II OSK 397/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 440/23 w sprawie ze skargi M.K. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 12 kwietnia 2023 r. nr 153/OPON/2023 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia 10 lutego 2023 r. nr 176/2023; 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz M.K. kwotę 1037 (jeden tysiąc trzydzieści siedem) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 września 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 440/23 oddalił skargę M. K. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 12 kwietnia 2023 r. nr 153/OPON/2023 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 7 lutego 2022 r. Starosta [...] (dalej: Starosta) decyzją nr 191.2022 zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną (bezodpływowy zbiornik na czystości ciekłe, układ komunikacji wewnętrznej, miejsca parkingowe) na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina K. W dniu 8 czerwca 2022 r. do Starostwa Powiatowego w R. wpłynął wniosek skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego w/w decyzją o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a. Po rozpatrzeniu wniosku, Starosta postanowieniem nr 1037.2022 z dnia 11 lipca 2022 r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną nr 191/2020 z 7 lutego 2022 r. Wojewoda Mazowiecki postanowieniem nr 395/OPON/2022 z dnia 9 września 2022 r., uchylił w całości postanowienie Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pełnomocnik wnioskodawcy w swoim piśmie podniósł, że oprócz wskazanej przez skarżącego podstawy do wznowienia postępowania organ powinien z urzędu uwzględnić także podstawę z art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. Starosta wezwał wnioskodawcę do wyjaśnienia, w którym dniu dowiedział się o decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę wydanym dla budynku handlowo-usługowego na działce nr [...] w [...] w gminie K. W odpowiedzi pełnomocnika wnioskodawcy wskazał, że skarżący złożył stosowne oświadczenie na piśmie odnośnie wskazania dnia, w którym skarżący dowiedział się o decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę i że oświadczenie znajduje się w aktach sprawy. Ponadto pełnomocnik wniósł o przesłuchanie skarżącego w charakterze świadka na tę właśnie okoliczność. Starosta kolejnym postanowieniem nr 176.2023 z dnia 10 lutego 2023 r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną nr 191/2020 z dnia 7 lutego 2022 r. W wyniku rozpoznania zażalenia wniesionego przez stronę Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2023 r. nr 153/OPON/2023 utrzymał zaskarżone rozstrzygniecie Starosty w mocy. W jego uzasadnieniu wyjaśnił, że podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w toku którego organ sprawdza, czy spełnia ono wymagania formalne, tj. czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia postępowania oraz czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Natomiast badanie, czy dana przesłanka będąca podstawą wznowienia postępowania faktycznie zaistniała, następuje dopiero w trakcie tzw. postępowania właściwego. Dopiero drugi etap postępowania wznowieniowego, tzw. postępowanie właściwe ma na celu zbadanie zaistnienia przesłanek wznowienia i wydanie decyzji stosownie do art. 151 k.p.a. Wniosek o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie został oparty o przesłankę art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - dot. ustalenia przebiegu granic działki nr ew. [...] oraz w wyniku uzupełnienia - o przesłankę art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ I instancji wyjaśnił, że z urzędu zbadanie przesłanki opartej na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie jest możliwe, bowiem wznowienie z ww. przyczyny może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, zgodnie z art. 147 k.p.a. Wojewoda Mazowiecki podzielił stanowisko Starosty, że termin wynikający z art. art. 148 § 1 k.p.a. nie został zachowany. W piśmie z dnia 8 czerwca 2022 r. wnioskodawca wyraźnie wskazał, że w dniu 22 lutego 2022 r. został zawiadomiony o ustaleniu granic działki oznaczonej w ewidencji gruntów budynków jako działka [...]. Zatem wnioskodawca wiedział o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia, a wniosek wniósł 9 czerwca 2022 r., a zatem już po upływie miesięcznego terminu. Zdaniem Wojewody Mazowieckiego, z powyższych okoliczności wynika, że wniosek o wznowienie postępowania winien zostać złożony w terminie 1 miesiąca od tej daty tj. do dnia 22 marca 2022 r., co wskazuje na niezachowanie przez skarżącego ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i zgodnie z prawem obliguje organ I instancji do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Skargę na powyższe postanowienie wniósł M. K. powtarzając zarzuty podniesione w treści zażalenia. Dodatkowo podnosząc, że błąd w ustaleniach faktycznych polega na błędnym przyjęciu, że wnioskodawca dowiedział się w dniu 22 lutego 2022 r. o toczącym się postępowaniu o pozwolenie na budowę, podczas gdy w tym dniu na posesji sąsiedniej odbywały się czynności sprawdzające związane z postępowaniem o rozgraniczenie nieruchomości o czym został poinformowany przez urzędnika realizującego te czynności wraz z informacją, że w postępowaniu tym będzie miał status strony postępowania oraz na wadliwej ocenie wskazanej przez skarżącego okoliczności, kiedy dowiedział się o postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, podczas gdy od początku niniejszego postępowania skarżący wskazuje konkretną datę, w której posiadł wiedzę o realizacji postępowania bez jego udziału. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niezasadna. Sąd I instancji wyjaśnił, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania po terminie stanowi wystarczającą podstawę do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, bez potrzeby badania innych okoliczności. Sąd wojewódzki podzielił pogląd organów rozpoznających sprawę, że wniosek o wznowienie postępowania był spóźniony, ponieważ termin, o którym mowa w art 148 k.p.a., należy liczyć od dnia 22 lutego 2022 r., gdy skarżący został zawiadomiony o ustaleniu przebiegu granic działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...]. Sąd zwrócił także uwagę, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, był wzywany do wyjaśnienia, w którym dniu dowiedział się o decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę. Pismo zawiera informację, że w przypadku braku wyjaśnienia, organ rozpatrzy sprawę na podstawie posiadanych już informacji Skarżący nie złożył żadnych wyjaśnień, wnioskował jedynie o przesłuchanie go w charakterze świadka. W kolejnym zawiadomieniu doręczonym pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 stycznia 2023 r. - wystosowanym w trybie art. 10 k.p.a. - organ wskazał, że na temat terminu strona miała możliwość wypowiedzenia się na piśmie i z tego uprawnienia skorzystała. W tym stanie rzeczy, prawidłowo organy przyjęły, że datą, kiedy skarżący dowiedział się o toczącym się postępowaniu jest 22 luty 2022 r. tj. data wskazana przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. K. zaskarżając go w całości i stosownie do art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 134 § 1 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak jakiegokolwiek merytorycznego rozpoznania każdego z zarzutów zawartych w skardze, a nawet brak opisania choćby w części historycznej uzasadnienia wyroku niektórych zarzutów zawartych w skardze; brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów skarżącego miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd I instancji naruszył powyższe przepisy postępowania sądowoadministracyjnego i nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie, co skutkowało bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności wobec naruszenia przez Sąd: - zasady prawdy obiektywnej, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony w sytuacji gdy organ miał wątpliwości co do stanu faktycznego, a jednak zaniechał dokładnego rozpoznania sprawy, przy istnieniu dowodu na piśmie - oświadczenia strony, która wskazała, że termin początkowy do przystąpienia do postępowania o pozwolenie na budowę powinien rozpocząć bieg od czasu gdy zapoznała się z danymi na geoportalu, nie zaś od daty gdy została poinformowana przez urzędników realizujących czynności związane z rozgraniczeniem; - zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony postępowania wobec faktu, że prawa strony do czynnego uczestnictwa w procesie budowlanym zostały naruszone w sposób ewidentny, niezależny od możliwości działania czy zaniechania strony i uzależnianie rozpoczęcia biegu terminu od aktów, które w rzeczywistości nie kreują obowiązku zachowania po stronie obywatela szczególnej ostrożności przy ocenie zachowań osób realizujących czynności na działce sąsiedniej; - zasady współdziałania organów administracji przejawiające się w zaniechaniu wyjaśnienia sprzeczności w orzeczeniu Starosty, w szczególności odnośnie strony tego postępowania oraz w zakresie wyjaśnienia wytycznych organu wyższej instancji - Wojewody Mazowieckiego posiłkującego się nikomu nie znanym stanem faktycznym stron nie występujących w niniejszym procesie administracyjnym; - zasady pogłębiania zaufania wyrażające się w nie tylko w pominięciu praw wnioskodawcy ale i w bezpodstawnej odmowie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów i zbadania całokształtu okoliczności sprawy; - zasady przesłuchania strony wyrażające się w oddaleniu wniosku o jej przesłuchanie z karkołomnym tłumaczeniem swojej decyzji w tej sprawie tym bardziej, że za takim przeprowadzeniem dowodu przemawia interes strony. Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy NSA związany był granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, że została ona oparta na podstawach, które uzasadniały jej uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu wojewódzkiego było w tym zakresie postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 12 kwietnia 2023 r., którym utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, organ ten orzekł o odmowie wznowienia na wniosek skarżącego postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 7 lutego 2022 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Za powód niedopuszczalności wznowienia wskazanego postępowania organ przyjął przekroczenie przez skarżącego miesięcznego terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i stanowisko to podzielił także Sąd wojewódzki, oddalając skargę złożoną przez skarżącego na ww. postanowienie organu zażaleniowego. We wniosku o wznowienie postępowania skarżący zadeklarował, że w dniu 22 lutego 2022 r. został zawiadomiony o ustaleniu przebiegu granic z działką nr [...] i nie wyraził zgody na proponowany przebieg granicy z działką będącą jego własnością, co w jego ocenie stanowi nową okoliczność faktyczną uzasadniającą wznowienie postępowania. W tej sytuacji organy przyjęły wskazaną datę jako termin, w którym skarżący dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Zatem miesięczny termin do złożenia wniosku upływał w dniu 22 marca 2022 r., co skutkowało tym, że wniosek skarżącego z dnia 8 czerwca 2002 r. został złożony z naruszeniem terminu z art. 148 § 1 k.p.a. W tym zakresie stanowisko organów oraz Sądu wojewódzkiego zasługuje na akceptację. Natomiast wadliwie organy administracji oraz Sąd wojewódzki uznały, że nie było wniosku skarżącego o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak wynika z treści pisma pełnomocnika skarżącego z 21 września 2022 r. podtrzymuje on wszystkie twierdzenia skarżącego oraz podnosi, że oprócz podstawy prawnej wznowienia wskazanej przez skarżącego organ powinien uwzględnić również przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i uzasadnia dlaczego skarżący powinien być stroną postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego. Oczywiście rację ma Sąd wojewódzki, że z art. 147 k.p.a. wynika, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) następuje tylko na żądanie strony. Oznacza to, że przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu, ewentualnie następca prawny takiego podmiotu. W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. został wprost sformułowany w piśmie pełnomocnika strony i nie zmienia tego faktu okoliczność, że pełnomocnik wskazał także, że przesłankę tą powinien wziąć organ pod uwagę z urzędu. Na potrzebę kontynuowania postępowania w tym zakresie zwrócił już uwagę Wojewoda w postanowieniu z dnia 9 września 2022 r. wskazując, że organ I instancji powinien ustalić datę, w której strona dowiedziała się o kwestionowanej decyzji, co zgodnie z treścią art. 148 § 2 k.p.a. stanowi podstawę do ustalenia czy zachowany został termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wprawdzie organ I instancji podjął próbę ustalenia rzeczywistej daty dowiedzenia się przez skarżącego o wydaniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i wezwał skarżącego do złożenia pisemnego oświadczenia w tym zakresie, to jednak nie poczynił żadnych własnych ustaleń w tym zakresie. Skarżący natomiast za pośrednictwem swojego pełnomocnika wniósł o przesłuchanie go w celu ustalenia kiedy dowiedział się o wydaniu decyzji. W takim stanie faktycznym organy przyjęły, że miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg w dniu 22 lutego 2022 r., zatem wniosek skarżącego z dnia 8 czerwca 2022 r. został złożony z naruszeniem terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a. Takie też stanowisko przyjął Sąd wojewódzki powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Powyższego stanowiska Sądu wojewódzkiego i argumentów je wspierających, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można zaaprobować, albowiem trafnie zostały one objęte zarzutami skargi kasacyjnej wskazującej, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie było wystarczających podstaw do przypisania skarżącemu wiedzy o wydanym pozwoleniu na budowę, jedynie z uwagi na jego udział w dniu 22 lutego 2022 r. w czynnościach rozgraniczeniowych na działce, której dotyczyło udzielone pozwolenie na budowę. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie zauważa się, że zgodne z prawem rozpoczęcie robót budowlanych następuje na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, ale również wskutek niezgłoszenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprzeciwu wobec ich wykonania w ustawowym terminie albo też przy braku jakiejkolwiek formy reglamentacji administracyjnej robót budowlanych. Oznacza to, że sama wiedza określonej osoby o tym, że w bliskim sąsiedztwie toczą się roboty budowlane, nie oznacza dowiedzenia się o decyzji udzielającej pozwolenia na budowę w znaczeniu, do którego odwołuje się art. 148 § 2 k.p.a. Z kolei zamieszczenie przez inwestora informacji o wydaniu pozwolenia na budowę na tablicy umiejscowionej na terenie budowy może świadczyć wyłącznie o tym, że strona mogła dowiedzieć się o decyzji, nie zaś o tym, że o takiej decyzji faktycznie się dowiedziała (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2698/20; wyrok NSA z dnia 23 marca 2023 r., sygn. akty II OSK 271/22; wyrok NSA z dnia 24 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 1950/21). Aby skutecznie zakwestionować wskazany przez osobę wnioskującą o wznowienie postępowania termin dowiedzenia się o wydaniu decyzji, organ zobowiązany jest wykazać, że osoba ta dowiedziała się o decyzji w innym terminie, niż przez nią wskazanym i jeżeli za kwestię sporną uznać należy rodzaj domniemań, jakie należy łączyć z faktem prowadzenia czynności rozgraniczeniowych na terenie sąsiedniej nieruchomości, niewątpliwie uznając wskazaną okoliczność za istotną dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien był rozważyć skorzystanie z możliwości przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z przesłuchania skarżącego (por. wyrok NSA z 10 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3370/18). Jako dalece niewystarczające należy uznać natomiast przyjęcie daty wskazanej przez stronę o powzięciu wiedzy o rozgraniczeniu działki inwestycyjnej, jako daty dowiedzenia się o decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, organ ma obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie dochowania terminu niezależnie od generalnego zapatrywania, że to strona winna wykazać, że termin ten zachowała (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 463/11). W świetle powyższych zapatrywań uznać należy, że argumentacja organów o przyjęciu daty udziału skarżącego w czynnościach rozgraniczeniowych jako daty o dowiedzeniu się o decyzji, jest wystarczająca do odmowa wznowienia postępowania, nie mogła zostać zaakceptowana. Przyjęcie takiego stanowiska oznaczałoby, że sama wiedza strony o tym, że toczy się postępowanie rozgraniczeniowe, czy też wznowienie granic przed rozpoczęciem realizacji inwestycji - jest wystarczające do automatycznego uznania, że strona "dowiedziała się" o wszystkich poprzedzających tą czynność decyzjach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dopiero moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania otwiera bieg terminu do złożenia podania o wznowienie, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Na tle powyższego wymaga podkreślenia, że wiedzy o decyzji nie można domniemywać. W wyroku z dnia 4 grudnia 2019 r. (sygn. akt II OSK 168/18) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał zasadnie, że organ administracji ma obowiązek ustalić, kiedy strona dowiedziała się o decyzji, nie zaś kiedy mogła dowiedzieć się o jej wydaniu. W realiach przytoczonej sprawy uznano, że okoliczność udziału w czynnościach rozgraniczeniowych, świadczyć może o tym, że osoba ta mogła dowiedzieć się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, co nie jest równoznaczne z tym, że o decyzji tej wiedziała. Aby skutecznie zakwestionować wskazany przez osobę wnioskującą o wznowienie postępowania termin dowiedzenia się o wydaniu decyzji należy jednoznacznie wykazać, że osoba ta dowiedziała się o wydaniu decyzji w innym, niż przez nią wskazywany, terminie. Samo jedynie wykazanie, że strona mogła dowiedzieć się o wydaniu decyzji w innym terminie jest niewystarczające do zakwestionowania twierdzenia strony o tym, kiedy dowiedziała się ona o decyzji. Jeśli twierdzeń strony nie można skutecznie zakwestionować, to organ administracji ustalając termin dowiedzenia się o decyzji powinien oprzeć się na twierdzeniach osoby wnioskującej o wznowienie postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie organ nie dokonując żadnych ustaleń w tym zakresie przyjął jedyną datę jaką wskazała we wniosku strona pomimo, że z treści wniosku jednoznacznie wynika, że nie jest to data kiedy strona dowiedziała się o wydaniu decyzji. Nadto mając możliwość skorzystania z dowodu w postaci przesłuchania strony i wniosku w tym zakresie, bez uzasadnionej przyczyny odstąpiła od tej czynności. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Należy zauważyć, że niedopuszczalna jest odmowa dopuszczenia dowodów tylko z tego względu, że z innych dowodów w sprawie wynikają odmienne fakty, decydujące o ostatecznym wyniku (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2017 r. sygn. akt II OSK 3412/15). Nie ulega wątpliwości, że kwestia kiedy strona powzięła wiedzę o wydaniu decyzji jest okolicznością mającą istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, stąd należało wnioskowany dowód z przesłuchania strony przeprowadzić. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny za przedwczesne uznaje stanowisko organów o braku podstaw do wznowienia postępowania z uwagi na naruszenie przez stronę terminu do złożenia wniosku w tym zakresie. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ powinien przesłuchać skarżącego na okoliczność kiedy dowiedział się o wydaniu decyzji i dopiero w oparciu o tak uzupełniony materiał dowodowy podjąć stosowne rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzekając na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.