II OSK 1920/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Anna Klotz (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 169/23 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 21 listopada 2022 r. nr 1073/OPON/2022 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od K. S. na rzecz Z. K. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 169/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Z. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 21 listopada 2022 r. nr 1073/OPON/2022 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Warszawskiego Zachodniego z dnia 19 września 2022 r. nr 649/o/2022, a także zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz Z. K. kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K. S. (dalej jako: "skarżąca kasacyjnie"), zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.) skarżąca kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: - naruszenie przepisu postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, przejawiające się w błędnym przyjęciu za podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego, a ponadto przejawiające się w braku wskazania w wyroku naruszonych przez organ przepisów prawa materialnego, wskazaniu wadliwości zastosowania przepisów procedury administracyjnej bez jednoczesnego powołania się w podstawie prawnej na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; - naruszenie przepisu prawa materialnego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 71 ust. 6 pkt 1 i ust. 2 w zw. z art. art. 29 ust. 2 pkt 7, art. 29 ust. 4 pkt 4 i art. art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, którego skutkiem było nieuwzględnienie, że wszystkie roboty budowlane, które przewidywał projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty Warszawskiego Zachodniego nr 860/2021 z dnia 7 czerwca 2021 r. nie wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ani zgłoszenia, co prowadzi do wniosku, że w przypadku dokonania zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania w trybie art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego wnioskodawca nie byłby uprawniony do uczestnictwa w tej procedurze w charakterze strony, a samo uzyskanie pozwolenia na budowę nie mogło prowadzić do odmiennego wyznaczenia kręgu stron, niż w przypadku zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania w niezmiennym stanie faktycznym. Ewentualnie w przypadku uznania niezasadności zarzutów przedstawionych powyżej skarżąca kasacyjnie zarzuciła: - naruszenie przepisu postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 28 KPA, art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.- dalej jako; "rozporządzenie"), polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji z tego powodu, że w niniejszej sprawie lokalizacja miejsc postojowych w odległości 3 m od granicy działki Skarżącego powoduje konieczność uwzględnienia go jako strony postępowania, podczas gdy taka lokalizacja nie powoduje zwiększenia oddziaływania inwestycji na teren sąsiedniej działki i nie utrudnia, ani nie uniemożliwia zagospodarowania w tym zabudowy nieruchomości sąsiedniej; - naruszenie przepisu postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 28 KPA, art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i § 323 i 324 rozporządzenia, polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji wobec konieczności uznania skarżącego za stronę postępowania w związku z koniecznością uwzględnienia przepisów warunków technicznych odnoszących się do ochrony przed hałasem, podczas gdy przepisy te zostały uwzględnione przez projektanta, projekt przewiduje rozwiązania zabezpieczające przed hałasem i drganiami, a inwestycja została przyjęta do użytkowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Warszawskiego Zachodniego po dołączeniu organowi pomiarów emisji dźwięku instalacji wentylacji mechanicznej; - naruszenie przepisu postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 28 KPA, art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i art. 6a ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji z tego powodu, że wyrażenie zgody na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób, niż to określono w przepisach techniczno-budowlanych prowadzi do rozszerzenia oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, podczas gdy brak jest takiej zależności, rozwiązania zamienne zostały zatwierdzone w odrębnej procedurze i odnoszą się wyłącznie do wnętrza budynku nie wpływając na zagrożenie pożarowe dla nieruchomości sąsiednich. Na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 188 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniosła o przeprowadzenie rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. K. (dalej jako: "skarżący") wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od K. S. na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania - kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a jedynie upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją skarżący domagał się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 7 czerwca 2021r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla skarżącej kasacyjnie, obejmującego, zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal gastronomiczny. Skarżący jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 kpa, strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji uznał, że organy błędnie odmówiły skarżącemu przymiotu strony, skoro skarżący, bez własnej winy, nie brał udziału w postępowaniu, a inwestycja oddziałuje na jego działkę (hałas, parkingi, wymogi ppoż.), zaistniała tzw. przesłanka wznowieniowa (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Sąd stwierdził, że decyzja organów o umorzeniu postępowania wznowieniowego była zatem nieprawidłowa. W skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego, a także podniesiono, że kwestionowany wyrok obarczony jest wadami naruszenia przepisów prawa materialnego. W sytuacji oparcia skargi kasacyjnej zarówno na zarzutach materialnych, jak i procesowych, w pierwszej kolejności rozpatrzeniu zazwyczaj podlegają te ostatnie, albowiem ich zasadność wyklucza możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów kasacyjnych (por. wyroki NSA z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13, oraz z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 937/12 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu). Wobec powyższego w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia prawa procesowego. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia miała polegać na błędnym przyjęciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. (naruszenie prawa materialnego) jako podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, przy jednoczesnym braku wskazania konkretnych przepisów materialnoprawnych. Ponadto skarżący podniósł, że Sąd I instancji wadliwie wykazał uchybienia w procedurze administracyjnej, pomijając w podstawie prawnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W odniesieniu do powyższego należy wyjaśnić, że sporządzenie uzasadnienia z uchybieniem wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) tylko wtedy, gdy zawarta w nim ocena prawna (art. 153 p.p.s.a.) rzutuje na treść rozstrzygnięcia. Choć czynność ta ma charakter sprawozdawczy i następuje po wydaniu wyroku, jedynie dokument spełniający wymogi ustawowe potwierdza prawidłowość przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 325/05). Obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, jeżeli relacja Sądu jest niepełna, niejasna lub niespójna. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nie można jednoznacznie ustalić przesłanek, którymi kierował się Sąd, brak jest uzasadnienia dla któregokolwiek z rozstrzygnięć, uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie nieobecne w sentencji, brak jest kluczowych elementów, takich jak opis stanu faktycznego lub wyjaśnienie podstawy prawnej (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., II FPS 8/09; wyrok NSA z 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13). Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził powyższych nieprawidłowości w niniejszej sprawie. Uzasadnienie zawiera wszelkie elementy przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a., a przedstawiony tok rozumowania pozwala na pełną kontrolę merytoryczną orzeczenia. Sąd pierwszej instancji rzetelnie przedstawił stan faktyczny, stanowiska stron oraz proces rekonstrukcji normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia. Wskazując art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., Sąd I instancji trafnie uznał, że skarżącemu przysługuje status strony. Wykazano naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w związku z przepisami odrębnymi (m.in. przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz ustawy o ochronie przeciwpożarowej), które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości. Uchybienia te doprowadziły do błędnego przyjęcia braku przesłanki wznowieniowej (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) i w konsekwencji do wadliwego zastosowania art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. przez organ. Kluczowe dla sprawy pozostaje ustalenie statusu strony w oparciu o pojęcie obszaru oddziaływania inwestycji. Wymaga to analizy nie tylko pod kątem techniczno-budowlanym, ale i oceny, czy inwestycja nie narusza interesu prawnego sąsiadów wynikającego z przepisów szczególnych. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosowanie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu, należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Organ administracji ma obowiązek ustalić, czy z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę wystąpił właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości oraz czy realizacja inwestycji wskazanej we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę spowoduje, że właściciel użytkownik wieczysty lub zarządca innej nieruchomości dozna ograniczeń w zagospodarowaniu swojej nieruchomości. Ograniczenia w zagospodarowaniu muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa. Krąg stron postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, określa się według ww. zasady. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że odmowa przyznania skarżącemu statusu strony mogła nastąpić tylko w razie ustalenia braku oddziaływania inwestycji objętej wnioskiem inwestora na nieruchomość, do której skarżący ma tytuł prawny. Zakres wyjaśniającego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie wyznaczały zatem przepisy art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. - przed nowelizacją art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, dokonaną ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. W odniesieniu do tak zdefiniowanego obszaru oddziaływania obiektu, stroną postępowania o pozwolenie na budowę (tak w trybie zwykłym, jak i nadzwyczajnym) powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony określonym rozwiązaniem projektowym, ale i takie, na których nieruchomość obiekt projektowany może oddziaływać. Omawiane pojęcie materializuje się zaś wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji (jej przedmiotu) konkretyzują się odpowiednie, wynikające z odrębnych przepisów normy prawa administracyjnego, które wytyczają pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Niezbędne jest zatem zidentyfikowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym prawem budowlanym ze względu na zgodę administracyjnoprawną na realizację inwestycji w kształcie zaproponowanym przez organy, a przyjętym w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zabudową jego działki względem działek sąsiednich, to właściciele tych działek mają status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany spełnia wymagania określone stosownymi przepisami, czy normami technicznymi. Analiza projektu budowlanego wskazuje na istotne z punktu widzenia prawa budowlanego zagadnienia. Opis techniczny do projektu zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal gastronomiczny zawiera opis, że: przedmiotem opracowania i zmiany objętej projektem: jest projekt zmiany sposobu użytkowania części istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal gastronomiczny. Budynek został zakwalifikowany do kategorii I. Z opisu zmian projektowych wynika, że zasadniczym zamierzeniem projektowym, jest zmiana pierwotnego przeznaczenia części budynku mieszkalnego z dwoma lokalami mieszkalnymi -dostosowanie do funkcji lokalu gastronomicznego. Na terenie działki przewidziano łącznie 6 miejsc parkingowych, w tym jedno dla użytkownika niepełnosprawnego oraz 2 odrębne miejsca dla mieszkańców w istniejącym budynku gospodarczym. Poziom parteru i I piętra zakwalifikowany został do kategorii zagrożenia ludzi ZL III. Poddasze mieszkalne do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV. W zakresie projektowanych zmian na działce (Opis techniczny do projektu zagospodarowania dla działki zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie ) przebudowa wykonana wewnątrz budynku nie zmieniła jego obrysu ze względu na jego przedwojenną historyczną bryłę. Oprócz zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na cele gastronomiczne i wykorzystania istniejącego budynku gospodarczego dla lokowania miejsc parkingowych (pod zadaszeniem) nie przewiduje się dodatkowych elementów zabudowy. Ponadto oddziaływanie ze względu na uwarunkowania p.poż., ograniczą się do działki inwestora. Przy określaniu przedmiotu planowanej inwestycji nie można pominąć faktu, że postanowieniem z 4 lutego 2021 r. nr AB.6740.10.202LIS Starosta Warszawski Zachodni na podstawie art. 35 ust.1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020r. poz. 1333 t.j. ze zm.) nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków występujących w przedłożonym w dniu 7 lipca 2021 r. wniosku o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal gastronomiczny, na dz. nr ew. [...] w obrębie [...],w jednostce ewidencyjnej [...]. W punkcie 2 rozstrzygnięcia nakazał na mapie z projektem zagospodarowania terenu, wykazać i graficznie oznaczyć miejsca parkingowe, wynikające z konieczności obsługi lokalu gastronomicznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznaczenie w projekcie miejsc parkingowych wywołało ten skutek, że doszło do rozszerzenia projektu w stosunku do zamierzenia opisanego we wniosku o miejsca projektowe. Tym samym rozszerzony został zakres oddziaływania na budynek gospodarczy przewidziany do realizacji miejsc parkingowych. Skoro przy realizacji powyższego budynku gospodarczego skarżący był stroną postępowania, to powinien ten status zachować. Tym bardziej, że budynek gospodarczy nie był wykorzystywany jako garaż. Utworzenie dodatkowych miejsc postojowych oraz dopuszczenie możliwości manewrowania pojazdów na terenie nieruchomości objętej przedsięwzięciem w sposób istotny zwiększa uciążliwość i obszar oddziaływania. Prawidłowo Sąd I instancji podkreślił szerokie rozumienie interesu prawnego. Stroną postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu z lokalu mieszkalnego na lokal gastronomiczny (w rozpoznawanej sprawie restaurację) będą nie tylko osoby, których interes został naruszony, ale także te, na których nieruchomość obiekt może oddziaływać. Samo zachowanie norm technicznych (odległości, nasłonecznienia) nie wyklucza danej nieruchomości z obszaru oddziaływania. Każda sprawa osadzona jest w indywidualnym stanie faktycznym i prawnym. W przedmiotowej sprawie prawidłowo Sąd I instancji za główne źródło interesu prawnego skarżącego uznał, trzy kluczowe aspekty inwestycji: miejsca postojowe (§ 19 rozporządzenia), ochronę przeciwpożarową (§ 276 i Dział VI rozporządzenia) oraz ochronę przed hałasem (§ 323 i 324 rozporządzenia). Inwestycja przewiduje utworzenie stanowisk parkingowych i powierzchni manewrowej przy granicy z działką skarżącego, co bezpośrednio wprowadza jego nieruchomość w obszar oddziaływania. Zmiana sposobu użytkowania budynku na gastronomię zmieniła kategorię zagrożenia ludzi (z ZL IV na ZL III). Inwestor zastosował zatem tzw. rozwiązania zamienne (za zgodą Straży Pożarnej), a sąsiedzi mają prawo kontrolować, czy te rozwiązania nie wpłyną na bezpieczeństwo pożarowe ich mienia. Ponadto przedsięwzięcie zakłada działalność restauracji. Nawet, mimo zapewnienia inwestora, nie można wykluczyć prowadzenia działalności gospodarczej w godzinach nocnych. Przepisy nakazują takie projektowanie budynków, aby poziom hałasu nie zagrażał zdrowiu i pozwalał na odpoczynek ludziom w sąsiedztwie. Jest to wystarczająca podstawa do uznania sąsiada za stronę. Należy mieć na uwadze, że status strony ocenia się odrębnie dla każdego nowego zamierzenia inwestycyjnego. Trafnie Sąd I instancji uznał, że organy błędnie odmówiły skarżącemu przymiotu strony. Skoro skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, a inwestycja oddziałuje na jego działkę. Spełniona została przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym decyzja organów o umorzeniu postępowania wznowieniowego była nieprawidłowa. Z uwagi na powyższe nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi kasacyjnej, ograniczające się do stwierdzeń, że: "lokalizacja miejsc postojowych w odległości 3 metrów od granicy działki skarżącego nie powoduje zwiększenia oddziaływania inwestycji na teren sąsiedniej działki, nie utrudnia ani nie uniemożliwia zagospodarowania w tym zabudowy nieruchomości sąsiedniej", "przepisy warunków technicznych odnoszących się do ochrony przed hałasem zostały uwzględnione przez projektanta, projekt przewiduje rozwiązania zabezpieczające przed hałasem i drganiami, a inwestycja została przyjęta do użytkowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Warszawskiego Zachodniego, po dołączeniu organowi pomiaru emisji dźwięku instalacji wentylacji mechanicznej" czy: "rozwiązania zamienne w zakresie bezpieczeństwa pożarowego zostały zatwierdzone w odrębnej procedurze i odnoszą się wyłącznie do wnętrza budynku nie wpływając na zagrożenia pożarowe dla nieruchomości sąsiednich". W związku z usytuowaniem miejsc parkingowych pod dachem budynku gospodarczego sąsiadującego z działką skarżącego, istotne znaczenie mają regulacje rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (w szczególności § 276 ust. 1 rozporządzenia, dotyczący bezpieczeństwa pożarowego garaży otwartych). W kontekście wymogów przeciwpożarowych nie można przyjąć, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Zmiana sposobu użytkowania obiektów skutkowała zmianą kategorii zagrożenia ludzi, co bezpośrednio wiąże się z klasą odporności pożarowej. Dodatkowo, wymogi ochrony przeciwpożarowej spełniono w sposób inny niż określony w przepisach, a ekspertyza techniczna pominęła budynek gospodarczy, w którym zaplanowano garaż. Nie znajduje uzasadnienia zarzut skargi kasacyjnej, kwestionujący stanowisko Sądu I instancji co do braku interesu prawnego skarżącego, opartego na § 323 i 324 rozporządzenia. Argumentacja skarżącej, dotycząca godzin pracy restauracji, braku imprez okolicznościowych oraz uzgodnień projektu instalacji, nie podważa prawidłowości orzeczenia. Bezzasadny jest zarzut skarżącej kasacyjnie, że roboty budowlane objęte zatwierdzonym projektem Starosty Warszawskiego Zachodniego nr 860/2021 (7 czerwca 2021 r.) nie wymagały pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Skarżąca błędnie wywodzi swoje stanowisko z przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji, powołując się na art. 29 ust. 2 pkt 7, ust. 4 pkt 4 i ust. 4 pkt 1 lit. a, wprowadzonych nowelą z dnia 13 lutego 2020 r. (od 19 września 2020 r.). Umyka uwadze skarżącej, że projekt budowlany powstał w oparciu o przepisy dotychczasowe, a postępowanie prowadzone było z uwzględnieniem art. 26 i 27 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej. Przepisy te pozwalały na stosowanie prawa w brzmieniu sprzed nowelizacji w odniesieniu do projektów sporządzonych wcześniej. Prawidłowo zatem Sąd I instancji wyjaśnił tę kwestię, a jego argumentacja w pełni zasługuje na aprobatę. Wobec powyższego skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli jej legalności . Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w trybie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.