II OSK 1617/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2467/23 w sprawie ze skargi K.S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 2023 r., znak: DOA-WPPOH.612.33.2023.KP w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 lutego 2024 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2467/23, oddalił skargę K.S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 31 lipca 2023 r., nr DOA-WPPOH.612.33.2023.KP, utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z 12 grudnia 2022 r., nr WOPN.612.45.85.2022.JW, o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu rekreacyjnego na jeziorze [...], oznaczonym jako działka nr [...] w obrębie [...], na wysokości działki nr [...] przy granicy z działką nr [...] w obrębie [...], gmina [...]. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę podzielił ocenę organów uzgadniających, iż budowa pomostu naruszy zakaz zawarty w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr XXII/430/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich (Dz. Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego z 2013 r. poz. 139), zwanej dalej uchwałą. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, przyjęte stanowisko znajduje potwierdzenie w kompleksowo zgromadzonym materiale dowodowym, prawidłowo ocenionym przez orzekające organy. W skardze kasacyjnej, K.S., zaskarżając w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, przytoczył podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie: - art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 977 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.z.p. oraz w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1336 z późn. zm.), zwanej dalej u.o.p. w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody warunków zagospodarowania terenu dla wyżej opisanej inwestycji pomimo ustawowych przesłanek do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia i nieuprawnione przyjęcie, na podstawie którego wyważając interes skarżącego w postaci przysługującego mu prawa własności, biorąc pod uwagę wprowadzone zakazy na mocy przedmiotowej uchwały, realizacja wnioskowanej inwestycji jest nie do pogodzenia z interesem publicznym w zakresie ochrony przyrody; - art. 24 ust. 1 pkt 1 u.o.p. w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ograniczenie analizy ochrony krajobrazu, a tym samym zastosowania przedmiotowego zakazu tylko do miejsca inwestycji planowanej przez skarżącego, bez uwzględnienia całości chronionego obszaru. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie: - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę przez Sąd pierwszej instancji działalności organów administracji publicznej występujących w niniejszej sprawie, przejawiającą się w braku zastosowania środka określonego w treści wskazanej podstawy prawnej zarzutu, tj. uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, na mocy których nie wyjaśniono w sposób jasny i wyczerpujący, w jaki sposób zamierzona inwestycja skarżącego może w rzeczywistości złamać zakaz w postaci zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry w sytuacji, gdy na wskazanym obszarze powstało już wiele obiektów tego rodzaju, również bezpośrednio sąsiadujących z planowaną przez skarżącego inwestycją oraz nie wyjaśniono dokładnie i precyzyjnie, w jaki sposób usunięcie pewnej niewielkiej połaci trzcin w centralnym obszarze szuwaru, nie zaś na jego skraju, na długości około 40 m i szerokości 1,20 m, tj. pow. ok. 48 m2 ma w istocie wpłynąć na naruszenie zakazu sformułowanego w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały, podczas gdy na terenie omawianego jeziora istnieje wiele obiektów budowlanych typu pomost, również powstałych wskutek usunięcia określonej części połaci trzcinowiska, co obrazują zdjęcia satelitarne, ortofotomapa, jak również fotografie przedłożone przez skarżącego, a co pozwoliła ustalić również przeprowadzona wizja w terenie; - art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodziły okoliczności do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, jako że w efekcie wydania rzeczonego postanowienia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie) dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym gdyby Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przywołanych przepisów, wydałby orzeczenie odpowiadającej stanowi faktycznemu i prawnemu w niniejszej sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku, a także zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie zrzeczono się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane naruszenie przepisów prawa). Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Z tego względu, w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania administracyjnego i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, w zakresie wykraczającym poza niezbędność wynikającą z konieczności oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Przebieg postępowania administracyjnego jest przedstawiony w odpowiednim zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. formułując zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania. Istota zastrzeżeń skarżącego kasacyjnie koncentruje się na zwalczaniu dokonanej przez orzekające organy administracji oceny, zaakceptowanej przez Sąd a quo, wystąpienia przesłanek odmowy uzgodnienia projektowanej inwestycji z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, ocena ta stanowi wynik nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, nieuwzględniającego wszystkich okoliczności sprawy oraz pomijającego aspekt postępowania w zgodzie z utrwaloną praktyką rozstrzygania spraw. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu rekreacyjnego na jeziorze [...] (oznaczonym jako działka nr [...]), na wysokości działki nr [...], przy granicy z działką nr [...], w obrębie [...], w gminie [...]. Przewidziana w projekcie decyzji o warunkach zabudowy inwestycja, obejmująca budowę pomostu w kształcie litery "T", służącego do obsługi 8 jednostek pływających na jeziorze [...] o wymiarach maksymalnej długości prostopadłej do linii brzegowej - 58 m, maksymalnej długości równoległej do linii brzegowej – do 10 m, maksymalnej szerokości kładki do 3 m i maksymalnej powierzchni zabudowy 78 m2, zlokalizowana została na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich, którego status prawny reguluje uchwała nr XXII/430/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 listopada 2021 r., zwana dalej uchwałą. Determinowało to potrzebę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z wymogami art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w granicach wynikających z jego właściwości rzeczowej z punktu widzenia jej dopuszczalności determinowanej potrzebami ochrony przyrody, w tym ochrony walorów Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich. W judykaturze podkreśla się, że obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właściwym organem ochrony środowiska, w sytuacjach przewidzianych w art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., jest podyktowany koniecznością ochrony dobra publicznego, jakim jest szeroko rozumiana ochrona środowiska (w tym środowiska przyrodniczego). Powierzenie uzgodnienia wyspecjalizowanemu organowi w założeniu ma gwarantować fachową ocenę zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami szczególnymi, określającymi cele, zasady i formy ochrony przyrody (por. wyrok NSA z 1 października 2021 r., II OSK 170/21). Kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy planowana przez skarżącego inwestycja narusza określony w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały zakaz zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry. Zdaniem skarżącego, organy odmawiając uzgodnienia projektu decyzji na podstawie tego przepisu nie wyjaśniły, w jaki sposób planowana inwestycja związana z usunięciem niewielkiej połaci trzcin w centralnym obszarze szuwaru, naruszy przywołany zakaz. Ani materiał dowodowy zgromadzony w sprawie ani sformułowane na jego podstawie wnioski nie potwierdzają zarzutów skarżącego kasacyjnie. Postępowanie wyjaśniające zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone w sposób prawidłowy, a organy oprócz skorzystania z materiałów pochodzących z internetowych baz danych przestrzennych oraz dokumentacji fotograficznej, poczyniły również ustalenia faktyczne w terenie, gromadząc kompletny, wystarczający materiał stanowiący wiarygodną podstawę ustaleń, w oparciu o które można było wydać rozstrzygnięcie. Podkreślić przy tym należy, że ze względu na to, że zarówno kompletowanie dowodów, jak i ich analiza dokonywana jest w niniejszej sprawie przez organ specjalistyczny, posługujący się w tym procesie profesjonalnym aparatem urzędniczym, skarżącego kwestionując ich ustalenia i oceny winien zaoferować materiał, który zdoła konkurować z twierdzeniami organu w warstwie merytorycznej, czego uczynić nie mogą gołosłowne, niczym nie poparte twierdzenia. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji w pełni oddają rzeczywisty stan sprawy i zawierają przekonywującą argumentację co do podstaw odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 151 p.p.s.a. należy zatem uznać za nieusprawiedliwione. Przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja stanowi nieuzasadnioną merytorycznie polemikę z ustaleniami i stanowiskiem organów, zaakceptowanymi przez Sądu a quo i znajdującymi odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Z akt sprawy, w tym z protokołu oględzin terenu inwestycji z 6 lipca 2023 r. wynika, że linia brzegowa na wysokości działki nr [...] porośnięta jest zwartym, dobrze wykształconym, jednolitym pasem szuwaru z trzciny pospolitej i pałki szerokolistnej, co potwierdza także zgromadzona dokumentacja zdjęciowa. Analizowany fragment brzegu stanowi zatokę, gdzie szerokość szuwaru sięga około 50 m. Podczas oględzin odnotowano obecność narybku oraz gatunków ptaków związanych ze środowiskiem wodnym: trzciniaka, trzcinniczka, perkoza i łyski. Organ wyjaśnił, że tego rodzaju szuwar stanowi istotny element ekosystemu wodnego, spełnia bowiem ważną funkcję ekologiczną, zwłaszcza dla fitofilnych gatunków ryb. Trzcinowiska stanowią miejsce rozrodu ww. gatunków, a zwarte pasy szuwarów tworzą optymalne warunki do tarła i rozwoju ryb. Zwartość trzcinowiska powoduje, że złożona przez ryby ikra, jak również wylęg i narybek są osłonięte od falowania i mogą się dzięki temu rozwijać. Ograniczenie falowania ma natomiast duże znaczenie z uwagi na możliwość mechanicznego uszkodzenia ikry, jej zamulenia czy też ochrony przed gwałtowanymi zmianami warunków inkubacji spowodowanymi napływem chłodniejszej wody z jeziora. W tych okolicznościach organy zasadnie uznały, że realizacja spornego przedsięwzięcia, która wymagać będzie zniszczenia roślinności wynurzonej w miejscu budowy oraz wokół planowanej budowy, przyczyni się do fragmentacji pasa szuwaru, a pośrednio wpłynie także negatywnie na chronione gatunki ptaków, dla których trzcinowiska stanowią miejsce żeru i lęgu, tj.: łyski, perkoza, bączka. Zwrócono także uwagę, że trzcinowiska sprzyjają rozwojowi ryb, gdyż to na ich liściach przedstawiciele ichtiofauny składają ikrę, wśród trzcinowisk natomiast znajdują sprzyjające warunki rozwoju. Organ uwzględnił, że jezioro [...] zamieszkuje zróżnicowana ichtiofauna, do której należą m.in. leszcz, szczupak, lin. Dla wskazanych gatunków strefa przybrzeżna jest miejscem schronienia, żerowania, tarła i wzrostu narybku, a zatem jej integralność ma dla pełnienia tych funkcji kluczowe znaczenie. Organy uznały, że planowana inwestycja negatywnie wpłynie na powyższe funkcje trzcinowiska. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej uwarunkowania jako kompleksowe i prawidłowe należało ocenić stanowisko organów, trafnie zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji, że planowana inwestycja naruszy zakaz zawarty w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały. Wykazano bowiem, że realizacja i eksploatacja pomostu, związana z koniecznością usunięcia fragmentu szuwaru, przyczyni się do naruszenia linii brzegowej jeziora poprzez przerwanie ciągłości istniejącego szuwaru trzcinowego związane z jego eliminacją, fragmentacją, co w konsekwencji doprowadzi do pogorszenia warunków rozmnażania, rozprzestrzeniania się i odtwarzania siedlisk i ostoi roślin i zwierząt. Były zatem podstawy do stwierdzenia, że korzystanie w ten sposób z zasobów wodnych spowoduje naruszenie równowagi środowiskowej w sposób wypełniający hipotezę § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały, co uzasadniało odmowę uzgodnienia inwestycji. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie przeprowadzona przez organy analiza uwzględnia wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a skarżący nie zaoferował żadnych dowodów przeciwnych, które mogłyby skutecznie podważyć stanowisko wypracowane przez orzekające organy zwłaszcza w oparciu o bezpośrednią obserwację i analizę uwarunkowań środowiskowych dokonane w trakcie oględzin. Powyższa odmowa uzgodnienia wpisuje się ponadto w określone w § 4 ust. 3 pkt 1 uchwały zasady czynnej ochrony ekosystemów wodnych Obszaru, wśród których wskazano zachowanie i ochronę zbiorników wód powierzchniowych wraz z pasem roślinności okalającej, poza rowami melioracyjnymi. Organy weryfikując dopuszczalność środowiskową przedmiotowej inwestycji uwzględniły jej indywidualne uwarunkowania nie odstępując ani nie zmieniając praktyki orzeczniczej w tym względzie, co bezzasadnie zarzuca skarżący stawiając zarzuty naruszenia przepisów art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. Przepis ten wyraża zasadę, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania działania organów (ust. 1) oraz bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (ust. 2). Trafnie organy i Sąd Wojewódzki odnosząc się do tych zarzutów zaakcentowały, że skarżący, powołując się na wydane w innych sprawach decyzje ustalające warunki zabudowy z 4 listopada 2021 r. i 15 stycznia 2019 r., a także pozwolenie wodnoprawne z 30 maja 2008 r., nie wykazał, aby rozstrzygnięcia te zostały wydane w tożsamych stanach faktycznych i prawnych. Z treści powyższych decyzji z 4 listopada 2021 r. i 15 stycznia 2019 r. wynika, że dotyczyły one inwestycji zlokalizowanych w innych częściach strefy przybrzeżnej jeziora, a ujawnione w sprawie okoliczności nie wskazują na to, aby lokalizacje te charakteryzowały się tożsamymi uwarunkowaniami faktycznymi, w tym przyrodniczymi, a tylko taka sytuacja uprawniałaby do rozważań odnośnie naruszenia zasad z art. 8 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że w zakresie dowodzenia podobieństw pomiędzy zrealizowanymi już inwestycjami a projektowanym pomostem skarżący nie mógł przybierać postawy biernej obciążając następnie odpowiedzialnością za wynik postępowania organ. Choć z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wynika, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, to nie znaczy to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza iż nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Podobnie w kwestii pozwolenia wodnoprawnego z 30 maja 2008 r. obejmującego zgodę na budowę pomostu zlokalizowanego na wysokości działki nr [...] w toku postępowania nie wykazano, aby uwarunkowania środowiskowe towarzyszące udzieleniu tej zgody w 2008 r. były tożsame z aktualnie istniejącą i udokumentowaną sytuacją na części działki nr [...] na wysokości działki nr [...] oraz wynikającą z niej potrzebą ochrony zwartych połaci trzcinowisk stanowiących miejsce żerowania, gniazdowania i rozrodu gatunków zwierząt. W szczególności nie wykazano, aby obecny stopień pokrycia roślinnością strefy przybrzeżnej jeziora we wskazanym miejscu był taki sam jak w 2008 r. Sąd a quo trafnie uwydatnił potrzebę indywidualnego rozpatrywania każdej inwestycji, w tym zwłaszcza w aspekcie uwarunkowań i adekwatnych do nich wymogów ochrony środowiska, które są zmienne w czasie i w przestrzeni. Przy tym istnienie w sąsiedztwie innych pomostów nie oznacza, że przedmiotowa odmowa uzgodnienia jest nieprawidłowa. Skarżący gołosłownie stwierdził, że istnienie tych pomostów świadczy, że ich eksploatacja odbywa się bez uszczerbku dla roślinności stanowiącej siedliska ryb oraz rozwoju ich populacji i, że budowa kolejnego nie zagrozi miejscowej faunie i florze. Postępowanie przeprowadzone względem pomostu planowanego przez skarżącego doprowadziło organy do odmiennego wniosku, potwierdzonego udokumentowanym obecnym stanem faktycznym. W sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. oraz w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 u.o.p. w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały poprzez ograniczenie prawa własności i naruszenie prawa do zabudowy działki nr [...]. Sformułowany w ten sposób zarzut i przedstawiona na jego poparcie argumentacja, jako nieadekwatne do okoliczności sprawy, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Należy wyjaśnić, że zasada wolności budowlanej, wypływająca z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, ustanawiających nakaz poszanowania wolności i własności, została wyrażona w art. 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W tym kontekście należy podkreślić, że planowany pomost miał zostać zlokalizowany na części działki nr [...] pokrytej wodami jeziora [...], która nie stanowi własności K.S. W świetle art. 211 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1087), zwanej dalej Prawem wodnym, śródlądowe wody płynące, do których należą jeziora, stanowią własność Skarbu Państwa. Z kolei zgodnie z art. 216 ust. 1 Prawa wodnego, grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi, stanowią własność właściciela tych wód. Pomost stanowi urządzenie wodne i jego realizacja wymaga spełnienia warunków wynikających z przepisów Prawa wodnego, w tym uzyskania zgody wodnoprawnej poprzedzonej zgodą właściciela wód i gruntu pokrytego tymi wodami na wykonanie obiektu. Tego rodzaju inwestycja wykracza bowiem poza zakres prawa do powszechnego korzystania z wód. Prawo własności działki nr [...] nie rodzi po stronie skarżącego kasacyjnie prawa własności znajdującej się na wysokości tej działki części jeziora [...], w szczególności nie kształtuje uprawnienia do budowy urządzenia wodnego na zasadach wypływających z przywołanych w podstawie kasacyjnej przepisów, które w konsekwencji tego nie mogły zostać naruszone. Podsumowując, Sąd pierwszej instancji słusznie zaakceptował stanowisko organów uzgadniających, iż przedmiotowa inwestycja naruszy zakaz zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, jako organ wyspecjalizowany w problematyce ochrony środowiska, należycie przeanalizował stan faktyczny sprawy i zasadnie uznał, że realizacja przedmiotowej inwestycji wiązać się będzie ze złamaniem zakazu zawartego w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały, a ustaleń i oceny tej nie podważyły argumenty skarżącego. Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisów tego pisma, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. - skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.