II OSK 2876/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2024 r., sygn. akt VII SAB/Wa 169/23 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lipca 2024 r., VII SAB/Wa 169/23, oddalił skargę C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej Spółka) na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia. Sąd wskazał, że skarga dotyczyła w istocie bezczynności Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie wydania zaświadczenia o niewniesieniu sprzeciwu. W sytuacji gdy Spółka w dniu 11 sierpnia 2023 r. złożyła zgłoszenie zamiaru przebudowy, nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego (bez zmiany przeznaczenia budynku) zlokalizowanego w Warszawie (dzielnica [...]) przy ul. [...], organ zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (dalej p.b.) miał 21 dni na wydanie sprzeciwu, a więc termin ten upływał w dniu 1 września 2023 r. Przed upływem tego terminu, tj. 31 sierpnia 2023 r. organ wydał postanowienie wzywające inwestora do uzupełnienia braków, które spółka otrzymała w dniu 1 września 2023 r. W przypadku wydania postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków bieg terminu rozpoczyna się w dniu następującym po złożeniu przez inwestora uzupełnienia zgłoszenia albo po bezskutecznym upływie terminu na uzupełnienie zgłoszenia. Zatem całkowicie bezpodstawne, w ocenie Sądu, było występowanie przez skarżącą w dniu 3 września 2023 r. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o niewniesieniu przez organ sprzeciwu, w sytuacji gdy organ nie miał w ogóle obowiązku wydawania takiego zaświadczenia. Organ nie jest bowiem związany wnioskiem inwestora o wydanie zaświadczenia, gdyż wydanie takiego zaświadczenia, leży w wyłącznej gestii organu. Ponadto w sytuacji gdy 21 dniowy termin na zgłoszenie sprzeciwu przez organ rozpoczął bieg po 1 września 2023 r., brak było podstaw do składania w dniu 12 września 2023 r. ponaglenia i zarzucania organowi bezczynności w postaci braku wydania sprzeciwu. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U.2024.572 ze zm.; dalej k.p.a.) – poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i wskutek tego nieprawidłowe przyjęcie przez WSA, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na uznanie, że nie doszło do naruszenia przepisów, chociaż materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie potwierdza, że organ wbrew obowiązkowi nie wydał zaświadczenia, o które ubiegał się skarżący lub ewentualnie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, 2) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niepełną analizę akt sprawy i przyjęcie przez Sąd, że w sprawie nie występują konieczne do wyjaśnienia okoliczności mające istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy i całego dostępnego materiału dowodowego powinno doprowadzić Sąd do przekonana, że w przedmiotowej sprawie należy uwzględnić skargę, 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia i nie był zobowiązany do wydania zaświadczenia, 4) art. 217 "§ 1 i k.p.a." poprzez uznanie, że organ nie miał w ogóle obowiązku wydawania takiego zaświadczenia, choć z przepisu tego jednoznacznie wynika wniosek odwrotny, 5) art. 218 i 219 w zw. z art. 217 § 3 k.p.a. i art. 8 i 12 k.p.a. poprzez uznanie, że organ mógł zaniechać wydania skarżącemu zaświadczenia, "pomimo organ" był zobowiązany do wydania zaświadczenia albo wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia i czym faktycznie pozbawił skarżącego prawa do wniesienia zażalenia na ewentualnie wydane postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia co jest sprzeczne z art. 15 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Skoro w dniu 31 sierpnia 2023 r. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy wydał postanowienie wzywające inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia, to w dniu 3 września 2023 r. brak było podstaw do wydania zaświadczenia o niewniesieniu przez organ sprzeciwu, bo termin do jego wniesienia jeszcze nie upłynął. Wskutek bowiem wydania ww. postanowienia stosownie do art. 30 ust. 5d p.b. bieg przedmiotowego terminu został przerwany. Nie ma przy tym znaczenia, że strona wnosząc o wydanie zaświadczenia mogła jeszcze nie otrzymać postanowienia z dnia 31 sierpnia 2023 r. i w konsekwencji mogła nie wiedzieć o przerwaniu biegu powyższego terminu, bo brak takiej wiedzy nie ma wpływu na przerwanie - wskutek wydania postanowienia wzywającego inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia - biegu terminu do wniesienia przez organ sprzeciwu. W tych okolicznościach nie można przypisać organowi zaniechania wydania zaświadczenia, ponieważ jego wydanie mogłoby nastąpić dopiero wówczas, gdyby termin do wniesienia sprzeciwu już upłynął. W realiach niniejszej sprawy tak się nie stało i organ miał jeszcze otwarty termin do wniesienia sprzeciwu. Nie zachodziły zatem podstawy do wydania wnioskowanego zaświadczenia. Nawet gdyby okazało się, że postanowienie z 31 sierpnia 2023 r. np. nie zostało doręczone stronie i nie doszło do przerwania terminu do wniesienia sprzeciwu, to w dniu 3 września 2023 r. nie były to oczywiste okoliczności, a więc nie można uznać, że organ był bezczynny w sprawie wydania zaświadczenia o niewniesieniu sprzeciwu. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że zaskarżony wyrok nie narusza prawa i wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.