II OSK 2706/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Wr 98/23 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] we W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 26 kwietnia 2019 r. Nr O-235/19 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 98/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [...] we W., dalej także "Wspólnota", "skarżąca", na decyzję Wojewody Dolnośląskiego, dalej także: "Wojewoda", z dnia 26 kwietnia 2019 r. Nr O-235/19, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami wbudowanymi i zagospodarowaniem terenu oraz wewnętrzną instalacją elektryczną. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła: 1. naruszenie przepisów materialnego, tj. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 190 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie orzeczenia wprost sprzecznego z obowiązującymi przepisami prawa miejscowego, powołując się na związanie wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w szczególności poprzez oddalenie skargi i uznanie, że nie został przekroczony wskaźnik intensywności, podczas gdy w projekcie ustalono wskaźnik intensywności na poziomie 1,4006 wskazując, że powierzchnia wszystkich mieszkalnych kondygnacji wynosi 34371,1 m2, co jest wprost niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - Uchwałą nr VIII/160/03 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 24 kwietnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego Krzyki - Południe w obrębie Partynice we Wrocławiu, (dalej w skardze kasacyjnej jako "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego", "MPZP"), który określa wskaźnik na maksymalnym poziomie 1,4, jako nieprzekraczający wielkości: 34355,44 m2, a tym samym projekt budowlany nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa miejscowego i decyzje o pozwoleniu na budowę nie mogą się ostać w obrocie prawnym, 2. naruszenie przepisów postępowania, z uwagi na fakt, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nieuwzględnienie niezgodności bilansu zieleni z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bowiem w przepisach wskazane jest, iż dla terenów: oznaczonych symbolami U3, U4, U5, U6 U7, U8, U9 i U10 ustala się tereny zielone na co najmniej 15% powierzchni działki, po wyłączeniu powierzchni przeznaczonej na zieleń ochronną, a przedmiotowa inwestycja obejmuje dwie działki, które w pierwszej kolejności winny zostać scalone, co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi, 3. błędną ocenę stanu faktycznego, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w przypadku omawianej inwestycji: a. nie został przekroczony wskaźnik intensywności, podczas gdy w projekcie ustalono wskaźnik intensywności na poziomie 1,4, a w rzeczywistości wynosi on 1,4006, co jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który określa wskaźnik na maksymalnym poziomie 1,4, b. planowana inwestycja nie będzie znajdowała się wzdłuż alei K. podczas gdy zgodnie z projektem zabudowa, która miałaby powstać między al. K. a ul. P., znajduje się przy arterii wjazdowej do miasta, a przyjęte przepisy MPZP mają na celu zachowanie porządku architektonicznego i urbanistycznego w mieście oraz spójności i estetyki przestrzeni publicznej i dotyczą całego obszaru opisanego symbolem U3, a nadto Sąd nie ustalił, czy działki o numerach [...], [...] czy [...] zostaną zabudowane, c. nie doszło do przekroczenia zabudowy mieszkaniowej na terenie usługowym, podczas gdy w MPZP teren ten został określony jako teren U3 - usługowy, a zabudowa mieszkaniowa miała być tylko uzupełniająca, tymczasem obecnie na tym obszarze zabudowa wielorodzinna stanowi przeważający rodzaj zabudowy, d. nie dochodzi do przesłaniania zabudowy, podczas gdy na schemacie przesłaniania dołączonym do projektu nie ujawniono dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego ani najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu, a tym samym brak było możliwości ustalenia czy planowana inwestycja nie będzie przesłaniała istniejącej już zabudowy, co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi w pozostałym zakresie. Skarżąca wniosła o: 1) uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w całości, 2. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, 4. rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. z siedzibą we W. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Z uwagi na wydanie w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 450/21, dalej także: "poprzedni wyrok NSA", nawiązanie do stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu tego wyroku przez Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie, a także podniesienie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 190 P.p.s.a. i zakwestionowanie w kasacji stanowiska Sądu pierwszej instancji, w kwestiach w których odwołał się on do poprzedniego wyroku NSA, konieczne jest rozpoczęcie analizy prawnej podstaw kasacji od uwag w zakresie rozumienia treści normy zawartej w art. 190 P.p.s.a. oraz wpływu tej normy na zasadność zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis art. 190 P.p.s.a. stanowi, że Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W art. 190 P.p.s.a. nie ma mowy o wskazaniach co do dalszego postępowania. Nie oznacza to jednak, że stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące kierunek stosowania prawa nie jest w ponownym postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym wiążące. Jak zauważono w orzecznictwie, jeżeli stan prawny sprawy nie ulega zmianie, a stan faktyczny nie zostaje podważony – należy wykluczyć możliwość skutecznego zarzutu nieprawidłowej subsumcji prawa materialnego, którego wykładni dokonał sąd kasacyjny. W przeciwnym razie przepis art. 190 P.p.s.a. byłby pozbawiony sensu. Racjonalny ustawodawca nie wiązałby bowiem sądu, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, wykładnią przepisu, który nie znajdowałby zastosowania w sprawie (por. wyrok NSA z 25 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 830/08; wyrok NSA z dnia 9 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 1744/23; Bogusław Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX/el 2021, pkt 10). Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, przy czym z określenia "związany jest wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sadu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 342/05). Zgodzić się jednak należy z poglądem, że ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego może pośrednio wiązać sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2020 r., sygn. akt II FSK 3130/19; wyrok NSA z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 1618/19). W kontekście związania wykładnią prawa, o której mowa w art. 190 P.p.s.a., nie można pomijać zagadnienia granic ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd pierwszej instancji "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. Granice te są wyznaczane przez stanowisko sądu kasacyjnego wyrażone w zakresie wykładni i stosowania prawa oraz w stosunku do oceny ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 18/23; wyrok NSA z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 3009/14). Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów materialnego, tj. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 190 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie orzeczenia wprost sprzecznego z obowiązującymi przepisami prawa miejscowego, powołując się na związanie wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w szczególności poprzez oddalenie skargi i uznanie, że nie został przekroczony wskaźnik intensywności. Sąd pierwszej instancji przytoczył obszerny fragment uzasadnienia wyroku NSA z dnia 9 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 450/21, z którego wynika, że w ocenie NSA, wbrew stanowisku wyrażonemu w poprzednim wyroku WSA we Wrocławiu, z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 430/19, dalej także: "poprzedni wyrok WSA", organy dokonały weryfikacji wskaźnika intensywności zabudowy mieszkaniowej określonego w projekcie budowlanym. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w tym zakresie nie można organom zarzucić naruszenia przepisów postępowania. Według poprzedniego wyroku NSA, rzeczą Sądu było natomiast zweryfikowanie tej oceny. W tej mierze Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku wskazał na związanie powyższą oceną dokonaną przez NSA i dokonując kontroli prawidłowości wyliczenia wskaźnika intensywności zabudowy stwierdził, że organy w sposób prawidłowy uznały, że warunki określone w § 7 ust. 2 pkt 12 lit b Uchwały nr VIII/160/03 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 24 kwietnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego Krzyki - Południe w obrębie Partynice we Wrocławiu, dalej także: "Plan miejscowy", zostały spełnione. Związanie, na które powołał się Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym w niniejszej sprawie wyroku polegało zatem na zaaprobowaniu stanowiska, według którego, organy dokonały procesu weryfikacji Projektu budowlanego w zakresie wyliczenia wskaźnika intensywności zabudowy. Natomiast wyrażając własne stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wyliczenie to było prawidłowe. Nadto uznał, że warunki określone w § 7 ust. 2 pkt 12 lit. b Planu miejscowego zostały spełnione. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie, stanowisko Sądu pierwszej instancji co do zakresu związania wyrokiem NSA, nie narusza art. 190 P.p.s.a. Również ocena, według której, przyjęty w Projekcie wskaźnik intensywności wynoszący 1,4006, nie narusza warunków określonych w § 7 ust. 2 pkt 12 lit. b w związku z § 2 pkt 15 Planu miejscowego, jest trafna. Matematyczne przybliżenie wartości 1,4006 wynosi 1,4. Rzeczywiste przekroczenie wskaźnika o rząd wielkości 0,0006, biorąc pod uwagę powierzchnię wszystkich mieszkalnych kondygnacji obu projektowanych budynków wynoszącą 34371,1 m2, a także powierzchnię terenu objętego opracowaniem, wynoszącą 24539,6 m2, oraz fakt, że całkowita powierzchnia zabudowy, przy normie Planu wynoszącej 1,4, nie powinna przekroczyć 34355,44 m2, jest przekroczeniem marginalnym. Jako takie, nie świadczy o sprzeczności Projektu z Planem w zakresie intensywności zabudowy. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nieuwzględnienie niezgodności bilansu zieleni z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Najpierw skonstatować można, że opis naruszenia w części odpowiada deklarowanemu rodzajowi naruszenia, tj. naruszeniu przepisów postępowania, które zdaniem skarżących polega na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Natomiast teza o niezgodności bilansu zieleni z wymogami Planu miejscowego ma charakter materialnoprawny. Odnosząc się najpierw do aspektu procesowego analizowanego zarzutu odnotować można, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że jest związany poprzednim wyrokiem NSA, w zakresie w jakim Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny postępowania wyjaśniającego organów sprawdzających zgodność Projektu budowlanego z ustaleniami Planu miejscowego odnoszącymi się do zakresu i sposobu lokalizowania na terenie inwestycji zieleni. Sąd pierwszej instancji przytoczył obszerne fragmenty wypowiedzi zawartej w uzasadnieniu poprzedniego wyroku NSA. Trafnie przyjął, że wiążąca jest ocena NSA, według której, organy dokonały szczegółowej i wnikliwej weryfikacji Projektu budowlanego w tej mierze. Skarżący nie podważyli stanowiska Sądu pierwszej instancji, że pas zieleni ochronnej zaprojektowano prawidłowo (Projekt budowlany punkt 3.1.3 "Ukształtowanie terenu i zieleni", strona 6 Projektu budowlanego), spełniając tym samym wymogi z § 7 ust. 2 pkt 12 lit. e Planu miejscowego. W opisie naruszenia i uzasadnieniu omawianego zarzutu skarżący podnieśli kwestię zgodności Projektu budowlanego z unormowaniem Planu miejscowego ustalającego wymóg przeznaczenia co najmniej 15% powierzchni działki na teren zielony, po wyłączeniu powierzchni przeznaczonej na zieleń ochronną. Wskazali, iż dla terenów: oznaczonych symbolami U3, U4, U5, U6 U7, U8, U9 i U10 ustala się tereny zielone na co najmniej 15% powierzchni działki, po wyłączeniu powierzchni przeznaczonej na zieleń ochronną. Podnieśli, że przedmiotowa inwestycja obejmuje dwie działki, które w pierwszej kolejności winny zostać scalone. Przytoczona przez skarżących treść nawiązuje do unormowania § 48 ust. 1 pkt 2 Planu miejscowego. Od razu stwierdzić należy, że przepis ten nie zawiera wymogu scalenia działek stanowiących teren jednej inwestycji. Użycie w przepisie § 48 ust. 1 pkt 2 Planu określenia o działce, biorąc pod uwagę rozumienie pojęcia działki budowlanej zawarte w art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zbliżoną definicję zawartą w § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należy przyjąć, że wymóg przeznaczenia co najmniej 15% powierzchni działki na teren zielony, po wyłączeniu powierzchni przeznaczonej na zieleń ochronną, dotyczy nieruchomości przeznaczonej na przedmiotową inwestycję. Bezpodstawna jest także odnosząca się do omawianego zarzutu teza wyartykułowana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Zdaniem skarżących, skoro Projekt przewiduje zabudowę wielorodzinną, to powinien być zastosowany wymóg określony w § 48 ust. 1 pkt 1 Planu miejscowego, według którego, ustala się przeznaczenie na zieleń i rekreację dla terenu usług oznaczonego symbolem UO11 i terenów zabudowy wielorodzinnej - co najmniej 30% powierzchni działki, z czego przynajmniej 25% ma stanowić jedną całość. Jest to twierdzenie niejako dodatkowe w stosunku do opisu naruszenia i wstępnej argumentacji zawartej w tej mierze w uzasadnieniu, jednocześnie sprzeczne z tą zasadniczą argumentacją. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że teren inwestycji położony jest w jednostce planistycznej U3, a jednocześnie projektowana zabudowa spełnia wymogi zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (§ pkt 16 Planu miejscowego). Jest niewątpliwe, że oprócz wymagań w zakresie zieleni, określonych w § 7 ust. 2 pkt 12 lit. c, e – inwestycja w postaci zabudowy wielorodzinnej zlokalizowana w jednostce U3 powinna spełniać warunki wskazane w § 48 ust. 1 i 2 Planu miejscowego. Kontrowersja polega zaś na tym, czy dopuszczalność lokalizacji zabudowy wielorodzinnej na terenie U3 oznacza obowiązek spełnienia wymogu określonego w § 48 ust. 1 pkt 1, czy wymogu określonego w § 48 ust. 1 pkt 2. Organ pierwszej instancji, postanowieniem z dnia 30 stycznia 2018 r., zobowiązał inwestora m.in. do wykazania spełnienia zgodności Projektu zagospodarowania terenu z Planem miejscowym w zakresie § 48 ust. 1 pkt 2 oraz § 48 ust. 2. W dniu 16 maja 2018 r. inwestor złożył uzupełnienie wniosku. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2018 r. Prezydenta Wrocławia zobowiązał inwestora m.in. do doprowadzenia projektowanych pasów zieleni ochronnej do zgodności z § 7 ust. 2 pkt 12 lit. e Planu miejscowego oraz wykazania zgodności Projektu zagospodarowania terenu z Panem miejscowym w zakresie § 48 ust. 2. W tym zakresie zobowiązano inwestora także do skorygowania bilansu terenu. W dniu 20 czerwca 2018 r. inwestor dołączył komplet dokumentów, który według organu spełnia warunki określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Następnie stwierdził, że inwestor spełnił obowiązek nałożony postanowieniem. Uznał, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami Planu miejscowego. Odnotował, że teren objęty inwestycją oznaczony jest symbolem U3, opisanym w § 7 Planu. Zauważył, że przepis ten określa dopuszczalne przeznaczenie terenu jako: obsługa firm i klientów, handel hurtowy i detaliczny, finanse, turystyka, wypoczynek, gastronomia, kultura, targi, opieka zdrowotna i społeczna. Ponadto, zapisy § 7 ust. 2 pkt 12 Planu dopuszczają na tym terenie zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, przy spełnieniu warunków określonych w pkt 12 lit. a-e. Wskazał, że inwestor spełnił wymagane na terenie projektowanej inwestycji ww. warunki Planu. Oceny skuteczności twierdzenia zawartego w uzasadnieniu kasacji, według którego, powinna obowiązywać norma z § 48 ust. 1 pkt 1 Planu, nie można odrywać od rezultatów dotychczas przeprowadzonego postępowania przed WSA we Wrocławiu i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Konieczne jest spostrzeżenie, że w wyroku z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 430/19, zakwestionowano, w zakresie sposobu lokalizowania na terenie inwestycji zieleni, jedynie stanowisko organów co do wymogów określonych w § 7 ust. 2 pkt 12 lit. e. WSA stwierdził, że "W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest również oceny dotyczącej spełnienia przez przedłożony projekt budowlany wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymagań co do zakresu i sposobu lokalizowania na terenie inwestycji zieleni z uwzględnieniem zieleni wielopiętrowej, w tym wysokiej i zimozielonej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w poprzednim wyroku, mimo zarzutu skargi, a wcześnie odwołania w tej mierze, nie wypowiedział się wprost w zakresie zastosowania § 48 ust. 1 pkt 2 Planu miejscowego, która to podstawa została podana w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Jest oczywiste, że nie zakwestionował tego stanowiska, wskazując przyczyny dla których uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji. Nawiązując do poprzedzających, wstępnych uwag, stwierdzić należy, że ponowne postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym powinno być ograniczone do przedmiotu wynikającego z oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uwagi na brak zakwestionowania w poprzednim postępowaniu sądowym przez WSA zastosowania § 48 ust. 1 pkt 2, dalszej kontroli podlegały okoliczności dotyczące zgodności Projektu z Planem w zakresie poprzednio zakwestionowanym. Odnośnie do sposobu lokalizowania na terenie inwestycji zieleni należało w ponownym postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym dokonać kontroli sprawdzenia przez organy zgodności Projektu z § 7 ust. 2 pkt 12 lit. e. Kwestia ta została omówiona powyżej. Niezależnie od tego, skonstatować można, że ustalenie Planu, zawarte w § 48 ust. 1 pkt 1 i 2, w odniesieniu do terenu, który należy do jednostek oznaczonych symbolami: U3, U4, U5, U6 U7, U8, U9 i U10, a jednocześnie dopuszcza zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, nie jest jednoznaczne. W tej sytuacji nie jest wykluczona interpretacja, zgodnie z którą dla spornej inwestycji obowiązujące są ustalenia zawarte w § 7 ust. 2 pkt 12 lit. e oraz § 48 ust. 1 pkt 2. Zwrócić trzeba uwagę, że to właśnie w § 48 ust. 1 pkt 2 nawiązano do zieleni ochronnej, o której mowa w § 7 ust. 2 pkt 12 lit. e. Nie jest skuteczny zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego oznaczony jako zarzut nr 3 skargi kasacyjnej. Zarzut ten nie spełnia wymogu prawidłowego podania podstawy kasacji, gdyż nie wskazuje naruszonego przepisu (naruszonych przepisów). Niezależnie od tej wadliwości przypomnieć można, że kwestia wskaźnika intensywności zabudowy, podniesiona w zarzucie nr 3 lit. a, została omówiona w poprzedzających rozważaniach. W zakresie usytuowania inwestycji, oceniając zastosowanie norm prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny w poprzednim wyroku uznał, że nie ma potrzeby badania spornego projektu w odniesieniu do koncepcji odpowiadającej warunkowi z § 7 ust. 2 pkt 12 lit. c Planu miejscowego, gdyż działki inwestycyjne nie są umiejscowione bezpośrednio wzdłuż al. K. Ocena ta, o charakterze materialno-procesowym jest wiążąca. Nie jest więc skuteczny zarzut oznaczony numerem 3 lit. b. Podobnie wiążąca jest ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego, że z § 7 ust. 2 pkt 12 Planu miejscowego wynika, że na terenie U3 dopuszczona została samodzielna zabudowa mieszkalna wielorodzinna, przy spełnieniu wymagań wynikających z zamieszczonych w tym przepisie warunków ujętych odpowiednio w podpunktach od a do e. W sytuacji, w której spełnione są wymogi z § 7 ust. 2 pkt 12 lit. a-e, nie jest więc zasadne twierdzenie (zarzut nr 3 lit. c), że doszło do przekroczenia zabudowy mieszkaniowej na terenie usługowym. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu poprzedniego wyroku uznał także, że planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na przesłanianie i nasłonecznienie lokali skarżącej, gdyż zachowane zostały wymogi określone w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Twierdzenie zawarte w zarzucie oznaczonym nr 3 lit. d kasacji jest zatem polemiką z wiążącym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.