II OSK 371/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt II SA/Sz 490/23 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w S. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 30 marca 2023 r. nr WOA.7721.20.2023.KS w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego części obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 19 października 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 490/23 oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] położonej przy ul. [...], Plac [...] w S. (dalej: Wspólnota) na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: ZWINB) z dnia 30 marca 2023 r. o nr WOA.7721.20.2023.KS w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego części obiektu budowlanego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia 5 stycznia 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie (dalej: PINB) nr ROP.5141.57.5178.2022.JA w postępowaniu administracyjnym wszczętym w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego elementów konstrukcyjnych balkonów oraz gzymsu, przy połaci dachowej w elewacji frontowej (od ulicy) budynku mieszkalnego, wielorodzinnego przy ul. [...], Plac [...] w S. (działka [...], obręb [...]) nakazał właścicielowi obiektu budowlanego, tj. Wspólnocie Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] (dalej jako: Wspólnota Mieszkaniowa) w S. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego części obiektu budowlanego, tj. balkonów i gzymsu w elewacji frontowej budynku mieszkalnego, wielorodzinnego przy ul. [...], Plac [...] w S. (działka [...], obręb [...]) poprzez: 1) remont i naprawę konstrukcji nośnej oraz izolacji przeciwwodnej płyt balkonowych w elewacji frontowej (od strony ulicy [...] i Placu [...] w S.); 2) zapewnienie odpowiedniego mocowania balustrad w obrębie balkonów w elewacji frontowej (od strony ulicy [...] i Placu [...] w S.); 3) remont i naprawę gzymsu ceglanego w obrębie połaci dachu w elewacji frontowej (od strony ulicy [...] i Placu [...] w S.). Powyższe prace miały zostać wykonane w terminie do 30 czerwca 2023 r. pod nadzorem osoby uprawnionej w uzgodnieniu z Miejskim Konserwatorem Zabytków I miasta S. (budynek znajduje się w Gminnej Ewidencji Zabytków miasta S.). Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Wspólnota. Decyzją z dnia 30 marca 2023 r. nr WOA.7721.20.2023.KS ZWINB uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej: p.b., nakazał właścicielowi obiektu budowlanego, tj. Wspólnocie Mieszkaniowej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego części obiektu budowlanego, tj. balkonów, gzymsu, tynków zewnętrznych oraz instalacji piorunochronnej w elewacji frontowej budynków mieszkalnych, wielorodzinnych przy ul. [...] 1, Plac [...] w S. poprzez: 1) usunięcie miejscowych pęknięć i uszkodzeń murowanych gzymsów z cegły pełnej ceramicznej; 2) usunięcie nieprawidłowości polegających na: odspojeniu betonu otuliny zbrojenia z powierzchni czołowych żelbetowych wsporników, płyt balkonowych, uszkodzeniach tynku spodnich powierzchni płyt balkonowych po krawędziach zewnętrznych; odspojeniach, spękaniach i innych uszkodzeniach warstwy dociskowej izolacji i warstw posadzkowych płyt balkonowych; uszkodzeniu albo zniszczeniu (skorodowaniu) obróbek blacharskich płyt balkonowych; 3) usunięcie na balkonie lokalu przy Placu [...] pęknięć szlichty betonowej balkonu i widocznych wykruszeń płyty; 4) usunięcie korozji z elementów stalowych balustrad balkonów i ich zabezpieczenie oraz ewentualną wymianę skorodowanych elementów tych balustrad, jak też zapewnienie odpowiedniego mocowania balustrad; 5) usunięcie widocznych odspojeń i ubytków tynków, w szczególności w miejscach zacieków i uszkodzeń tynków w miejscach nieciągłości obróbek blacharskich oraz ich uzupełnienie; 6) poprawienie mocowań uziomów; 7) w terminie do dnia 30 listopada 2023 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji ZWINB opisał przebieg postępowania organu I instancji, w tym zgromadzenie protokołów z kontroli okresowej "pięcioletniej" i "rocznej" budynku mieszkalnego wielorodzinnego, opisał główne wnioski płynące z powyższych protokołów, a także wyniki oględzin przeprowadzonych przez organ nadzoru budowalnego w dniu 20 grudnia 2022 r. Organ II instancji powołując się na art. 66 ust. 1 p.b. wyjaśnił, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W ocenie ZWINB sprawie bezspornym jest, że w stanie technicznym balkonów i gzymsów budynku mieszkalnego wielorodzinnego występują nieprawidłowości, które należy usunąć. Skargę na decyzję ZWINB wniosła Wspólnota zarzucając jej naruszenie: 1) na podstawie art. 145 §1 pkt. 1) lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami I instancji (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej: p.p.s.a. inne naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), dalej: k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy; 2) na podstawie art. 145 §1 pkt 1) lit. c p.p.s.a. inne naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ II instancji w sposób wyczerpujący i wystarczający do wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniu strony skarżącej z dnia 23 stycznia 2023 r. W odpowiedzi na skargę ZWINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd ten wyjaśnił, że podstawę skarżonej decyzji stanowi art. 66 ust. 1 pkt 3 p.b., przy czym z art. 61 p.b. wynika, że realizacja obowiązku nałożonego na mocy powyższego przepisu obciąża właściciela nieruchomości. Zatem organy trafnie przyjęły, że jeżeli nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego dotyczą części wspólnych takiego budynku, właściwym jest nakazanie ich usunięcia wszystkim współwłaścicielom nieruchomości. W ocenie Sądu I instancji w sprawie jest bezsporne, że z przedłożonych przez Wspólnotę protokołów z kontroli okresowej "pięcioletniej" i "rocznej", opracowanych w trybie art. 62 p.b. wynika, że w listopadzie 2022 r. została przeprowadzona kontrola budynku będącego przedmiotem postępowania, w następstwie której stwierdzono zły stan techniczny balkonów. Nie jest też sporne, że w dniu 20 grudnia 2022 r. PINB przeprowadził oględziny budynku, w toku których potwierdził zły stan techniczny budynku. Powyższe dowody były wystarczające do poczynienia przez organ odwoławczy ustaleń, co do stanu technicznego budynku i niezbędnych do wykonania prac. Tym samym brak było podstaw do przeprowadzenia kolejnych oględzin nieruchomości, czego domagała się skarżąca. Sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że przepis 66 ust. 1 pkt 3 p.b. ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji wystąpienia przesłanki w nim określonej, organ nadzoru budowlanego jest nie tyle uprawniony, co wręcz zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Wbrew stanowisku skarżącej, określenie pilności wykonania prac objętych nakazem nie oznacza zakwestionowania ustaleń poczynionych w protokole z kontroli okresowej budynku, a organy nadzoru budowlanego są uprawnione do oceny pilności prac, mając na względzie takie aspekty jak bezpieczeństwo użytkowników balkonów czy chodników znajdujących się pod balkonami. Sąd pokreślił, także, że skarżąca poprzestała na ogólnikowym wskazaniu woli poczynienia niezbędnych napraw, a wskazując na nierealność zakreślonego przez organy administracji terminu na wykonanie prac, nie wskazała żadnego harmonogramu, czy też terminarza prac potwierdzającego planowany termin ich wykonania, który poddawałby się jakiekolwiek kontroli. Nieprawidłowości w stanie balkonów i elewacji budynku stwierdzono w październiku 2022 r., a zatem data na wykonanie prac wskazana przez organ odwoławczy, tj. 30 listopada 2023 r. oznacza upływ przeszło roku od daty stwierdzenia nieprawidłowości przez osoby kontrolujące stan budynku. Tymczasem z przedstawionej przez skarżącą argumentacji nie wynika, aby podjęła ona jakiekolwiek czynności zmierzające do wykonania prac. Nie zasługiwały też na uwzględnienie zarzuty dotyczące zakwalifikowania objętych decyzją prac, jako po części dotyczących elementów budynków, za które odpowiada nie Wspólnota, lecz poszczególni właściciele lokali korzystający z balkonów. W ocenie Sądu I instancji nie ulega wątpliwości, że wskazane prze organ odwoławczy elementy balonów i elewacji dają się zakwalifikować jako części wspólne budynku. Dotyczy to także wskazanego w pkt 3 decyzji organu odwoławczego usunięcia pęknięć szlichty betonowej balkonu i widocznych wykruszeń płyty. Szlichta, jako element stanowiący podbudowę pod ewentualne materiały wykończeniowe jest takim elementem balkonu, który jest wykonywany na etapie jego budowy i brak jest podstaw do uznania, że za jego stan odpowiada właściciel lokalu przylegającego do balkonu, nie zaś Wspólnota. Również argumentacja strony skarżącej dotycząca znacznych kosztów wykonania prac objętych nakazem, nie daje podstaw do przyjęcia, że decyzja organu nadzoru budowlanego jest wadliwa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota zaskarżając go w całości i stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez błędne rozważenie dotychczas zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz błędną jego ocenę, niezgodną z zasadami logiki formalnej oraz z zasadami doświadczenia życiowego, skutkujące przede wszystkim oddaleniem skargi w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego części obiektu budowalnego, poprzez nakazanie Wspólnocie Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w S. (działka [...], obręb [...]) wykonanie prac określonych w zaskarżonej decyzji w terminie do 30 listopada 2023 r., podczas gdy z zebranego materiału dowodowego, stanu faktycznego, stanu prawnego nie wynika, że to Wspólnota Mieszkaniowa obowiązania jest do wykonania wszystkich ww. prac, a konieczność wykonania prac za które odpowiedzialna jest Wspólnota Mieszkaniowa powinna obejmować okres do 2027 r. Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosła także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Za niezasadny należy uznać jedyny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że organy nadzoru budowlanego przeprowadziły postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ administracji prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest przestrzegać zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a., bowiem zgodnie z zasadą oficjalności obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy. Podkreślić należy, że ciążący na organach z mocy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz zebrania i oceny kompletnego materiału dowodowego nie oznacza konieczności przeprowadzania wszelkich dowodów, lecz jedynie tych dowodów, które dotyczą okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie oznacza również konieczności poszukiwania dowodów potwierdzających stanowisko prezentowane przez skarżącą. Zakres postępowania wyjaśniającego jest bowiem uwarunkowany przesłankami prawa materialnego, a więc w warunkach niniejszej sprawy wskazanymi w art. 66 ust. 1 p.b. Podkreślić przy tym należy, że organ nie jest obowiązany prowadzić ustaleń w zakresie w jakim nie mają one wpływu na wynik sprawy mimo, że strona jest odmiennego zdania. W skardze kasacyjnej nie wykazano aby wskazywany przez skarżącą kasacyjnie aktualny stan budynku podważał ustalenia organu nadzoru budowlanego odnośnie jego nieprawidłowego stanu technicznego, a w konsekwencji legalności nakazania skarżącej usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku. Hipoteza art. 66 ust. 1 pkt 3 p.b., który został zastosowany przez organy nadzoru budowlanego dotyczy nieodpowiedniego stanu technicznego, a ten nie jest kwestionowany, co oznacza, że Wspólnota powinna niezwłocznie podjąć działania mające na celu wykonanie nakazu celem usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego budynku, tym bardziej po oddaleniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny, ponieważ w dacie wydania niniejszego orzeczenia wyrok Sądu I instancji o oddaleniu skargi stał się prawomocny, co oznacza, że zaskarżona decyzja WINB podlega wykonaniu. W tych warunkach aktualnie skarżąca kasacyjnie powinna wdrożyć działania inwestycyjne celem uchronienia się przed wszczęciem przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego. Odnośnie podnoszonej w skardze kasacyjnej kwestii dotyczącej wadliwego ustalenia przez organ nadzoru budowlanego terminu wykonania nakazu, należy zauważyć, że oczywiście termin wykonania obowiązku powinien być odpowiedni wynikający z okoliczności sprawy. Przy czym powinien to być termin realny. Jednak należy podkreślić, że pod pojęciem termin odpowiedni, czy też realny, należy także rozumieć termin usprawiedliwiony interesem społecznym. Nie sposób bowiem uznać, aby przedłużanie istnienia nienależytego stanu technicznego balkonów i elewacji spornego budynku, stwierdzone już w październiku 2022 r., było zgodne z interesem społecznym, bo ich zły stan techniczny niewątpliwie powoduje stan zagrożenia. Dlatego ma też swoje racje uwzględnienie w niniejszej sprawie lokalizacji zarówno samego budynku w centrum S., jak i przedmiotowych balkonów, które położone są bezpośrednio nad chodnikiem dla pieszych. Powoływanie się przez skarżącą kasacyjnie na fakt, że w protokole przeglądu pięcioletniego budynku widnieje informacja, że ujawnione wady techniczne budynku należy usunąć przed terminem kolejnego przeglądu tj. do 2027 r., nie oznacza, że wskazany w zaskarżonej decyzji przez WINB termin do dnia 30 czerwca 2023 r. jest terminem niewłaściwym. Przyjęcie stanowiska skarżącej Wspólnoty, że termin na usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości powinien pokrywać się z terminem kolejnego przeglądu budynku, w istocie prowadziłoby do wyłączenia stosowania art. 61 p.b. w zakresie, w którym przepis ten zobowiązuje organ do nakazania, w drodze decyzji, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie. W przypadku stwierdzenia, że budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym rozstrzygnięcie oparte na art. 66 ust. 1 pkt 3 p.b. ma związany charakter, bowiem istotą decyzji wydawanej w oparciu o art. 66 p.b. jest wymuszenie na osobach zobligowanych do utrzymywania budynku w odpowiednim stanie, podjęcia działań zmierzających do usunięcia stanu kolidującego z oczekiwaniami ustawodawcy, we wskazanym terminie. Przepis ten nie odwołuje się do terminów okresowych kontroli budynków. Odnosząc się z kolei do kwestii podnoszonej przez skarżącą kasacyjnie, a dotyczącej wadliwego wskazania adresata, co do niektórych nałożonych w decyzji obowiązków. Należy podzielić pogląd wypracowany w orzecznictwie sądowym, iż w decyzji wydawanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 p.b. organ administracji nie bada przyczyn, dla których obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym, ani kto ponosi za to odpowiedzialność (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 1944/18, LEX nr 3098022). Ujawniając nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego organ nadzoru budowlanego kieruje nakaz usunięcia nieprawidłowości do właściciela bądź zarządcy budynku. Osobami tymi, w zależności od stanu faktycznego i prawnego, mogą być zarówno właściciele lub współwłaściciele budynku jak i zarządcy obiektu budowlanego (art. 61 p.b.). Kwestia ewentualnych rozliczeń poniesionych kosztów związanych z usunięciem stwierdzonych nieprawidłowości pomiędzy współwłaścicielami obiektu nie stanowi elementu sprawy administracyjnej, a co za tym idzie - nie ma znaczenia przy określaniu adresata decyzji. Rozliczenia pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości nie należą bowiem do sfery spraw administracyjnych i nie mają wpływu na orzeczenie administracyjne. Obciążający współwłaścicieli nieruchomości obowiązek wykonania określonych robót budowlanych dotyczy świadczenia niepodzielnego. Spory związane z rozliczeniem kosztów poniesionych w związku z wykonaniem tych robót mogą być rozwiązywane na drodze postępowania cywilnego. Rozłożenie ciężaru kosztów remontów i napraw, a także przeprowadzenia poszczególnych prac jest sprawą współwłaścicieli budynku, a w razie sporu - sprawą cywilną, a więc nienależącą do kompetencji organów nadzoru budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 2042/18, LEX nr 3243393). Należy zauważyć, że warstwy zabezpieczające i izolacyjne balkonu, mogą być zaliczone do części wspólnych budynku, bo ich zadaniem nie jest wyłącznie ochrona balkonu, lecz również elementów konstrukcyjnych balkonów, ścian pod balkonem, czy też płyty wspornikowej balkonu. Konieczność zabezpieczenia przed warunkami atmosferycznymi m.in. ścian zewnętrznych budynku należy do całej wspólnoty, a nie do właścicieli poszczególnych lokali. Z samego faktu, iż balkon jest fragmentem obiektu budowlanego, służącego wyłącznemu użytkowaniu właściciela konkretnego lokalu, nie można wywieść wniosku, że w przypadku, gdy stan tego balkonu zagraża nie tylko tej osobie lecz również innym, a zarazem stopień koniecznej ingerencji wykracza poza zakres czynności, które mogły by być uznane za zachowawcze lub bieżącą konserwację, tylko właściciel lokalu, który dysponuje balkonem na wyłączność, byłby zobligowany do określonych działań. Balkon, ze swej istoty, jest elementem architektonicznym trwale związanym z bryłą budynku, a co za tym idzie, oddziałującym na jego konstrukcję. To zaś oznacza, że jest on częścią wspólną nieruchomości i w określonych przypadkach jego stan techniczny oddziałuje na części wspólne budynku, a w konsekwencji, w zależności od okoliczności, nie tylko jego wyłączny użytkownik, lecz również pozostali współwłaściciele zobowiązani są do podjęcia działań zapobiegających jego degradacji. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie ujawniła istnienie niewłaściwego stanu technicznego budynku. Stąd też, w ocenie organu nadzoru budowlanego, nieodzowne stało się podjęcie działań prewencyjnych, zapobiegających dalszej degradacji balkonów, a zarazem poprawiających estetykę budynku. Jeśli przemawiają za tym względy natury architektonicznej lub estetycznej, to balkony lub ich elementy mogą być uznane za wchodzące w skład nieruchomości wspólnej, choćby w praktyce służyły one do wyłącznego użytku osób zajmujących określony lokal. Ustalony w toku postępowania stopień degradacji balkonów wykluczał zaś możliwość nałożenia obowiązków jego naprawy wyłącznie na właściciela lokalu zeń korzystającego. Przeciwnie, konieczność wykonania prac naprawczych dotyczyła również tych elementów budynku, które stanowią część wspólną nieruchomości, co uzasadniało nałożenie obowiązków na wspólnotę reprezentującą wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Trzeba bowiem rozróżnić sytuację, gdy konieczność wykonania prac remontowych jest wynikiem potrzeby konserwacji lub naprawy wyłącznie części wewnętrznej balkonu od sytuacji, gdy prace dotyczące konstrukcji balkonu lub jego części zewnętrznej muszą się wiązać z ingerencją w stan części wewnętrznej (np. naruszenie istniejących tam powierzchni) i potrzeba przywrócenia właściwego stanu tych powierzchni balkonu, dbałość o które normalnie należy do właściciela danego lokalu, jest konsekwencją tych prac. W tym ostatnim przypadku obowiązek pokrycia kosztów takich prac powinien spoczywać na wspólnocie mieszkaniowej, gdyż jest ściśle związany z utrzymaniem części wspólnej budynku (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 2 lutego 2018 r. sygn. akt I ACa 995/17, LEX nr 2488277). Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, pomijając przy tym jego wadliwą konstrukcję, polegającą na braku powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. ze wskazanymi w zarzucie przepisami k.p.a. Nie wykazano także w skardze kasacyjnej aby zachodziły podstawy do uchylenia przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.