II OSK 272/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1034/23 w sprawie ze skargi F. A. na decyzję [...] w [...] z dnia [...] marca 2023 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od F. A. na rzecz [...] w [...] kwotę 510 (pięćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 1 września 2023 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1034/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględnił skargę F. A. (strona, skarżący) i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2023 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał, że Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 oraz 61 - ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2022 r., poz. 503 – dalej u.p.z.p.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku F. A. z dnia 27 maja 2021 r., uzupełnionego i skorygowanego w dniach 26 lipca 2021 r., 28 czerwca 2022 r. oraz 24 października 2022 r. - odmówił ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym na działkach o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...][...]. Organ I instancji wskazał, że inwestor złożył w dniu 27 maja 2021 r. wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla powyżej opisanej inwestycji. Parametry inwestycji ustalono według wniosku z dnia 26 lipca 2021 r. oraz z dnia 24 października 2022 r. Wnioskodawca załączył wstępną koncepcję architektoniczną, ilustrującą zamierzenie inwestycyjne i ww. parametry, a w wyniku korekty wniosku, skorygował również koncepcję architektoniczną. Teren inwestycji przylega do ulicy [...] i ul. [...]. Według wniosku wejście i wjazd na działkę odbywać się będzie z ulicy [...], za pośrednictwem istniejącego zjazdu, będącej drogą powiatową, w zarządzie Zarządu Dróg Miejskich. Teren posiada dostęp do drogi publicznej, jednakże parametry techniczne ul. [...], mogą uniemożliwić, prawidłową i płynną obsługę komunikacyjną. Obsługa budowy wymaga codziennych dostaw materiałów budowlanych, dowożonych przez samochody ciężarowe, o tonażu często przekraczającym 40t, co może pogorszyć jej parametry. Istniejący obecnie zjazd obsługuje teren, o odmiennej funkcji, innym rodzaju ruchu i znacznie mniejszej ilości samochodów niż planowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkaniowo-usługowego z usługami i garażem podziemnym na 350 samochodów. Inwestycja będzie generowała nieporównywalnie większy ruch pojazdów, niż przy aktualnym stanie zagospodarowania działki. Do obsługi tak dużej inwestycji, będzie zachodziła koniczność budowy nowego - publicznego zjazdu oraz rozbudowy istniejącego, okolicznego układu drogowego. W trakcie postępowania otrzymano opinie w zakresie możliwości obsługi komunikacyjnej inwestycji - pismo: Zarządu Dróg Miejskich z dnia 16 listopada 2021 r. i 10 listopada 2022 r. oraz z Biura Zarządzania Ruchem Drogowym z dnia 24 października 2022 r. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznaczył wokół działki objętej wnioskiem obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (załącznik nr 2 i 2b do decyzji). Z przeprowadzonej analizy obszaru, wynikło, że na wnioskowanym terenie nie ma możliwości realizacji inwestycji wskazanej we wniosku - w zakresie jej wysokości, gabarytów i form architektonicznych, co uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto wątpliwości organu budziła możliwość obsługi komunikacyjnej inwestycji, co wyżej wskazano. Wnioskodawca zapoznał się z wynikami analizy i złożył korektę wniosku. Organ I instancji wyjaśnił, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (jej gzymsu lub attyki) w obszarze analizowanym jest zróżnicowana i wynosi ok.: od 14,5 do 17,5 m (IV kondygnacyjna zabudowa MW/U, kwartał nr 4), od 23 m do 31 m (VII-VIII kond. zabudowa MW/U, kwartał nr 5a), od 16,5 m do 27 m (V-VIII kond. zabudowa MW/U, kwartał nr 5b), od 15 m do 31,5 m (V-X kond. zabudowa MW/U, kwartał 5c), od 21 m do 34 m (VII-X kond. zabudowa MW/U, kwartał 6), 28,5 m (VII kond. zabudowa MW/UA, kwartał 7), od 19 m do 23 m (V-VIII kond. zabudowa MW/U, kwartał 14), od 15 m do 25 m (VII- VIII kond. zabudowa MW/U, kwartał 15), 35 m (XII kond. zabudowa MW/U, kwartał 17). Wnioskodawca w skorygowanym wniosku z dnia 24 października 2022 r. zaproponował zabudowę o funkcji mieszkaniowo - usługowej (MW/U), o wysokości 35 m (XII kond.) i 45 m (XV kond.) dla akcentu w narożniku ulic. Organ I instancji wskazał, że w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji przeważają budynki infrastruktury technicznej i kolejowej o wysokości od 3,5 m do 11,5 m oraz budynek usług biurowych położony po przeciwległej stronie ulicy [...] o wysokości od 15 m do 17,5 m. Na zachód znajduje się osiedle budynków mieszkaniowych wielorodzinnych z usługami "[...]" o wysokościach od 13,5 m do 31,5 m. Na wschód - po przeciwległej stronie ul. [...] znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami o wysokości 35 m oraz budynek hoteli [...] i [...] o wysokości do 32 m. Organ I instancji wyjaśnił, że przy zabudowie tego obszaru należy unikać dużych kontrastów wysokości. W związku z tym wysokość nowej zabudowy powinna nawiązywać do istniejącej zabudowy mieszkaniowej w najbliższym sąsiedztwie (23/24/26/27 m i 31,5/34 m). Przy czym charakterystyczną wysokością ich bazy jest wysokość VII kond. - 23/24 m. Dla terenu po północnej stronie ul. [...] obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - rejon ulicy [...], przyjętego uchwałą Rady m.st. Warszawy nr LIX/1858/2022 z 20 stycznia 2022 r., które umożliwiają realizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o wysokości podstawowej 30 m i 45 m dla zwyżki wysokościowej w narożniku ulic [...] i [...]. W obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna o wysokości do 35 m (XI kond.), jednak nie może ona stanowić jedynego odniesienia kształtującego przestrzeń w tym rejonie, zwłaszcza na zasadzie kontynuacji. Przy zabudowie tego obszaru należy unikać dużych kontrastów wysokości i kształtować ją w oparciu o najbliższe niskie sąsiedztwo. Z uwagi na położenie działki w narożniku ulic [...] /[...], możliwe byłoby jedynie jego zaakcentowanie wyższą częścią budynku o wysokości maks. ok. 35 m nawiązując do punktowych budynków o wysokości 35 m położonych po wschodniej i zachodniej stronie terenu inwestycji. Natomiast planowana inwestycja o wysokości maks. 45 m (XV kond.) i wysokości pośredniej na poziomie 30 m (XII kond.) przekracza średnie wysokości budynków w obszarze oraz wysokości zabudowy w najbliższym sąsiedztwie stanowiące odniesienie dla ustalenia wysokości dla planowanej inwestycji. W związku z tym, nie spełnia wymogów § 7 ust. 1 i ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Możliwe byłoby wyznaczenie wysokości zabudowy, w oparciu o § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia, jednak odmiennych od wnioskowanych i w przypadku spełnienia pozostałych warunków tego rozporządzenia. W obszarze analizowanym istniejąca zabudowa charakteryzuje się różnorodną funkcją - od obiektów kolejowych, niewielkich usługowo-handlowych, infrastrukturalnych wolnostojących, pojedynczych, wolnostojących budynków o funkcjach takich jak - stacja paliw, do budynków mieszkaniowych wielorodzinnych w zabudowie punktowej i kwartalnej oraz obiektów biurowych. Wnioskodawca zakłada budynek o wysokości maks. 45 m i współczynniku powierzchni zabudowy na poziomie 0.33, ukształtowany na rzucie prostokąta o zróżnicowanej wysokości. Planowany obiekt to budynek wolnostojący, który powinien równoważyć relacje przestrzenne w ramach istniejącej zabudowy, harmonijnie wpisywać się w otoczenie, uwzględniając kontekst przestrzenny, funkcjonalny oraz ekonomiczny. Na podstawie przeprowadzonej analizy i dołączonej do wniosku koncepcji architektonicznej organ stwierdził, że forma przestrzenna o gabarytach i wysokości planowanej zabudowy, nie występuje w najbliższym sąsiedztwie. Zabudowa o gabarytach proponowanych przez wnioskodawcę, nie uwzględnia zastanego kontekstu przestrzennego, a jej realizacja wprowadziłaby dysonans w stosunku do istniejącej zabudowy. Wyższa zabudowa tj. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna o wysokości dla zwyżek 27/33/34/35, zlokalizowana jest w oddaleniu od planowanej inwestycji, ponadto w odmiennym kontekście przestrzennym i urbanistycznym (np. przy ul. [...] po przeciwnej stronie ul. [...]). W związku z tym nie może stanowić odniesienia dla wysokości planowanej zabudowy, zwłaszcza na zasadzie kontynuacji. Ponadto organ I instancji wskazał, że parametry techniczne ul. [...] mogą uniemożliwić, prawidłową i płynną obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji, a także przyjęcie dodatkowego obciążenia związanego z planowaną budową, w konsekwencji uznała, że niespełnienie warunków z art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. uniemożliwiło wydanie pozytywnej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2023 r. – po rozpatrzeniu odwołania F. A. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO wskazało, że wnioskodawca w odwołaniu podniósł m.in., że organ I instancji wadliwie wyznaczył obszar analizowany (granice obszaru wyznaczono w odległości "nieco większej niż trzykrotna szerokość frontu działki") i wadliwie przeprowadził na nim analizę funkcji, tj. nie poddał analizie zabudowy na terenie całego obszaru, a jedynie kwartały położone w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji. Zdaniem Kolegium obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z art. 61 ust. 5 a u.p.z.p., a nieznaczne poszerzenie obszaru analizowanego nie ograniczyło praw wnioskodawcy. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. została przeprowadzona na ww. obszarze analizowanym - prawidłowo. Zgodnie z ustaleniami ww. analizy, planowana inwestycja o wysokości maks. 45 m (XV kond.) i wysokości pośredniej na poziomie 30 m (XII kond.) przekracza średnie wysokości budynków w obszarze analizowanym oraz wysokości zabudowy w najbliższym sąsiedztwie, stanowiące odniesienie dla ustalenia wysokości dla planowanej inwestycji, a więc nie spełnia wymogów § 7 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalenia decyzji i analizy są zgodne z przepisami § 7 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia (średnia dla całego obszaru analizowanego), a także ustalenie i porównanie wnioskowanej zabudowy z wysokością zabudowy w najbliższym sąsiedztwie ( § 7 ust. 1 rozporządzenia). Ponadto inwestycja mogłaby spowodować znaczne trudności komunikacyjne w okolicznym terenie (duża liczba miejsc parkingowych na terenie inwestycji i generowanych przez inwestycję w najbliższym sąsiedztwie ul. [...] w [...], blisko [...]). Po rozpoznaniu skargi inwestora, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w Warszawie opisanym we wstępie wyrokiem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2023 r. wskazując w uzasadnieniu, że słuszny był zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Ponadto Sąd wskazał, że zawarta w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego jest jedną z podstawowych zasad procedury administracyjnej, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy administracji sprawy tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym. Dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego, którego zakres wyznacza mający zastosowanie przepis prawa materialnego. Następnie, niezbędna jest ocena zebranych dowodów, usunięcie ewentualnych naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji, a także rzetelne ustosunkowania się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, z poszanowaniem wymogów uzasadniania decyzji administracyjnej określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] prowadzi do wniosku, że organ tak rozumianej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie sprostał, a w zaskarżonej decyzji trudno poszukiwać własnej oceny sprawy dokonanej przez SKO. Organ odwoławczy bardzo zdawkowo powtórzył ustalenia dokonane przez organ I instancji, wskazując na ich prawidłowość. Sąd wskazał, że skoro wnioskodawca dokonywał zmian w zakresie dotyczącym kształtu potencjalnej inwestycji, a zwłaszcza jej parametrów, SKO zobowiązane było ustalić treść wiążącego organ wniosku, a następnie przeprowadzić analizę funkcji, cech i parametrów zagospodarowania terenu oraz ocenić jej wyniki, zwłaszcza z uwzględnieniem zarzutów podniesionych w odwołaniu. W sytuacji gdy stan faktyczny wymagał szerszego omówienia, to taki sposób uzasadnienia organu odwoławczego należy ocenić jako niespełniający wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., jak również nie realizujący zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Ostatecznie Sąd zobowiązał Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy ponownym rozpoznaniu sprawy do dokonania wszechstronnej jej oceny, wynikającej z zasady dwuinstancyjności postępowania. Ocena ta powinna bazować na sprawdzeniu poprawności analizy urbanistyczno - architektonicznej w aspekcie skorygowanych przez wnioskodawcę parametrów inwestycji oraz kwestii związanych z możliwością obsługi komunikacyjnej inwestycji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], które na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.), zaskarżyło wyrok Sądu pierwszej instancji w całości. Kolegium podniosło następujące zarzuty: • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że organ odwoławczy dopuścił się ich naruszenia, w sytuacji gdy decyzja Kolegium odpowiada prawu - organ odwoławczy nie naruszył bowiem przepisów proceduralnych przy wyjaśnieniu istotnych dla sprawy okoliczności, • art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonego wyroku i błędne wskazanie co do naruszenia ww. przepisów k.p.a., w sytuacji gdy nie zostały one naruszone; zawarcie nieuprawnionego wskazania co do sprawdzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej w aspekcie skorygowanych przez wnioskodawcę parametrów inwestycji oraz kwestii związanych z możliwością obsługi komunikacyjnej tej inwestycji w sytuacji, gdy okoliczności te zostały rozważone w zaskarżonej decyzji Kolegium. W oparciu o wyżej wskazane podstawy skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i oddalenie skargi F. A. ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie organu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto wyłącznie na zarzutach naruszenia przepisów postępowania. W takim przypadku na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia procedury, to wyrok mógłby być inny. W przypadku zarzutów procesowych w treści zarzutu należy wskazywać na czym polegało naruszenie przepisów proceduralnych, natomiast uzasadnienie takiego zarzutu powinno wyjaśniać, jaki przepis należało zastosować oraz przedstawić wpływ tego naruszenia na rozstrzygnięcie. Wypełnienie tych formalnych warunków jest niezbędne z tego powodu, że nie wszystkie naruszenia przepisów postępowania mogą być podstawą skutecznej skargi kasacyjnej, lecz tylko takie, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego co najmniej przedwczesna była ocena Sądu pierwszej instancji, że Kolegium naruszyło art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie wskazał, że pominięcie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Jednakże chodzi wyłącznie o te okoliczności, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Natomiast prawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w sprawie i wszelkiej argumentacji przedstawionej przez stronę. Z przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie wynika bowiem taki obowiązek. Oznacza to, że organ odwoławczy nie ma bezwzględnego obowiązku odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania. Organ ma obowiązek ustosunkować się w sposób wyczerpujący jedynie do zarzutów istotnych dla sprawy. Sąd pierwszej instancji ograniczył się do ogólnikowego stwierdzenia - "(...) SKO zobowiązane było ustalić treść wiążącego organ wniosku, a następnie przeprowadzić analizę funkcji, cech i parametrów zagospodarowania terenu oraz ocenić jej wyniki, zwłaszcza z uwzględnieniem zarzutów podniesionych w odwołaniu." To nader lakoniczne stanowisko zaprezentowane przez Sąd pierwszej instancji nie może zostać zaaprobowane. Sąd nie może uchylać się od merytorycznego rozpoznania sprawy, poprzestając na nieskonkretyzowanym, pozbawionym wyczerpującego uzasadnienia wytknięciu błędów postępowania. Jeżeli organy administracji publicznej popełniły uchybienia procesowe, mogące mieć wpływ na wynik postępowania, to sąd jest zobowiązany do ich wyczerpującego, rzetelnego wyliczenia i wskazania, dlaczego konkretne okoliczności faktyczne lub nierozpoznane zarzuty mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wypada w tym miejscu podkreślić, że nie każde uchybienie procesowe przez organ administracji publicznej będzie skutkowało uchyleniem decyzji. W związku z tym należy wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło wnikliwej, merytorycznej analizy. Tym samym doszło do nierozpatrzenia całości sprawy, a w konsekwencji co najmniej do przedwczesnego przyjęcia, że organ odwoławczy dokonał nieprawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie rozpoznał wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę. Mając na uwadze powyższe rozważania należy wskazać, że prawidłowo skonstruowane uzasadnienie wyroku sądu daje rękojmię, że sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pozwala poznać przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia i prześledzić tok rozumowania sądu. Uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji ma przy tym charakter informacyjny względem stron. W przypadku gdy sąd uchyla zaskarżoną decyzję, powinien dołożyć należytej staranności, aby wykazać organowi administracji publicznej, na czym polegał popełniony w toku postępowania błąd. Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie pozwala sądowi na przeprowadzenie prawidłowej kontroli instancyjnej. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji poprzestał na ogólnikowym wskazaniu, że organ nie uwzględnił korekty dokonywanych przez inwestora wniosków, gdy tymczasem zarzut taki ze strony inwestora nie został podniesiony przed Sądem pierwszej instancji. Stwierdzenie takie ma charakter abstrakcyjny, nie zawiera oceny podniesionej w nim argumentacji – co stanowi istotne uchybienie procesowe, tym bardziej, że organ i instancji szczegółowo opisał wniosek i jego modyfikacje dokonywane przez inwestora, a organ odwoławczy stanowisko to zaaprobował. Gdyby bowiem sąd wyszczególnił, które okoliczności i z jakich przyczyn mogły mieć wpływ na wynik sprawy oraz które z podniesionych zarzutów czy argumentów strony mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny mógłby poddać je ocenie i ustalić, czy ewentualne uchybienie organu ma tego rodzaju charakter, który powinien prowadzić do uchylenia decyzji. Sąd pierwszej instancji zaniechał dokonania tejże analizy, co prowadzi do wniosku, że bezpodstawnie uchylił się od merytorycznego rozpoznania sprawy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że treść uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji nie pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Skuteczny okazał się zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenie przez organ administracji przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, którymi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną. Reasumując powyższe rozważania należało stwierdzić, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji uchylił się od osądzenia meritum sprawy, ograniczając się w swoim wyroku do lakonicznego wskazania (ewentualnych) uchybień organu odwoławczego, które nie zostały w sposób należyty rozważone, a przede wszystkim nie wykazano istotności wywodzonych wad postępowania. W świetle powyższych rozważań zasadne okazały się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., jak również naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji ze względu na uchybienia przepisom postępowania, które wskazano w podstawach kasacyjnych. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.