II OSK 1596/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 978/23 w sprawie ze skargi Ł. M. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 13 czerwca 2023 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z 8 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 978/23, oddalił skargę Ł. M. na decyzję Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 13 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki. Zaskarżoną decyzją Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (KPWINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Bydgoszczy (PINB) z dnia 17.04.2023 r., znak: [...], którą działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 49e pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351, dalej: P.b.) oraz art. 104 § 1 k.p.a. nakazano Ł. M. rozbiórkę rozbudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę parkingu ze stanowiskami postojowymi dla samochodów osobowych, położonego na terenie działki nr ewid. [...] w obr. [...] przy [...] w [...], w części obejmującej obszar działki nr [...] w obr. [...] pomiędzy ul. [...] (dz. nr ewid. [...] obr. [...]), a ul. [...] (dz. nr ewid. [...] obr. [...]) w [...] o szerokości 10 m, który przylega bezpośrednio do działki nr ewid. [...] w obr. [...], zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Skargą Ł. M. zaskarżył powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79a k.p.a.; art. 7 i 77 k.p.a.; art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a.; art. 77 § 1 i 4 k.p.a.; art. 29 ust. 2 pkt 7 P.b.; art. 3 pkt 1 i 6 P.b.; art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b.; art. 49e pkt 1 P.b. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Oddalając powyższą skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyjasnił, że PINB postanowieniem z dnia 8 września 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. wstrzymał skarżącemu Ł. M., właścicielowi działki o nr ewid. [...] obr. [...] przy [...] zrealizowaną rozbudowę istniejącego parkingu dla samochodów osobowych na terenie działek nr [...], [...], [...] i [...] przy [...] w [...] - o stanowiska postojowe na działce nr ew. [...] w obrębie [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że parking na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] na przestrzeni ostatnich 20-30 lat zmieniał swoją formę oraz charakter. Najpierw był to parking miejski (położony na działkach nr [...], [...], [...], [...]), a obecnie jest częściowo prywatnym parkingiem (działka nr [...]). Z zebranego w toku sprawy materiału dowodowego wynika, że przestrzeń parkingowa na działce nr [...] w latach 2013-2018 uległa powiększeniu (rozbudowie). Powyższe potwierdzają m. in. zdjęcia lotnicze, przekazane przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii w Warszawie (wykonane w dniach 21.04.2013 r., 3.04.2016 r., 19.04.2018 r.). Jak zwrócił uwagę organ II instancji, na zdjęciu z 2013 r. widać, że pomiędzy przedmiotowym parkingiem oraz sąsiadującym z nim budynkiem zabytkowego [...] znajdował się chodnik oraz fragment niezabudowanej części działki nr [...] (na której wcześniej był trawnik). Zaś na zdjęciach z 2016 i 2018 r. widać zmianę zagospodarowania terenu działki nr [...], w tym powstanie nowej powierzchni parkingowej bezpośrednio przy budynku [...] (gdzie wcześniej był chodnik i trawnik). Powyższe znajduje również potwierdzenie w dostępnych powszechnie w internecie zdjęciach (np. ze street view). Na zdjęciach z maja 2013 r. oraz lipca 2014 r. widać chodnik oraz fragment niezabudowanego terenu, oddzielającego przedmiotowy parking od sąsiadującego z nim budynku [...], podczas gdy na zdjęciu z września 2017 r. brak jest ww. chodnika i istniejącego wcześniej niezabudowanego fragmentu działki. W tych okolicznościach niewątpliwie doszło zdaniem Sądu do powiększenia parkingu. Skarżący kwestionuje jednak uznanie, że na skutek wykonanych robót rozbudowano parking, gdyż doszło tylko do utwardzenia powierzchni, a takie roboty nie wymagają pozwolenia na budowę oraz, że powiększenie parkingu nastąpiło o mniej niż 10 miejsc postojowych, zatem też jest legalne, gdyż nie wymagało uzyskania pozwolenia. Z prezentową argumentacją nie można się w ocenie Sądu zgodzić, gdyż utwardzenie terenu, w taki sposób, że wykonana nawierzchnia umożliwia wykorzystanie jej jako obiektu spełniającego określoną funkcję np. parkingu czy drogi stanowi wykonanie obiektu budowlanego dla którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W odniesieniu zaś do powiększenia parkingu o mniej niż 10 miejsc postojowych należy to zakwalifikować jako rozbudowę, gdyż w przeciwnym wypadku każdorazowe wykonanie do 10 miejsc postojowych ale w etapach, doprowadziłoby do obejścia przepisów o skutkach przekroczenia minimalnej liczby miejsc postojowych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd wskazał, że w rejestrach prowadzonych od 1994 r. przez Wydział Administracji Budowlanej UM Bydgoszcz nie odnotowano żadnego zapisu dotyczącego wydania pozwolenia lub przyjęcia zgłoszenia na roboty budowlane obejmujące budowę parkingu zlokalizowanego na przedmiotowej działce. Sam parking, pomimo nieodnalezienia pozwolenia na budowę, został uznany za legalny, bowiem jego budowa została zakończona przed 1 stycznia 1995 r., kiedy to nie było obowiązku przechowywania dokumentacji obiektów budowlanych przez cały okres ich istnienia. Natomiast sporna rozbudowa powstała znacznie później (w zakreślając szeroko latach 2013-2018), dlatego też na jej wykonanie konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę, czego inwestor nie dopełnił. Słusznie zatem zdaniem Sądu wskazał WINB, że budowa miejsc postojowych bezpośrednio przy budynku [...] stanowi samowolną rozbudowę istniejącego wcześniej na działce nr [...] parkingu, bowiem wskutek budowy wyżej wskazanych miejsc postojowych doszło do zmiany powierzchni parkingu. Ustalony w toku postępowania stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, że w badanej sprawie doszło do samowolnej rozbudowy parkingu, a nie tylko remontu nawierzchni, jak twierdzi skarżący. Z uzasadnienia postanowienia z 8.09.2022 r. wynika, że analiza i pomiary na kopiach map wykazały, że rozbiórka parkingu w kierunku [...] objęła obszar 10m na całej szerokości działki pomiędzy ulicą [...], a [...]. Sąd pokreślił, że KPWINB, po rozpoznaniu zażalenia Ł. M. od wyżej wskazanego rozstrzygnięcia, postanowieniem z dnia 28 października 2022 r., [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, a wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 28 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 19/23 oddalono skargę. Ustalenia zatem zawarte w postanowieniu organu są wiążące. Prawidłowo zdaniem Sądu organ przyjął, że zastosowanie w sprawie mają przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. Materialnoprawną podstawę obecnego rozstrzygnięcia stanowi art. 48 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 49e pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Przedmiotem niniejszego postępowania nie było ani ustalanie kwestii legalności (a więc konieczności uzyskania pozwolenia na budowę lub stosownego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej), ani rozważanie charakteru prawnego obiektu budowlanego – parkingu, gdyż takie ustalenia PINB poczynił w postępowaniu zakończonym postanowieniem z dnia 8 września 2022r., nr [...], którym wstrzymał skarżącemu budowę przedmiotowego parkingu oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz konieczności i zasadach wniesienia opłaty legalizacyjnej. Przedmiotem niniejszego postępowania było natomiast ustalenie, czy skarżący złożył w terminie wyznaczonym przez organ nadzoru budowlanego wniosek o legalizację, czy tego nie uczynił. Okolicznością bezsporną jest, że skarżący nie złożył wniosku o legalizację. W tych warunkach organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu. W ocenie Sądu, podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczące faktu stwierdzenia samowoli i jej zakresu, nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku na tym etapie postępowania, choć niezależnie od tego organ je wyjaśnił. Nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut braku możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, gdyż skarżący nie wskazuje, jakie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy zostały przez to pominięte. Powyższe rozważania doprowadziły Sąd pierwszej instancji do zastosowania konstrukcji prawnej z art. 151 p.p.s.a. i oddalenia skargi. Skargą kasacyjną Ł. M. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy : a) art. 151 p.p.s.a poprzez niedostrzeżenie wad prawnych postępowania administracyjnego polegających na wadliwej ocenie ustalonego stanu faktycznego przejawiająca się w uznaniu, że budowa miejsc postojowych bezpośrednio przy budynku [...] stanowi samowolną rozbudowę istniejącego wcześniej na działce nr [...] parkingu bowiem wskutek budowy wyżej wskazanych miejsc postojowych doszło do zmiany powierzchni parkingu, podczas gdy z załączonych w poczet materiału dowodowego niniejszej sprawy archiwalnych fotografii przedmiotowego parkingu w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, że bezpośrednio przy budynku [...] zawsze były miejsca postojowe, a skarżący nie budował żadnych miejsc, a jedynie dokonał remontu nawierzchni tam się znajdującej poprzez jej utwardzenie; b) art. 151 p.p.s.a poprzez wadliwą ocenę stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że dowodem na poczynienie wiążących ustaleń faktycznych w przedmiocie istotnych dla rozstrzygnięcia zagadnień tj. powiększenia powierzchni parkingu mogą być zdjęcia lotnicze przekazane przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii w Warszawie wykonane w dniach 21.04.2013 r., 03.04.2016 r., 19.04.2018 r., w szczególności na okoliczność prawidłowego ustalenia ewentualnego powiększenia tej powierzchni, podczas gdy takim dowodem, który w sposób prawidłowy określiłby tą powierzchnię powinien być dowodów z oględzin przedmiotowej nieruchomości z udziałem skarżącego i dokonanie stosownych pomiarów; c) art. 151 p.p.s.a poprzez wadliwe przyjęcie, że przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie, czy skarżący złożył w terminie wyznaczonym przez organ nadzoru budowalnego wniosek o legalizację, podczas gdy z zaskarżonych decyzji organu administracyjnego I i II instancji wynika, że przedmiotem postępowania był fakt czy w badanym stanie faktycznym w ogóle doszło do rozbudowy parkingu, czy tylko nastąpił remont istniejącej powierzchni na której już wcześniej znajdowały się miejsca postojowe, co potwierdza archiwalna dokumentacja znajdująca się w aktach, a także czy na wykonanie takich prac remontowych wymagane było otrzymanie pozwolenia na budowę lub stosownego zgłoszenia; d) art. 141 § 4 p.p.s.a w zakresie braków uzasadnienia polegające na przedstawieniu stanowiska nie mającego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym przejawiający się w przyjęciu, że w niniejszej sprawie ustalenia zawarte w postanowieniu PINB z dnia 08.09.2022r. dotyczące wstrzymania skarżącemu zrealizowanej budowy polegającej na rozbudowie istniejącego parkingu dla samochodów osobowych na terenie działek nr [...], [...], [...], [...] przy [...] w [...] o stanowiska postojowe na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] stanowią wiążącą podstawę prawną w zakresie oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy i są wiążące, podczas gdy to postanowienie utraciło ważność, zgodnie z art. 50 ustawy P.b. po 2-ch miesiącach od jego doręczenia tj. najpóźniej w grudniu 2022 r., a ponadto dotyczyło ono wyłącznie wstrzymania skarżącemu czynności związanych z zrealizowanym parkingiem, a wiążące ustalenia co do charakteru podejmowanych czynności przez skarżącego i ich ocena prawna podlegająca zaskarżenia znajduje się w wydanej decyzji przez organ I instancji, w którym nakazano rozbiórkę rozbudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę parkingu ze stanowiskami postojowymi dla samochodów osobowych; e) art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a poprzez bezzasadne oddalenie skargi pomimo, że zaskarżone decyzje organu 1 i II instancji naruszają prawo zarówno materialne jak i również procesowe, 2) przepisów prawa materialnego wskutek ich błędnej wykładni lub nieprawidłowego zastosowania: - art. 29 ust. 2 pkt 7 ustawy poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie albowiem w świetle ww. przepisu nie wymaga pozwolenia na budowę ani też zgłoszenia budowa stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk łącznie, ten sam przepis ma zastosowanie do rozbudowy istniejącego legalnie parkingu , w niniejszej sprawie stan faktyczny sprawy wskazuje, że rozbudowa parkingu mogła dotyczyć mniejszej ilości miejsc parkingowych niż 10; - art. 3 pkt 1 i 6 ustawy, które zawierają definicje terminów zawartych w ustawie , polegające na przyjęciu, że wykonane utwardzenie terenu poprzez wysypanie tłocznia na części działki nr [...] bezpośrednio przylegającej do [...] jest obiektem budowlanym, a czynności polegające na utwardzeniu są budową obiektu budowlanego, podczas gdy takie utwardzenie terenu na działce budowlanej w ramach czynności remontowych nie jest budową obiektu budowalnego, - art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy, poprzez wadliwe zastosowanie w niniejszej sprawie, z uwagi na to, że utwardzenie terenu, wykonane w ramach prac remontowych istniejącego legalnie parkingu które jest przedmiotem niniejszej sprawy nie wymaga pozwolenia na budowę ani też zgłoszenia ponieważ nie jest to obiekt budowlany i ww. przepis nakazujący rozbiórkę nie ma zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy, - art. 49 e pkt 1 ustawy poprzez wadliwe zastosowanie w niniejszej sprawie ponieważ utwardzenie terenu na działce budowlanej nie jest uznawane przez ustawę za obiekt budowlany i w związku z tym nie ma możliwości pobrania opłaty legalizacyjnej. Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o jej rozpoznanie na rozprawie, uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Natomiast tak rozpoznana skarga kasacyjna okazała się niezasadna. Przede wszystkim nie mogły odnieść zamierzonego skutku podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego zmierzające do podważenia przyjętych za podstawę orzekania przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych jak i kwalifikacji prawnej wykonanych przez stronę skarżącą robót budowlanych. Brak możliwości podważenia w niniejszej sprawie powyższych ustaleń wynika natomiast z dwóch przyczyn. Pierwsza z nich tkwi w samych zarzutach skargi kasacyjnej. Zwrócenia uwagi wymaga, że zmierzając do podważenia zarzutami naruszenia przepisów postępowania dokonanych przez organy i przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. bez powiązania go ze stosownymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego regulującymi dochodzenie do prawdy obiektywnej, a także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Przechodząc do omówienia zasadności przywołanych powyżej zarzutów wskazać należy, że art. 151 p.p.s.a. nie może - tak jak w przypadku zarzutu 1 lit. a, b i c skargi kasacyjnej - stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż jest to przepis ogólny (blankietowy), wynikowy, stanowiący jedynie prawną podstawę orzeczenia oddalającego skargę. Strona, chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., powinna powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego, ani prawa procesowego, więc słusznie zastosował art. 151 p.p.s.a. i skargę oddalił. Do naruszenia tego przepisu doszłoby, gdyby Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, mimo stwierdzenia uchybień skutkujących koniecznością wydania innego przewidzianego prawem rozstrzygnięcia. Zupełnie odmienną kwestią jest prawidłowość tego rozstrzygnięcia, ale, jak już stwierdzono, nie może ono być podważane wyłącznie poprzez zarzut naruszenia przepisu wynikowego, jakim jest art. 151 p.p.s.a. Ustaleń faktycznych przedmiotowej sprawy nie mogły także podważyć zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i powiązany z art. 151 p.p.s.a. zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi o obowiązku rozpoznania całokształtu sprawy, niezależnie od zarzutów skargi. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (wyrok NSA z 10 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 2869/22). Podobnie w oparciu o zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można podważać dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten określa zatem niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do takiego właśnie rozstrzygnięcia. Generalnie przyjmuje się w orzecznictwie NSA, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za pomocą tego zarzutu nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego - patrz wyrok z dnia 14 czerwca 2024 r. sygn. akt III OSK 2040/22. Przy czym zwrócenia uwagi wymaga, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku co do zasady zawiera wszystkie wymagane prawem elementy i pozwala na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. W konsekwencji, skoro uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przez Sąd pierwszej instancji przyjęty, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Zatem sporządzone w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadało wymogom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji przedstawił bowiem stan faktyczny, jaki przyjął za podstawę rozstrzygnięcia i uzasadnił swoje stanowisko co do oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania. Zaskarżony wyrok nadto poddaje się kontroli instancyjnej a to, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z tak wyrażoną oceną nie mogło być skuteczną podstawą do postawienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Drugą przyczyną braku możliwości skutecznego podważenia przez stronę skarżącą dokonanych w tej sprawie ustaleń, w tym dotyczących kwalifikacji prawnej wykonanych robót budowlanych, jest okoliczność związania zarówno orzekających w sprawie organów jak i Sądu pierwszej instancji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 19/23, którym prawomocnie oddalono skargę Ł. M. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 28 października 2022 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Bydgoszczy z 8 września 2022 r. nr [...], którym wstrzymano Ł. M., właścicielowi działki o nr ew. [...] obr. [...] przy [...] zrealizowaną rozbudowę istniejącego parkingu dla samochodów osobowych na terenie działek nr [...], [...], [...] i [...] przy [...] w [...] o stanowiska postojowe na działce nr ew. [...] w obrębie [...]. W wyroku tym przesądzono, że będące przedmiotem niniejszego postępowania roboty budowlane polegające na zlikwidowaniu na działce nr [...] chodnika i wydzielonego terenu niezabudowanego (trawnika) i ujednolicenie tej powierzchni z pozostałą powierzchnią parkingu na ww. działce, wymagały uzyskania pozwolenia na rozbudowę parkingu. Takiego zaś pozwolenia bezsprzecznie nie uzyskano dla realizacji przedmiotowej rozbudowy, co oznacza, że cyt. "w sprawie mamy do czynienia z rozbudową obiektu budowlanego (budowli) o samoistnej funkcji (parkingu) w warunkach samowoli budowlanej, tj. z samowolnym wykonaniem robót budowlanych na części nawierzchni działki nr [...], mających na celu powiększenie przestrzeni parkingowej". W omawianym wyroku podkreślono, że wbrew stanowisku skarżącego Ł. M., w sprawie doszło do rozbudowy obiektu budowlanego a nie do remontu. Świadczy o tym, zdaniem Sądu, okoliczność, że w wyniku wykonania spornych robót powierzchnia parkingu mieszczącego się na działce nr [...] po 2013 r. uległa powiększeniu o obszar obejmujący chodnik oraz wydzielony teren niezabudowany przylegający do budynku [...], stanowiący wcześniej trawnik. Jednocześnie w wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu co do prawidłowości wyliczeń ustalających wielkość obszaru rozbudowy oraz uznał, że wcześniejsze, już od 2010 r. wykorzystywanie znajdującego się przy [...] chodnika i trawnika jako parkingu dla aut, które odbywało się nielegalnie, nie stanowiło legitymizacji dla późniejszej zmiany nawierzchni działki mającej ułatwić klientom wykorzystywanie przyległej do [...] części działki jako parkingu. Stosownie do treści art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W orzecznictwie dominuje pogląd, że ustanowiona w art. 170 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania. Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 170 p.p.s.a., oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się jemu w pełnym zakresie. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (zob. wyrok NSA z 19 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 2543/98). W orzecznictwie funkcjonuje też pogląd, iż jakkolwiek związanie prawomocnym wyrokiem wiąże tylko w danej sprawie, może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim w wyroku tym rozstrzygnięta została określona kwestia prawna, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie jako zagadnienie wstępne, czy też dalszy element kształtujący proces stosowania prawa przez sąd (m.in. wyrok NSA z 2 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 1014/19). W świetle powyższych ustaleń nie mogły odnieść zamierzonego skutku zmierzające do podważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a., a także podważające dokonaną przez organy i przyjętą przez Sąd pierwszej instancji kwalifikację prawną spornych robót budowlanych jako wymagających uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę zarzuty naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 7 P.b., art. 3 pkt 1 i 6 P.b. i art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku, oparty również o wadliwą zdaniem skarżącego kwalifikację spornych robót jako niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia poprzez wadliwe jego zastosowanie art. 49e ust. 1 P.b. Zgodnie z tym przepisem, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie. Poza sporem w niniejszej sprawie jest okoliczność, że pomimo iż postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Bydgoszczy z dnia 8 września 2022 r. nr [...]wstrzymujące przedmiotowe roboty budowlane stało się ostateczne z dniem 28 października 2022 r. w związku z utrzymaniem go w mocy postanowieniem Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...], skarżący będący inwestorem spornych robót budowlanych, w wynikającym z art. 48a ust. 1 i 3 P.b. terminie nie złożył wniosku o legalizację przedmiotowego parkingu. Tym samym ziściła się określona w art. 49e ust. 1 P.b. przesłanka wydania nakazu rozbiórki objętego postępowaniem obiektu budowlanego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił wniesioną skargę kasacyjną jako nie posiadającą usprawiedliwionych podstaw.