nie jest rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej dokonywanie samodzielnej oceny raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pod kątem zawartych w nim wiadomości specjalnych. Dokonywana przez organ administracji ocena raportu dotyczyć może tego, czy jest on kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania, co do jego zawartości w rozumieniu art. 66 ustawy z 2008 r. Ponadto przedstawiony już art. 100 tej ustawy wprowadza ograniczenie dla organu administracji publicznej, które nie mogą we własnym zakresie dokonywać ustaleń i oceniać oddziaływania planowanej inwestycji na obszar Natura 2000. Słusznie przy tym Wojewoda stwierdził, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organ środowiskowy nie wychodzi poza granice swobodnej oceny materiału dowodowego, wyciągnięte wnioski są logiczne, spójne i konsekwentne, czego potwierdzeniem jest dokonana przez organ odwoławczy własna oceny materiału dowodowego, która doprowadziła do takich samych wniosków, jak wnioski RDOŚ. Wobec uwzględnienia przez organy architektoniczno-budowlane stanowiska specjalistycznego organu ochrony środowiska co do konieczności odmowy pozytywnego uzgodnienia warunków realizacji planowanej inwestycji ze względu na realne zagrożenia dla cennych elementów środowiska przyrodniczego prawidłowo Wojewoda wskazał na brak podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Z tych samych powodów nie podzielił również zarzutów skarżącej co do braku przeprowadzenia oględzin terenu, na którym zaplanowano przedsięwzięcie budowlane. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej "P.p.s.a."). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, zaskarżając to orzeczenie w całości. Najpierw pełnomocnik zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 98 ust. 3 ustawy z 2008 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia była zgodna z przepisami prawa, pomimo że RDOŚ nie przeprowadził na tę okoliczność dowodów, a prawidłowe zastosowanie normy art. 98 ust. 3 tej ustawy wymaga wykazania, że pozytywny dla inwestycji raport zawiera błędy metodologiczne i nie można zakwestionować ustaleń raportu nie przeprowadzając na tą okoliczność stosownego dowodu. Pierwszy zarzut procesowy dotyczył naruszenia art. 151 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a poprzez bezzasadne oddalenie skargi w wyniku dokonania błędnej oceny stanu faktycznego sprawy polegającej na uznaniu, że brak było podstaw do zakwestionowania postanowienia RDOŚ z 19 sierpnia 2021 r. odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, podczas gdy: 1) organ środowiskowy opierał się na nieaktualnych publikacjach naukowych, podczas gdy w postępowaniu środowiskowym znaczenie ma aktualny, a nie historyczny stan przyrodniczy; 2) informacje organu dotyczyły całego obszaru chronionego, a nie konkretnych działek objętych inwestycją; 3) mimo tego, że organ środowiskowy posiada status organu specjalistycznego, nie posiada statusu biegłego, a wiedza jaką dysponuje nie jest gwarantem jego nieomylności i znajomości aktualnego stanu przyrodniczego wszystkich działek objętych obszarem Natura 2000; 4) gdyby intencją ustawodawcy było oddanie temu organowi swobodnej kompetencji do oceniania wpływu przedsięwzięcia na inwestycję to przedkładanie raportu oddziaływania na środowisko przez inwestora byłoby zbędne. Następnie pełnomocnik zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 151 P.p.s.a w związku z art. 84 § 1 i art. 85 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób wyczerpujący pozwolił na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, bez konieczności zasięgnięcia opinii biegłego lub przeprowadzenia oględzin i na tej podstawie oddalenie skargi. Ostatni zarzut odniesiono do art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., a naruszenie przepisów pełnomocnik upatrywał w uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wyczerpujący i pozwolił na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a to za sprawą postanowienia RDOŚ z 19 sierpnia 2021 r. i w konsekwencji oddalenie skargi, podczas gdy stanowisko organu środowiskowego sprowadzało się do pominięcia raportu i przedstawienia własnych zapatrywań dotyczących całego obszaru chronionego, nieskonkretyzowanych co do działek objętych inwestycją, w tym opartych na nieaktualnych publikacjach, sprzecznych z rzeczywistością i aktualnym stanem przyrodniczym, i które to twierdzenia nie zasadzały się na przeprowadzonym przez RDOŚ postępowaniu dowodowym w sprawie. W oparciu o wskazane podstawy kasacyjne pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej rozwinął argumentację mającą przemawiać za zasadnością podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna z braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie. Chybione są zarzuty procesowe, wszystkie z powołaniem się na art. 151 P.p.s.a., w szczególności ten odniesiony do art. 145 § 4 P.p.s.a., który określa wymogi jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd pierwszej instancji, po zwięzłym przedstawieniu stanu sprawy i stanowisk stron, uzewnętrznił następnie swoje stanowisko, podał i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. W szczególności odniósł się do kwestii, w których ogniskował się spór między stronami, w tym dotyczący zakresu zebranego na drodze administracyjnej materiału dowodowego. Sąd orzekający miał w polu widzenia, że postępowanie dotyczyło udzielenia zgody budowlanej na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Nie stanowiło zaś przedmiotu sporu, że zamierzenie budowlane w postaci budowy trzech domów wczasowych wraz z niezbędną infrastrukturą zaplanowano na nieruchomości położonej na obszarze Natura 2000 Karkonosze PLC20001, z występowaniem na jednej z działek siedliska przyrodniczego 6520 - górskie łąki konietlicowe. Stanowisko Sądu w materii kwestionowanej w skardze kasacyjnej jest jasne, przedstawia racje jakimi się kierował oddalając skargę, zawiera przyczyny dla których argumentacja organu okazała się trafna, zaś przeciwna argumentacja skarżącej - niezasadna. Klarowne stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych, umożliwia zatem sformułowanie zarzutów wobec wydanego wyroku i dokonanie właściwej kontroli instancyjnej. Zupełnie oddzielną kwestią jest, czy owo stanowisko jest słuszne, można go wszak zwalczać za pomocą innych zarzutów kasacyjnych tak procesowych, jaki i materialnoprawnych, z czego autor skargi kasacyjnej skorzystał. Nie można się zgodzić z grupą zarzutów odniesionych do sposobu dokonania przez Sąd pierwszej instancji oceny zebranego na drodze administracyjnej materiału dowodowego, a także poprawności jego gromadzenia i kompletności ( art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 84 § 1 i art. 85 § 1 K.p.a.), które w części stanowią nawiązanie do wcześniejszych zarzutów odnoszących się do konstrukcji uzasadnienia wyroku. Jak już zauważono postępowanie dotyczyło udzielenia zgody budowlanej na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Miało to znaczenie nie tylko dla sposobu procedowania przez właściwe organy administracji, mając na uwadze przepisy Działu V Rozdziału 5 ustawy z 2008 r. (art. 96 i n.), ale także - po wydaniu przez organ środowiskowy postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na ten obszar - zakresu postępowania dowodowego. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji nie zwrócił dostatecznej uwagi, że stanowisko organu środowiskowego pomija przedłożony przez skarżącą raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, tymczasem nałożono na skarżącą obowiązek jego dostarczenia organowi środowiskowemu, a raport sporządzony został przez osobę mającą wiedzę specjalistyczną. Sąd wyraźnie wskazał, że raport będący jednym z dowodów w postępowaniu, nie tylko nie został pominięty, lecz gruntownie przeanalizowany przez organ środowiskowy, w tym w części zawierającej propozycje działań minimalizujących wpływ na środowisko. Projektowane posadowienie budynków na żelbetowych słupach, wykonanie ogrodzenia w formie umożliwiającej migracje małych zwierząt, pozostawienie części terenu niezagospodarowanego, koszenie trawy zgodnie z wymogami siedliska 6520, wykorzystanie rodzimych gatunków przy nasadzeniach wokół budynków (jedynie w tych miejscach), czy też unikanie oświetlenia rozproszonego i jaskrawego zostało ocenione w procesie dochodzenia do konkluzji, czy przedsięwzięcie znacząco oddziaływuje na obszar Natura 2000. Jednak zaproponowane w raporcie działania minimalizujące (według pełnomocnika częściowo nawet wykluczające) negatywne oddziaływanie na środowisko uznane zostały za nieskuteczne z przyczyn szczegółowo wyłożonych w uzasadnieniu postanowienia odmawiającego uzgodnienia, przede wszystkim z uwagi na możliwość częściowego zniszczenia siedliska już na etapie wykonywania robót budowlanych, jego usytuowania na terenie otwartym, w sąsiedztwie cieku w dolinie otoczonej terenami leśnymi, nadto w obrębie Głównego Korytarza Zachodniego Karkonosze 6B. W sposób przekonujący wykazano, że utrzymanie tego korytarza, jak i dalszych korytarzy ekologicznych jest niezbędne dla zachowania różnorodności ekologicznej i integralności obszaru Natura 2000 Karkonosze PLC20001 i spójności całej sieci Natura 2000, gdyż od ich funkcjonowania zależny jest stan zachowania gatunków i siedlisk na tych terenach. Nie znajdują usprawiedliwienia twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że organ środowiskowy oparł się opracowaniach nieaktualnych i nieodnoszących się bezpośrednio do terenu, na którym zaplanowano realizację zamierzenia budowlanego. Okoliczność, że część publikacji pochodzi z lat 2004 - 2012 nie oznacza, że z tego powodu stały się nieaktualne w dacie orzekania przez organ środowiskowy, a następnie organ administracji architektoniczno-budowlanej. Dalsze twierdzenia, że wykorzystane opracowania nie były zgodne z rzeczywistym rozmieszczeniem płatu siedliska [....] w południowej i centralnej części działki nr [...] jest o tyle chybione, skoro w innej części skargi kasacyjnej pełnomocnik dostrzega, że według ustaleń organu środowiskowego płat siedliska występuje w centralnej części działki. Za dowolne należy uznać przyjęcie przez pełnomocnika, że niezagospodarowanie tej części działki, na której zaplanowano inwestycję, może doprowadzić do porostu innymi gatunkami roślin drzewiastych i krzewów (podobnie jak to miejsce na obrzeżach) i tym samym zanikanie siedliska byłoby w jeszcze większym stopniu widoczne. Nie można także uznać zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zmierzających do wykazania, że organ środowiskowy nie znajdując podstaw do podzielenia wniosków zawartych w przedłożonym raporcie odstąpił od przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, a także oględzin nieruchomości. Przed wszystkim należy stwierdzić, że organ środowiskowy jest specjalistycznym organem z zakresu ochrony środowiska, zatrudnia pracowników posiadających wiedzę specjalną z tej dziedziny. Organ środowiskowy, zgodnie z ustawowo określonymi kompetencjami, władny był poddać ocenie treść raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (jednego z dowodów) na równi z innymi dowodami, a w konsekwencji po wypracowaniu finalnego wniosku mającego oparcie w zebranym materiale dowodowym - do podjęcia postanowienia kończącego postepowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, bez potrzeby zasięgania opinii biegłego (rzeczoznawcy z zakresu ochrony środowiska). Słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do czynienia RDOŚ zarzutu, że jego stanowisko było "woluntarystyczne", a zatem arbitralne, nieliczące się z poglądem przeciwnym. Przeczy takiemu twierdzeniu umotywowanie postanowienia odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, na co trafnie zwrócił uwagę Wojewoda, a następnie Sąd pierwszej instancji. Z tych samych względów należało niepodzielić zarzutu o nieprzeprowadzeniu dowodu z oględzin nieruchomości (terenu planowanej inwestycji budowlanej), skoro ten środek dowodowy nie mógł wpłynąć na ustalenia faktyczne. Odnosząc się z kolei do zarzutu realizowanego w granicy podstawy naruszenia prawa materialnego nie sposób w punkcie wyjścia nie zauważyć, że pełnomocnik skarżącej poza podstawami pozostawił kluczowy w sprawie przepis art. 100 ustawy z 2008 r., zgodnie z którym postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000 wiąże organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1, tj. także decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2008 r.). Wobec braku zarzutu kasacyjnego należy jedynie odnotować, że w niniejszej sprawie Wojewoda rozpoznając odwołanie od decyzji odmownej Starosty łącznie z zażaleniem na postanowienie RDOŚ odmawiające uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia nie ograniczył się tylko do powołania się na art. 100 ustawy z 2008 r., ale we własnym zakresie dokonał oceny stanowiska organu środowiskowego i przesłanek, którymi się kierował odmawiając uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. W tej sytuacji zgłoszona podstawa ograniczona do zarzutu naruszenia art. 98 ust. 3 ustawy z 2008 r. przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu nie mogła doprowadzić do podważenia zaskarżonego wyroku z tej prostej przyczyny, że w stanie faktycznym przyjętym za podstawę orzekania istniały podstawy do przyjęcia, że wyniki przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 Karkonosze PLC20001 upoważniały do konkluzji, iż przedmiotowe przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku podstaw branych pod rozwagę z urzędu, na mocy art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., jako że strona którą ją wniosła zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna w czternastodniowym terminie nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.