II OSK 1780/25

Dnia 3 września 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 3 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku O. A. A. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej O. A. A. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 303/25 w sprawie ze skargi O. A. A. L. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 29 listopada 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: oddalić wniosek.

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 303/25, którym oddalono skargę O. A. A. L. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 29 listopada 2024 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdziła, że "niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje (...), że pobyt skarżącej w Polsce uznany będzie za nielegalny, a w konsekwencji będzie (...) zobowiązana do opuszczenia terytorium RP". Zdaniem skarżącej, może ona zostać wpisana do wykazu osób niepożądanych na terytorium RP lub nie uzyskać wizy powrotnej. Skarżąca stwierdziła również, że jej pobyt w Polsce związany jest z "ważnymi sprawami życiowymi i rodzinnymi, jak również z legalnym zatrudnieniem" oraz że niewstrzymanie wykonania decyzji "mogłoby uniemożliwić dalsze prowadzenie postępowania, pozbawiając skarżącą możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz obrony swoich praw". Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny może być, jak wynika z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja żadnego takiego niebezpieczeństwa nie rodzi uwzględniając nawet okoliczności wskazane przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Już chociażby z pouczeń zawartych w zaskarżonej decyzji wynika, że nie rodzi ona natychmiastowego obowiązku opuszczenia terytorium Polski. Wręcz przeciwnie, pobyt skarżącej do czasu upływu określonego w decyzji terminu jest legalny. Wynika to z powołanego w jej pouczeniu art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1079), co oznacza, że w razie niewykonania wynikającego z tego przepisu obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zastosowanie znajdą dalsze przepisy ustawy o cudzoziemcach, w szczególności uprawniające organ administracji do wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu, która stosownie do art. 329 ustawy o cudzoziemcach może podlegać przymusowemu wykonaniu. Istotne jest przy tym, że stosownie do art. 356 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach to w postępowaniu w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu mogą być badane takie okoliczności na jakie zdaje się powoływać skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, mianowicie łączące ją z Polską ewentualne więzi rodzinne. Zatem, skoro zaskarżona decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę nie zawiera rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia o wydaleniu skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a jej bezpośrednim skutkiem nie jest wydalenie cudzoziemca, to w związku z takim stanem rzeczy w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba udzielenia ochrony tymczasowej. Skutek w postaci konieczności opuszczenia terytorium Polski i dalsze konsekwencje z tym związane nie jest bezpośrednio bowiem związany z wykonaniem zaskarżonej decyzji, lecz decyzji w przedmiocie zobowiązania do powrotu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 oraz art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.