II OSK 1492/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant asystent sędziego Emilia Olszewska-Gągała po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Tokarnia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 99/23 w sprawie ze skargi Gminy Tokarnia na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 listopada 2022 r. znak WSE.7722.38.2022.MULE w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 99/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Gminy Tokarnia na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 listopada 2022 r. znak WSE.7722.38.2022.MULE w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2022 r. organ I instancji nałożył na Gminę Tokarnia grzywnę w wysokości 40.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr EA.52.1.2022 z dnia 16 maja 2022 r., tj. wykonanie rozbiórki nasypu drogi i przepustów, który to obowiązek wynikał z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Myślenicach z dnia 2 czerwca 2014 r. Grzywna została nałożona po przeprowadzeniu kontroli w dniu 25 listopada 2021 r. oraz po wystosowaniu upomnienia z dnia 14 kwietnia 2022 r., w którym wezwano Gminę do wykonania obowiązku pod rygorem egzekucji. Gmina zgłosiła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, które nie zostały uwzględnione przez organ z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia (postanowienie z dnia 19 września 2022 r. nr 303/2022, znak EA.52.1.2022). Ponadto Gmina złożyła zażalenie, w którym zarzuciła organowi zastosowanie najbardziej uciążliwego środka egzekucyjnego, brak orzeczenia o wykonaniu zastępczym oraz zakwestionowała wysokość grzywny. Jej zdaniem organ nie wziął pod uwagę interesu mieszkańców gminy, którym wykonanie rozbiórki uniemożliwi dojazd do ich nieruchomości oraz nie wziął pod uwagę, że Gmina jest obecnie na ostatnim etapie uzgodnień i otrzymania pozwolenia na przebudowę. Zażalenie okazało się nieskuteczne, ponieważ organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie uznając, że nałożenie grzywny jest uzasadnione w świetle art. 121 § 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ wyjaśnił, że zobowiązana Gmina nie wykonała dobrowolnie obowiązku nakazu rozbiórki pomimo skierowania upomnienia, jak i tytułu wykonawczego. Ponadto z uwagi na wysoki koszt rozbiórki dwóch przepustów oraz poszerzenia drogi na odcinku 85 metrów, wymierzenie grzywny w górnym zakresie jest niezbędne, aby pokrycie grzywny nie było dla zobowiązanej Gminy bardziej opłacalne pod względem ekonomicznym niż rozebranie obiektu. Powyższe oznacza, że grzywna w wysokości 40.000 zł spełnia w przedmiotowej sprawie warunek skuteczności, tzn. grzywna nałożona w takiej kwocie przymusi zobowiązaną do wykonania obowiązku. Organ w tym miejscu podkreślił, że celem wymierzenia grzywny nie jest to, aby zobowiązany grzywnę uiścił, lecz aby wykonał nałożony na niego obowiązek. W odpowiedzi na argument, że Gmina zdecydowała się na wykonanie przebudowy drogi, na które to prace planowo ma uzyskać pozwolenie na budowę do dnia 31 grudnia 2022 r., organ wskazał, że z art. 6 ustawy wynika obowiązek prowadzenia egzekucji administracyjnej, co oznacza, że wierzyciel nie może kierować się uznaniem, czy powinien wszczynać egzekucję. Ponadto samo zapewnienie zobowiązanego o woli wykonania obowiązku, a nawet przystąpienie do jego wykonania nie jest podstawą do zaniechania prowadzenia egzekucji. Organ zauważył też, że nakaz rozbiórki został wydany w 2015 r., a zatem Gmina miała dużo czasu na jego wykonanie. Obecne zapewnienia, że obowiązek zostanie zrealizowany w ramach większej inwestycji nie stanowi formalnej przeszkody dla egzekucji, na tą chwilę obowiązek nie został wykonany i nie stał się bezprzedmiotowy. Przeszkody takiej nie stanowi również opór i protesty okolicznych mieszkańców. Odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego organ wyjaśnił, że jest to podstawa ewentualnej skargi na czynność egzekucyjną i tylko w tym trybie można prowadzić rozważania co do uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego. Od powyższego postanowienia Gmina Tokarnia złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 121 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.), z którego wynika, że każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł i nałożenie przez organ I instancji na Gminę Tokarnia grzywny w wysokości 40 000,00 złotych, podczas gdy tak wysoka grzywna nie ma żadnego uzasadnienia prawnego i faktycznego, a w sytuacji jednostki samorządowej stanowi nieuzasadnione niczym obciążenie, które z uwagi na dobro obywateli - mieszkańców Gminy Tokarnia, nie powinno zostać wyegzekwowane; b. art. 127 ustawy poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i brak ewentualnego orzeczenia o wykonaniu zastępczym, podczas gdy wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt, co zdecydowanie przyspieszyłoby ewentualne wykonanie obowiązku wskazanego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Myślenicach z dnia 4 czerwca 2022 r.; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. a. art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000.) poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy przez organ II instancji postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Myślenicach nr 283/2022 z dnia 26 sierpnia 2022 r., znak EA.52.1.2022, podczas, gdy w ocenie skarżącej postanowienie to, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. winno zostać uchylone a postępowanie w sprawie nałożenia grzywny – umorzone; b. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak dokładnego rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy i nieodniesienie się do kwestii poruszanych przez skarżącą w szczególności poprzez brak rozważenia interesu społeczności lokalnej i brak wzięcia pod uwagę kroków czynionych przez Gminę Tokarnia w celu realizacji obowiązku; c. przedwczesne wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny, bez dogłębnego zbadania sytuacji faktycznej w Gminie Tokarnia, bez wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności faktycznych, bez rozważenia interesu prawnego pozostałych mieszkańców Gminy Tokarnia, którym wykonanie obowiązku przewidzianego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Myślenicach z dnia 2 czerwca 2014 r. uniemożliwi dojazd do ich nieruchomości, bez wzięcia pod uwagę faktu, iż aktualnie Gmina Tokarnia jest na końcowym etapie uzgodnień i otrzymania pozwolenia na przebudowę. Organ odwoławczy w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 99/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Gminy. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że instytucję grzywny w celu przymuszenia regulują przepisy rozdziału 2 działu III ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479, zwanej dalej u.p.e.a.), dotyczące egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Zgodnie z art. 119 u.p.e.a., grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§1). Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§2). Kwestię wysokości grzywny reguluje art. 121 u.p.e.a. Zgodnie z § 4, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia. § 2 stanowi z kolei, że każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł, przy czym w § 5 wprowadzono inny sposób liczenia grzywny w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części. Art. 122 u.p.e.a. reguluje z kolei tryb nałożenia grzywny, określając w § 2 konieczne elementy tego postanowienia, w postaci wezwania do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwania do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Egzekwowany obowiązek wynika z decyzji PINB w Myślenicach z dnia 2 czerwca 2014 r., która nakazywała gminie rozbiórkę. Okolicznością bezsporną jest, że wynikający z powyższej decyzji obowiązek nie został przez Gminę wykonany. W tej sytuacji zgodnie z art. 6 u.p.e.a., wierzyciel nie tylko miał uprawnienie do wszczęcia egzekucji, lecz był do tego zobowiązany. Przepis ten stanowi bowiem, że "w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych". W toku postępowania egzekucyjnego nie ma miejsca na badanie zasadności decyzji będącej źródłem danego obowiązku ani na polemikę z celowością wyrzeczonego tam obowiązku. Zadaniem organu jest wyłącznie wyegzekwowanie tego obowiązku i skorzystanie z ustawowych środków egzekucyjnych, do których grzywna właśnie należy. W efekcie należy ocenić, że organ miał wszelkie podstawy do nałożenia grzywny, a przedmiotowe postanowienie zostało wydane w odpowiednim trybie i zawiera wszelkie konieczne elementy, o których była mowa powyżej. W szczególności grzywna została nałożona po wystosowaniu upomnienia z dnia 14 kwietnia 2022 r., w którym wezwano Gminę do wykonania obowiązku pod rygorem skierowania decyzji na drogę postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie odpowiada zatem wymogom prawa określonym w art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 122 u.p.e.a., nie wykraczając poza granice wynikające z tych przepisów. W odpowiedzi na zarzut skarżącej Gminy co do wysokości grzywny Sąd wskazał, że chociaż grzywna oscyluje w górnych granicach wyznaczonych przez art. 121 § 2 u.p.e.a., to jednocześnie tych granic nie przekracza, a jej wysokość została w przekonujący sposób przez organ uzasadniona. Stosownie do treści art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku. Przewidziany w art. 119 u.p.e.a. środek egzekucyjny należy do tzw. środków przymuszających, a nie zaspokajających, czyli przewidziana w nim grzywna w celu przymuszenia nie ma charakteru sankcji, stanowi jedynie formę ekonomicznej presji mającej na celu skłonienie zobowiązanego przez dolegliwość finansową do określonego zachowania. W świetle orzecznictwa sądowego, grzywna aby odniosła pożądany skutek winna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości tak, aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji nakazu. Celem nałożenia grzywny jest między innymi uniknięcie konieczności sięgania do następnego dolegliwszego środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze. Wymierzając grzywnę organ musi zatem uwzględnić, iż środek ten ma być odpowiednio dolegliwy, aby zapewnić jego skuteczność. Skoro w przedmiotowej sprawie obowiązek dotyczy rozbiórki części drogi i przepustów, to trudno sobie wyobrazić, aby niższa grzywna skłoniła Gminę do rozpoczęcia prac rozbiórkowych w sytuacji, gdy od wydania decyzji minęło 8 lat, a Gmina wciąż polemizuje z zasadnością rozbiórki, abstrahując od tego, czy jej argumenty mają racjonalne uzasadnienie. Zarzuty skargi koncentrują się na argumencie, że Gmina podejmuje działania w celu zrealizowania nałożonego na nią obowiązku w ramach zaplanowanej większej inwestycji drogowej. W odpowiedzi, jak słusznie zauważył też organ egzekucyjny, Gmina na wykonanie obowiązku, czy to w sposób wynikający z decyzji, czy też w szerszym zakresie miała 8 lat. Brak podjęcia w odpowiednim czasie starań, chociażby w postaci uzyskania pozwolenia na budowę nie może zatem przemawiać za niewszczynaniem postępowania egzekucyjnego, z którym organ i tak długo zwlekał, a tym bardziej za jego umorzeniem, o co wnioskowała strona. W tej sytuacji, nawet oczekiwana decyzja o pozwoleniu na budowę, jak i zapewnienia Gminy o zamiarze wykonania decyzji rozbiórkowej nie uzasadniają odstąpienia od egzekucji obowiązku nałożonego ostateczną decyzją. Gmina wykazała się w przedmiotowej sprawie opieszałością, a jej w końcu podjęte działania okazały się na ten moment niewystarczające i nie doprowadziły do wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji. Istotą postępowania egzekucyjnego jest natomiast zrealizowanie rozstrzygnięć ostatecznych kończących postępowanie administracyjne, których zobowiązany nie wykonał w oznaczonym terminie, a organ egzekucyjny zobligowany jest doprowadzić do całkowitego wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Gmina broniła się również tym, że orzeczona rozbiórka spotyka się z oporem okolicznych mieszkańców. Jak słusznie wskazał organ, protesty te nie świadczą o nieprawidłowości ostatecznej decyzji, nie mogą wpłynąć na jej skuteczność, ani też nie mogą skutecznie wstrzymać jej wykonania. Sprzeciwu mieszkańców nie można utożsamiać z niewykonalnością decyzji. Niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji ( por. wyrok NSA z 13 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1365/07). Zdaniem Sądu, niezasadny był również zarzut naruszenia art. 127 u.p.e.a. poprzez brak orzeczenia o wykonaniu zastępczym. Z zacytowanego powyżej art. 122 § 2 pkt 2 in fine wynika, że postanowienie o nałożeniu grzywny powinno m.in. zawierać wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w przypadku niewykonania tego obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego – z którym mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie – będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Z powyższej regulacji wyprowadza się wniosek, że wykonanie zastępcze obowiązku wynikającego z przepisów ustawy – Prawo budowlane powinno być poprzedzone nałożeniem grzywny w celu przymuszenia (Przybysz Piotr Marek, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz). Podsumowując, Sąd stwierdził, że niezasadne okazały się zarzuty podniesione w skardze, albowiem organy nie naruszyły przepisów regulujących tryb nałożenia grzywny. W związku z istnieniem ostatecznej decyzji nakładającej na Gminę obowiązek rozbiórki, organ miał obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W jego trybie zastosował odpowiedni środek egzekucyjny w postaci grzywny, której wysokość nie wykraczała poza widełki ustawowe i jest w przedmiotowej sprawie uzasadniona z uwagi na fakt, że ma stanowić narzędzie skutecznie zmuszające Gminę do wykonania nałożonego na nią obowiązku. Pomimo polemiki z zasadnością tego obowiązku ze strony Gminy, decyzja nakładająca obowiązek jest prawomocną decyzją nakazową, zatem należy doprowadzić do realizacji wynikającego z jej treści obowiązku, dopóki pozostaje ona w obrocie prawnym. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wniosła Gmina Tokarnia podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 121 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm. zwana w dalej: ustawą), przez jego błędną wykładnię i uznanie, iż kwota grzywny 40 000,00 złotych nałożona na Gminę Tokarnia jest kwotą adekwatną do naruszonego przez Gminę obowiązku, bowiem ma stanowić "ekonomiczną presję mającą na celu skłonienie zobowiązanego przez dolegliwość finansową do określonego zachowania", podczas gdy w ocenie Gminy Tokarnia grzywna w kwocie minimalnej, tj. 10 000 złotych także stanowiłaby ekonomiczną presję, a skoro wedle organów oraz Sądu I instancji nie stanowi środka zaspokajającego a wyłącznie przymuszający, organy egzekucyjne przy stosowaniu środka powinny w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na okoliczności faktyczne sprawy i powody, dla których obowiązek nie został do tej pory wykonany, a następnie dopiero ustalić właściwą, tj. najniższą z możliwych kwotę grzywny; 2. art. 6 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że organ był zobowiązany do wszczęcia egzekucji i zastosowania tak dolegliwej kary, jak grzywny w wysokości 40 000 złotych, podczas gdy z literalnej wykładni przepisu wynika wyłącznie powinność organu do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, a nie obowiązek nałożenia grzywny ("w razie uchylania się zobowiązanego do wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych"); 3. art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i brak uchylenia postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 listopada 2022 r. nr 950/2022, znak: WSE.7722.38.2022 utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Myślenicach nr 283/2022 z dnia 26 sierpnia 2022 r., znak: EA.52.1.2022 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, podczas gdy w ocenie Gminy Tokarnia postanowienia obu organów nadzoru budowlanego powinny zostać uchylone, a postępowanie umorzone; 4. art. 151 P.p.s.a. i oddalenie skargi Gminy Tokarnia, podczas gdy tak organy obu instancji jak i Sąd I instancji nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy i nie odniosły się do kwestii poruszanych przez Gminę Tokarnia, w szczególności: a. nie wzięły pod uwagę kroków czynionych przez Gminę Tokarnia w celu realizacji obowiązku; b. nie rozważyły interesu prawnego pozostałych mieszkańców Gminy Tokarnia, którym wykonanie obowiązku przewidzianego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Myślenicach z dnia 2 czerwca 2014 r. uniemożliwi dojazd do ich nieruchomości; c. nie wzięły pod uwagę faktu, iż aktualnie Gmina Tokarnia jest na końcowym etapie uzgodnień i otrzymania pozwolenia na przebudowę, czego rezultatem było przedwczesne wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazane zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie Gminy, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Gminę Tokarnia nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzuty naruszenia art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Z art. 151 P.p.s.a. wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma więc charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Może on tym samym być naruszony tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie polegające na jej oddaleniu. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wówczas, gdy sąd rozpoznający sprawę stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało mieć wpływ na wynik sprawy a mimo to skargę oddala bądź też gdy stwierdzi, że nie doszło do naruszenia tych przepisów, a mimo to skargę uwzględnia. Sąd I instancji, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie stwierdził naruszenia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. a w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w postaci oddalenia skargi. Za niezasadne uznać również należy zarzuty naruszenia prawa materialnego, to jest art. 121 § 2 oraz art. 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzut naruszenia art. 121 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest w istocie powtórzeniem zarzutu podniesionego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd I instancji szczegółowo wskazał w uzasadnieniu wyroku dlaczego zarzut ten jest niezasadny. Stanowisko Sądu I instancji w tej kwestii, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Ponowne przytaczanie wskazanych przez ten Sąd argumentów jest niecelowe. Kwestia obowiązku wszczęcia postępowania egzekucyjnego także była przedmiotem rozważań Sądu I instancji. Argumentację Sądu I instancji w tej kwestii także należy w pełni podzielić i przytaczanie po raz kolejny tej argumentacji jest niecelowe. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.