II OSK 222/24

Dnia 5 lutego 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. J. i J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 września 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 591/23 w sprawie ze skargi R. J. i J. J. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 31 stycznia 2023 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 15 września 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 591/23, oddalił skargę R. J. i J. J. na decyzję Wojewody Śląskiego z 31 stycznia 2023 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 24 czerwca 2022 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzieleniu [...] Sp. z o.o. w D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem na działce nr [...] położonej w D. przy ul. [...]. W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący, zaskarżając wyrok w całości, zarzucili naruszenie: 1/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 64 § 4, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) poprzez przyjęcie, że organ administracji prawidłowo przeprowadził postępowanie oraz że w sprawie zaistniała przesłanka uzasadniająca obawę, że zobowiązania wynikające z zaskarżonej decyzji nie zostaną wykonane, 2/ art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa, 3/ § 12, § 13, § 18, § 19, § 22 i § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.) w zw. z uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia 13 grudnia 2017 r. nr [...] w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla terenów położonych w rejonie ulic: [...], z wyłączeniem obszaru w rejonie ulic [...] i [...] (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z 2017 r. poz. [...]) poprzez "utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, pomimo niespełnienia przez projekt ww. warunków". We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono też o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i zrzeczono się rozprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna. Przytaczając podstawę kasacyjną zawierającą zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 64 § 4, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. nie wyjaśniono na czym miał polegać błąd Sądu pierwszej instancji, który - jak wynika z tej podstawy kasacyjnej - miał naruszyć powołane przepisy "poprzez przyjęcie, iż organ administracyjny prawidłowo przeprowadził postępowanie". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzi się, że postępowanie administracyjne było prowadzone z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. Nie wyjaśnia się jednak bliżej na czym naruszenie tego przepisu miało polegać. Ogólnie stwierdza się, że narusza ten przepis "postępowanie organu, który nie daje stronie możliwości wyjaśnienia okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę do wydania decyzji". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzi się też, że inwestor w postępowaniu przed organem odwoławczym modyfikował wniosek i przedkładał nowe dokumenty, z którymi nie zapoznano stron postępowania. Jednakże z akt postępowania odwoławczego wynika, że po uzupełnieniu przez inwestora dokumentacji projektowej 29 listopada 2022 r. organ administracji zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, w szczególności doręczając stosowne zawiadomienie skarżącym 15 grudnia 2022 r. oraz że skarżąca osobiście stawiła się w urzędzie i 20 grudnia 2020 r. przeglądała akta sprawy, poświadczając tę okoliczność stosownym oświadczeniem znajdującym się w aktach sprawy. Nadto z notatki służbowej pracownika organu administracji z 20 grudnia 2022 r. wynika, że tego dnia akta były przeglądane przez oboje skarżących. Powyższy zarzut nie jest zatem zasadny. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia wyżej powołanych przepisów przez przyjęcie, że "w sprawie zaistniała przesłanka uzasadniająca, że zobowiązania wynikające z zaskarżonej decyzji nie zostaną wykonane" stwierdzić należy, że jest on niezrozumiały. Z podstawy kasacyjnej wynika, że zarzuca się Sądowi pierwszej instancji, iż przyjął "że w sprawie zaistniała przesłanka uzasadniająca, że zobowiązania wynikające z zaskarżonej decyzji nie zostaną wykonane", jednakże Sąd ten niczego takiego nie stwierdził. Wskazanej podstawy kasacyjnej nie wyjaśnia się też w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Powyższy zarzut nie jest zatem zasadny. Odnośnie do podstawy kasacyjnej zawierającej zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, który trafnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że powołany przepis reguluje wydawanie decyzji o warunkach zabudowy. Nie mógł on zatem być stosowany w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, które było wydawane dla inwestycji zaplanowanej na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Można wręcz stwierdzić, że gdyby Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę z uwagi na zawarty w niej zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to wówczas naruszyłby powołany przepis. Wynikająca bowiem z powołanego przepisu zasada dobrego sąsiedztwa nie ma zastosowania tam, gdzie obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Ma ona zastosowanie tam gdzie takich planów nie ma i tylko podczas wydawania decyzji o warunkach zabudowy. W końcu odnosząc się do podstawy kasacyjnej zawierającej zarzut naruszenia szeregu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Warunki techniczne) w związku z uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia 13 grudnia 2017 r. nr [...] w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla terenów położonych w rejonie ulic: [...], z wyłączeniem obszaru w rejonie ulic [...] i [...] w pierwszej kolejności zauważyć należy, że ani w samej podstawie kasacyjnej, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano, które przepisy powołanego planu miejscowego zostały naruszone w związku z naruszeniem powołanych przepisów Warunków technicznych. Następnie należy wskazać, że w tej podstawie kasacyjnej nie wskazano, w jaki sposób zostały naruszone powołane w niej przepisy Warunków technicznych. Natomiast z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że chodzi o odległość miejsc postojowych od budynków, liczby miejsc postojowych oraz usytuowania miejsc do gromadzenia odpadów. Jednakże w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono, na czym naruszenie przepisów Warunków technicznych w tym zakresie polega. W szczególności nie przedstawiono argumentacji sprowadzającej się do prostego zestawienia stanu przewidzianego w projekcie zatwierdzonym w pozwoleniu na budowę ze stanem prawnym. Jest to o tyle istotne, że jak wskazał Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w decyzji organu odwoławczego szczegółowo wyjaśniono występujące w sprawie zagadnienia prawne. Takie stwierdzenie odpowiada prawdzie, gdyż rzeczywiście w zaskarżonej decyzji wyjaśniono kwestię odpowiedniej liczby miejsc postojowych ze wskazaniem stosownych parametrów przewidzianych w planie miejscowym i skonfrontowaniem ich z projektem, przy czym uwzględniając dokonane w nim przez inwestora zmiany na skutek wezwania organu odwoławczego. Wyjaśniono też szczegółowo, porównując parametry wynikające z projektu z parametrami przewidzianymi przez obowiązujący plan miejscowy, zgodność inwestycji z planem miejscowym w zakresie powierzchni zabudowy, intensywności zabudowy, udziału powierzchni biologicznie czynnej, wysokości budynków, liczby kondygnacji oraz kształtu dachów. Rozważono kwestie nasłonecznienia i oświetlenia, usytuowania miejsc na gromadzenie odpadów oraz odprowadzania wód opadowych przy czym miano na uwadze wymogi prawne i ich spełnienie przez rozwiązania przyjęte w projekcie. W końcu przeanalizowano zgodność projektu z przepisami w zakresie usytuowania projektowanego budynku od granic nieruchomości sąsiednich. Tymczasem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jakichkolwiek konkretnych zarzutów. Mając to na uwadze również tę podstawę kasacyjną należało uznać za niezasadną. Mając powyższe na uwadze, wobec niezasadności podstaw kasacyjnych, NSA na mocy art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekli się rozprawy, a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, NSA - na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. - skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.