II OSK 1616/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia NSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2377/23 w sprawie ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 lipca 2023 r., nr KOC/2195/Ar/23 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2377/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 26 lipca 2023 r., nr KOC/2195/Ar/23 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (pkt I) i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz R. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II). Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy nr 28/U/2023 z 6 marca 2023 r. odmawiającą R. sp. z o.o. z siedzibą w W. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym i niezbędnymi elementami zagospodarowania terenu wraz z infrastrukturą (w zakresie dojść, dojazdów, skrzyń rozsączających, stacji trafo), na terenie działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], i część działki nr [...] z obrębu [...] przy ul. R. w m.st. W. – Dzielnicy [...]. Odwołanie od tej decyzji złożyła skarżąca spółka. Zaskarżoną do Sądu decyzją SKO w Warszawie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu SKO wskazało, że planowana inwestycja ma mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej (do ul. P.) za pośrednictwem projektowanej drogi wewnętrznej. Organ zaznaczył, że wskazana droga wewnętrzna łącząca teren inwestycji z drogą publiczną nie istnieje, gdyż jest w fazie projektowania. Organ odwoławczy stwierdził, że w ustalonym przez organ I instancji stanie faktycznym określony przez inwestora teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej. Zdaniem Kolegium brak możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy wynikał też z tego, że w złożonym wniosku granice terenu inwestycji nie pokrywają się granicą działki ewidencyjnej, ale obejmują jedynie jej fragment. W ocenie SKO przez "teren", o którym mowa art. 59 ust. 1, a także w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977 z poźn. zm., dalej: "u.p.z.p.") należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor zaplanował realizację inwestycji. Skargę na decyzję Kolegium wniosła spółka, zarzucając naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przez błędne uznanie, iż objęcie wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji części działki o nr ew. [...] z obrębu [...] uniemożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, podczas gdy powyższe ograniczenie nie zostało określone w przepisach u.p.z.p., a wręcz przeciwnie, z analizy treści przepisów odczytywać należy, że dopuszczalnym jest objęcie wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy części działki ewidencyjnej, co znajduje swoje potwierdzenie w judykaturze oraz doktrynie; 2. art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przez błędne uznanie, że inwestycja nie spełnia wymogu dostępu do drogi publicznej z uwagi na okoliczność, że droga wewnętrzna, za pośrednictwem której ma być zapewniony dostęp inwestycji do drogi publicznej w postaci ul. P. jest obecnie w fazie projektowania, podczas gdy inwestycja posiada alternatywny dostęp do drogi publicznej – ul. R. przez sąsiadującą z terenem inwestycji drogę dojazdową stanowiącą działkę nr [...] z obrębu [...], będącą własnością Miasta Stołecznego W.; 3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przez niewszechstronne i wybiórcze rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w efekcie bezzasadne przyjęcie, że inwestycja nie spełnia wymagań określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunkujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 6 marca 2023 r., nr 28/U/2023; 4. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. przez brak odniesienia się przez organ w zaskarżonej decyzji do zarzutu skarżącej sformułowanego w odwołaniu, a dotyczącego wadliwego ustalenia przez organ I instancji niespełnienia przez spółkę przesłanki wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określonej w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., podczas gdy zgodnie z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. organ był zobowiązany do ustosunkowania się do wszystkich zarzutów sformułowanych przez spółkę w odwołaniu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi spółki podała argumentację na poparcie zarzutów i obszernie uzasadniła skargę. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że odmowa ustalenia warunków zabudowy wynikała z uznania przez Kolegium, a wcześniej organ I instancji, że nie jest możliwe ustalenia tychże warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej oraz z braku dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Odnosząc się do kwestii braku możliwości ustalenia warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej Sąd, po uwzględnieniu rozbieżności stanowisk orzecznictwa w tym zakresie, stwierdził że terenem, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy w rozumieniu art. 59 ust. 1 u.p.z.p., jest teren podany przez inwestora we wniosku, który może obejmować część działki ewidencyjnej. Sformułowane przez Sąd stanowisko było wynikiem przeprowadzenia systemowej i celowościowej wykładni wskazanego wyżej przepisu, w tym między innymi w kontekście zmian wprowadzonych ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 1986, dalej: "ustawa zmieniająca z 2021 r."), dodającą do art. 61 u.p.z.p. ustęp 5a u.p.z.p. Weryfikując zaś prawidłowość dokonanej przez organ oceny spełnienia warunku dostępu do drogi publicznej Sąd wskazał, że określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. dostęp do drogi publicznej należy rozumieć jako bezpośredni dostęp do drogi publicznej albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Spełnienie tego warunku nie jest zaś tożsame z koniecznością legitymowania się przez inwestora tytułem prawnym do drogi wewnętrznej na etapie ustalania warunków zabudowy. Ponadto, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie umknęło uwadze organów, że inwestor we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wskazał dostęp przedmiotowego terenu do drogi publicznej, (ul. P.) za pośrednictwem projektowanej drogi wewnętrznej na działkach [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], które mogą być wykorzystane jako droga wewnętrzna. Sąd zauważył też, że organy pominęły i to, iż inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej – ul. R. przez sąsiadującą z terenem inwestycji drogę dojazdową stanowiącą działkę nr [...] z obrębu [...], będącą własnością Miasta Stołecznego W. Ponadto w ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, w tym art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Kolegium utrzymując w mocy decyzję organu I instancji naruszyło także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), zarzucono naruszenie: I. prawa materialnego, tj.: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art. 52 ust. 2 pkt 1 i 1a w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 5a u.p.z.p. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że użyte w tych przepisach sformułowanie "teren" odpowiada w istocie części działki ewidencyjnej i w związku z tym, że złożenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy i wydanie decyzji w tym przedmiocie może dotyczyć części działki ewidencyjnej, – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. przez błędną wykładnię i uznanie, iż na etapie ustalania warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego wystarczający jest hipotetyczny dostęp do drogi publicznej; II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez błędne uznanie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie naruszyło przepis postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez przyjęcie, że brak było podstaw do utrzymania w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzji organu I instancji, – art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a w zw. art. 15 k.p.a. przez uznanie, iż Kolegium wydając zaskarżoną decyzję naruszyło zasadę dwuinstancyjności i w konsekwencji uznanie, iż Kolegium ograniczyło się do kontroli zaskarżonej decyzji bez ponownego rozpoznania sprawy w całości. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję z 28 lipca 2023 r., znak KOC/2195/Ar/23, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący R. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu strona przedstawiła stanowisko w sprawie, wskazując na zasadność zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu, który wniósł skargę kasacyjną, zrzekł się rozprawy, zaś strona przeciwna nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez błędną wykładnię art. 52 ust. 2 pkt 1 i 1a w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 5a u.p.z.p. polegającą na przyjęciu, że ustalenie warunków zabudowy może dotyczyć części działki ewidencyjnej. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz w orzeczeniach (por. m.in. wyroki NSA z: 24.05.2018 r., II OSK 1634/16, LEX nr 2520807; 3.12.2019 r., II OSK 177/18, LEX nr 2865534; 23.04.2020 r., II OSK 1693/19, LEX nr 3038283; 19.02.2021 r., II OSK 2976/20, LEX nr 3161053; 2.03.2021 r., II OSK 270/21, LEX nr 3172935; 3.08.2021 r., II OSK 1351/21, LEX nr 3232451; 15.12.2021 r., II OSK 603/21, LEX nr 3316751 oraz 4.11.2021 r., II OSK 1212/19, LEX nr 3309363), w których Naczelny Sąd Administracyjny opowiada się za możliwością wydania decyzji o warunkach zabudowy dla fragmentu działki ewidencyjnej. Sąd I instancji, wyjaśniając motywy przyjęcia powyższego stanowiska, skutecznie wzmocnił swoją argumentację przez odwołanie się do przepisów ustawy zmieniającej z 2021 r., dodającej do u.p.z.p. art. 61 ust. 5a u.p.z.p., z którego wynika obowiązek organu wyznaczenia obszaru analizowanego wokół terenu (a nie działki ewidencyjnej) objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Mając na uwadze uregulowania ustawy zmieniającej z 2021 r. wypada uzupełnić, że za przyjęciem stanowiska Sądu I instancji w sprawie przedmiotu decyzji o warunkach zabudowy, przemawiają również konsekwencje dodania do u.p.z.p. art. 64b u.p.z.p. i zawartego w nim upoważnienia ustawowego do określenia, w drodze rozporządzenia, wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy. Zarówno w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 lutego 2024 r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy (Dz.U. z 2024 r. poz. 351), jak i w poprzednim rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy (Dz.U. z 2021 r. poz. 2462) dopuszczono wskazanie we wniosku o ustalenie warunków zabudowy jako terenu inwestycji części działki ewidencyjnej lub działek ewidencyjnych. Uwzględniając zatem przywołane orzecznictwo, jak również argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a także poczynione powyżej dodatkowe uwagi, należało przyjąć, że w porządku prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji istniała możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu obejmującego część działki, przy jak się wydaje oczywistym zastrzeżeniu, że wyznaczenie terenu realizacji planowanej inwestycji obejmującego część działki ewidencyjnej nie doprowadzi do obejścia prawa (zob. wyrok NSA z 9.03.2023 r., II OSK 2157/21, LEX nr 3565348). Nie sposób też zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez błędną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. i uznanie, że na etapie ustalania warunków zabudowy wystarczający jest hipotetyczny dostęp do drogi publicznej. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trafnie wywiódł z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., że: 1) dostęp do drogi publicznej, o którym mowa w tym przepisie należy rozumieć jako bezpośredni dostęp do drogi publicznej albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej, zaś warunek dostępu do drogi publicznej jest spełniony zawsze wtedy, kiedy na działkę można dostać się zgodnie z prawem z drogi publicznej; 2) spełnienie tego warunku nie jest tożsame z posiadaniem przez inwestora tytułu prawnego do drogi wewnętrznej, które jest wymagane dopiero w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę oraz że 3) przy ustalaniu warunków zabudowy należy jedynie rozstrzygnąć, czy konkretna działka może być wykorzystana do skomunikowania terenu realizacji planowanej inwestycji z drogą publiczną i czy rzeczywiście jest wykorzystywana jako droga wewnętrzna. Takie rozumienie spełnienia wymogu określonego art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. pokrywa się ze stanowiskiem aprobowanym przez skład orzekający w niniejszej sprawie, wypracowanym w orzecznictwie sądowym oraz w literaturze prawniczej, zgodnie z którym za dostęp do drogi publicznej należy również uznać stan faktycznej możliwości przejścia i przejazdu z terenu inwestycji do drogi publicznej, co oznacza, że działka, przez którą planowane jest skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną, może być faktycznie wykorzystywana w takim celu (zob. m.in. wyrok NSA z 23.11.2022 r., II OSK 358/20, LEX nr 344751; A. Despot-Mładanowicz [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2021, art. 61; I. Zachariasz [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. H. Izdebski, Warszawa 2023, art. 61). Zatem przedmiotem postępowania wyjaśniającego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, powinna być ocena możliwości wykorzystania działek do skomunikowania terenu realizacji planowanej inwestycji (por. wyrok NSA z 29.01.2021 r., II OSK 438/20, LEX nr 3416280 oraz wyrok NSA z 23.11.2022 r., II OSK 358/20, LEX nr 3447510, por. też wyroki NSA z 7.09.2023 r., II OSK 778/22, LEX nr 3610008 oraz z NSA z 12 stycznia 2023 r., II OSK 14/20). Przy dokonywaniu wykładni zwrotu "dostęp do drogi publicznej" trzeba bowiem wziąć pod uwagę, że ów dostęp jest ustalany w pierwszej fazie procesu inwestycyjno-budowlanego, obejmującej postępowanie prowadzące do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, która w myśl art. 63 ust. 2 zd. 1 u.p.z.p., nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Skoro zatem inwestor przy ustalaniu warunków zabudowy nie musi dysponować tytułem prawnym do terenu realizacji planowanej inwestycji, to tym bardziej nie można uzależniać treści rozstrzygnięcia tego postępowania od posiadania przez inwestora odpowiedniego tytułu do terenu (terenów) mających zapewnić dostęp do drogi publicznej (por. wyrok NSA z 16.11.2022 r., II OSK 1808/21, LEX nr 3503339). Jeżeli więc, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, inwestor oświadcza, że teren realizacji planowanej inwestycji będzie miał dostęp do drogi publicznej przez wskazane przez niego działki, to przedmiotem oceny organu prowadzącego postępowanie, powinna być weryfikacja możliwości wykorzystania tychże działek do skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną, nie zaś posiadanie przez inwestora tytułu prawnego do korzystania z nich (por. wyrok NSA z 29.01.2021 r., II OSK 438/20, LEX nr 3416280). Niezależnie od powyższego, godnym podkreślenia jest dostrzeżenie przez Sąd I instancji, że działki [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] wskazane przez inwestora mogą pełnić funkcję drogi wewnętrznej, a nadto że teren realizacji planowanej inwestycji posiada również dostęp do drogi publicznej (ul. R.) przez sąsiadującą z tym terenem drogę dojazdową (działka nr [...] z obrębu [...], będąca własnością Miasta Stołecznego W.), która jest przejezdna i zapewnia realny dostęp do ul. R. Nieuzasadnionym okazał się również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a w zw. art. 15 k.p.a. Z akt sprawy Kolegium oraz z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy ograniczył postępowanie do ustosunkowania się jedynie do dwóch zarzutów podniesionych w odwołaniu, a mianowicie do kwestii: dopuszczalności ustalania warunków zabudowy do części działki ewidencyjnej oraz dostępu terenu realizacji planowanej inwestycji do drogi publicznej. Należy przy tym zaznaczyć, że w świetle wcześniej wskazanych przez Sąd I instancji wadliwości decyzji organów obu instancji kwestia uchybienia przez Kolegium zasadzie określonej w art. 15 k.p.a. nie była kluczową w okolicznościach niniejszej sprawy. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez błędne – zdaniem skarżącego kasacyjnie organu – uznanie, że Kolegium naruszyło art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Oba przywołane przepisy są przepisami o charakterze wynikowym, ponieważ regulują odpowiednio jeden ze sposobów rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) i sądowoadministracyjnej (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), zaś naruszenie przepisu wynikowego jest zawsze następstwem naruszenia innych przepisów i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Tak więc nieskuteczność naruszenia przepisu postępowania wymienionego w poprzednim zarzucie pociąga za sobą nieskuteczność zarzutu naruszenia wskazanych wyżej przepisów wynikowych. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.