II OSK 2227/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 799/22 w sprawie ze skarg Prokuratora Rejonowego w I. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o umorzeniu postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 4 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 799/22 oddalił skargi Prokuratora Rejonowego w I. i J. B. (dalej skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z [...] czerwca 2022 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy I. z [...] maja 2020 r. nr [...] o umorzeniu postępowania dot. ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie Punktu Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych z wyposażeniem, infrastrukturą, wagą, ogrodzeniem i niezbędnym wyposażeniem, pomieszczeniem edukacyjnym, punktem napraw (przygotowania do ponownego użycia), punktem wymiany rzeczy używanych i instalacjami do edukacji ekologicznej na terenie części działki nr [...] w miejscowości K., obręb S., gm. I.. 2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: a) art. 105 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej Kpa), a niewłaściwość zastosowania tego przepisu miała istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż skutkowała odrzuceniem skargi bez zapytania wszystkich stron postępowania co do wniosku o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę pominął postanowienie przepisu art. 105 § 2 Kpa przywołując jedynie treść cytowanego przepisu; b) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, poprzez nieuwzględnienie skargi i bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 3.2. Skarżąca zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, wobec czego NSA, na podstawie art. 182 § 2 i 3 Ppsa, skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. 3.3. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd I instancji. 3.4. Dla skutecznego podania podstawy kasacyjnej konieczne jest szczegółowe wskazanie naruszonego przez Sąd I instancji przepisu oraz uzasadnienie zarzutu jego obrazy. W niniejszej sprawie konstrukcja zarzutów skargi kasacyjnej w sposób istotny ogranicza zakres kontroli instancyjnej, a dodatkowo w skardze kasacyjnej mówi się o odrzuceniu skargi przez Sąd Wojewódzki, które nie miało w ogóle miejsca w niniejszej sprawie. 3.5. Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 105 § 2 Kpa, który w ogóle w sprawie nie miał i nie mógł mieć zastosowania, ponieważ Kolegium oceniało, czy decyzja Wójta Gminy I. z [...] maja 2020 r. o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 Kpa, dotknięta jest wadą nieważności. Jest rzeczą oczywistą, że cofnięcie przez stronę żądania wszczęcia postępowania, które to postępowanie może zostać wszczęte wyłącznie na żądanie (wniosek) strony, skutkuje bezprzedmiotowością dalszego postępowania, a w konsekwencji – obowiązkiem organu umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 Kpa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że do elementów konstrukcyjnych przedmiotu sprawy administracyjnej zaliczyć należy także wolę uprawnionego podmiotu, o ile ustawodawca łączy z nią istnienie postępowania - a w niniejszej sprawie 52 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), nie pozostawia wątpliwości, że postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zależy wyłącznie od woli zainteresowanego podmiotu (wyrok NSA z 2 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2463/10). 3.6. Z kolei zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nie został powiązany z jakimkolwiek przepisem prawa materialnego czy też procesowego, który miałby zostać rażąco naruszony, co uniemożliwia głębsze merytoryczne odniesienie się do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zawarte w skardze kasacyjnej stwierdzenie, że niedopełnienie uzyskania zapewnienia braku sprzeciwu skutkuje tym, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 Kpa jest jednak oczywiście błędne, ponieważ umorzenie postępowania nie wymagało w ogóle zgody pozostałych stron. 3.7. W tym stanie rzeczy podstawy kasacyjne okazały się niezasadne. 3.8. Mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, oddalił skargę kasacyjną.