II OSK 1757/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2779/23 w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2023 r, nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 6 marca 2024 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2779/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę M. S. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2023 r., nr [...], dotyczące wydania zaświadczenia o żądanej treści. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, który na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), w całości zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji i zarzucił naruszenie: - art. 71 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725) oraz art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w sprawie wniosku z 26 maja 2021 r. została wydana decyzja Starosty z [...] września 2021 r. oraz decyzja Wojewody z [...] listopada 2021 r., a co za tym idzie uznanie przez WSA, że wniosek z 26 maja 2021 r. dotyczy tego samego co wniosek z 11 lipca 2021 r., a wniosek późniejszy zastępował wcześniejszy, podczas gdy specyfikacja obu przepisów oraz odmienność załączonych do wniosku dokumentów wyraźnie na to nie pozwalają i wskazują, że w sprawie wniosku z 26 maja 2021 r. sprawa została załatwiona milcząco, zgodnie z art. 122a § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r, poz. 572, "k.p.a."), a wskazane powyżej uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.: - poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy, organ administracji nie podjął kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nie zweryfikował możliwości milczącego załatwienia sprawy dotyczącej wniosku z 26 maja 2021 r., nie zbadał wszystkich istotnych okoliczności, w tym dokumentów załączonych do wniosków mających znaczenie dla podejmowanego rozstrzygnięcia, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - poprzez uznanie przez Sąd, że organ orzekający o odmowie wydania żądanego zaświadczenia, nie mógł potwierdzić zaistnienia zdarzenia, które w rzeczywistości nie miało miejsca, podczas gdy żądane przez skarżącego zaświadczenie poświadcza informacje, które w sposób oczywisty i bezsporny wynikają z będących w posiadaniu organu danych, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i uznanie, że organ w sprawie wniosku z 26 maja 2021 r. wydał decyzję odmawiającą pozwolenia na budowę, podczas gdy w sprawie wniosku z 26 maja 2021 r. organ nie zajął stanowiska i jego bierność należało uznać, za milczące załatwienie sprawy, a ww. uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 151 p.p.s.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, w sytuacji gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W oparciu o wyżej wskazane podstawy skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i rozpoznanie sprawy przez NSA ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA. Pełnomocnik wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą niepodjęcia przez organy wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przede wszystkim niezweryfikowania możliwości milczącego załatwienia sprawy dotyczącej wniosku z dnia 26 maja 2021 r. Skarżący we wniosku z 28 czerwca 2023 r. żądał wydania zaświadczenia o niezajęciu przez Starostę Piaseczyńskiego stanowiska i niewniesieniu uwag w terminie 30 dni w sprawie złożonego 26 maja 2021 r. wniosku dotyczącego "Przebudowy budynku usługowo-biurowego oraz szkoły w części parteru wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek szkoły w całości". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słuszne jest stanowisko Sądu I instancji aprobujące rozstrzygnięcie organów administracji, bowiem z akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący w dniu 26 maja 2021 r. złożył wniosek o pozwolenie na budowę. Do wniosku dołączył m.in. trzy egzemplarze projektu budowlanego. W dniu 26 czerwca 2021 r. wypożyczył z organu dołączone wcześniej 3 egzemplarze projektu budowlanego. W dniu 12 lipca 2021 r. skarżący złożył korektę wniosku o pozwolenie na budowę, wcześniej zwracając wypożyczone egzemplarze projektu budwlanego. Na powyższym wniosku wpisana została sygnatura sprawy identyczna, jak na wcześniej złożonym wniosku z dnia 26 maja 2021 r. Z powyższego nie wynika – jak chciałby skarżący kasacyjnie – że były to dwa różne wnioski. Przesądzająca w sprawie jest treść decyzji Starosty Piaseczyńskiego z dnia [...] września 2021 r., nr [...] odmawiająca zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę po rozpatrzeniu "wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 26 maja 2021 r., którego ostateczną korektę złożono dnia 12 lipca 2021 r.". Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego decyzja Starosty Piaseczyńskiego została uchylona decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...], a postępowanie organu I instancji zostało umorzone. Przyczyną umorzenia postępowania było rozpoczęcie robót budowlanych przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu decyzji Wojewody Mazowiecki również wskazał, że przedmiotem decyzji organu I instancji był wniosek z dnia 26 maja 2021 r. Zatem z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że wniosek z dnia 26 maja 2021 r. został rozpatrzony przez organ administracji. Wskazując na powyższe za niezasadne należało uznać zarzuty dotyczące niewyjaśnienia przez organu stanu faktycznego sprawy. Natomiast zarzut naruszenia art. 71 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725) oraz art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię nie mógł odnieść zamierzonego skutku bowiem Sąd I instancji nie dokonywał oceny naruszenia powyższych przepisów. Z tego też względu powyższe zarzuty były bezprzedmiotowe. Za niezasadny, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny sporządzając uzasadnienie wyroku nie naruszył wymogów wynikających z art. 141 § 1 p.p.s.a. Sąd ten wskazał podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz ją wyjaśnił jak również odniósł się w wystarczający sposób do zarzutów skargi. Uzasadnienie wyroku pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji oraz ocenę prawidłowości wydanego przez ten Sąd rozstrzygnięcia. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.