II OSK 60/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: sędzia del. WSA Grzegorz Antas sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. N. i K. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 września 2023 r. sygn. akt IV SA/Po 229/23 w sprawie ze skargi L. N. i K. N. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 6 marca 2023 r. nr IR-IV.7721.4.2023.7 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 września 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 229/23 oddalił skargę L. N. i K. N. (dalej zwani skarżącymi) na decyzję Wojewody Wielkopolskiego (dalej Wojewoda) z dnia 6 marca 2023 r., nr IR-IV.7721.4.2023.7 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie o pozwolenie na budowę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. W dniu 8 lipca 2022 r. A. S. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z drogą wewnętrzną oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...] w obrębie S., jedn. ewid. [...] S. - miasto. Starosta Międzychodzki decyzją z dnia 5 grudnia 2022 r., nr 332/2022 zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt zagospodarowania działki i udzielił pozwolenia na budowę. Na skutek odwołania wniesionego przez skarżących Wojewoda decyzją z dnia 6 marca 2023 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej K.p.a.), umorzył postępowanie odwoławcze. W ocenie Wojewody wnoszący odwołanie nie mogli zostać uznani za strony postępowania, ponieważ działka skarżących o nr. ewid. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Wojewoda wskazał, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowanie § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225; dalej rozporządzenie), ponieważ planowana inwestycja jest położona w odległości 11,81 m od granicy działki skarżących i 18,40 m od budynku na tej działce. Ponadto w załączniku graficznym do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 28 września 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zachodniej części miasta S. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z [...] r. poz. [...]; dalej plan miejscowy) ustalono pas o szerokości 5 m przy granicy działki skarżących, określony symbolem 2Z oznaczającym tereny zieleni, dla którego ustalono realizację zieleni izolacyjnej (§ 22 pkt 1 lit. b planu miejscowego) z zakazem realizacji dojazdów (§ 22 pkt 1 lit. d planu miejscowego) oraz budynków (§ 22 pkt 1 lit. g planu miejscowego). Zgodnie z informacją zawartą w części opisowej projektu zagospodarowania terenu (str. 65 akt sprawy), na terenie zieleni izolacyjnej "projektuje się zieleń izolacyjną w postaci szpaleru drzew i krzewów zimozielonych w zwartej formie, np. tuje (żywotnik). Teren IZ posiadać będzie 100% nawierzchni biologicznie czynnej (709,32 m2), co stanowi 97,77% powierzchni terenu (725,50 m2)". Zgodnie z informacją zawartą w pkt 9.4. części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego (s. 129) inwestycja nie będzie źródłem ponadnormatywnej emisji hałasu do środowiska, a dopuszczalne poziomy hałasu nie zostaną przekroczone. Wojewoda wskazał, że "strefa montażu urządzeń chłodnictwa klimatyzacji, agregatów" zaznaczona została na elewacji północno-wschodniej (nr rys. A-07, s. 147), która nie jest skierowana w stronę działki będącej własnością skarżących. Na elewacji południowo-wschodniej skierowanej w stronę nieruchomości odwołujących na rys. nr A-07 (s. 147) zaznaczono realizację klimatyzacji, jednak odległości tej ściany od granicy z działką o nr. ewid. [...] wynosi minimum 11,81 m. Dodatkowo zaprojektowano zieleń izolacyjną o szerokości 5 m. Planowana przez inwestora obsługa komunikacyjna projektowanego budynku, w tym lokalizacja dojazdu, parkingu, głównego wejścia do obiektu nie będzie odbywać się od strony nieruchomości będących własnością skarżących. Również projektant, w części opisowej projektu zagospodarowania terenu w punkcie 8. (s. 17, 18 części opisowej projektu zagospodarowania terenu) uznał, że inwestycja obszarem oddziaływania obejmuje jedynie teren nieruchomości objęty wnioskiem pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2020 r. poz. 1333 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 725; dalej Prawo budowlane), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471), obowiązującym od 19 września 2020 r., przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W ocenie Wojewody działka skarżących nie jest objęta obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a skarżący nie posiadają interesu prawnego w niniejszej sprawie. Powyższą decyzję Wojewody skarżący zaskarżyli do sądu administracyjnego, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego; 2) § 3 ust. 1 pkt 56 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) w związku z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r. poz. 916); 3) art. 138 § 1 pkt 3, art. 105 i art. 127 § 1 oraz art. 10 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, uznając ją za bezzasadną i podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku z dnia 28 września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdził, że krąg stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę określa się na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W ocenie Sądu skarżący nie wykazali, w jaki sposób potencjalne oddziaływanie inwestycji może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Ponadto Sąd nie znalazł podstaw do ustalenia, że nieruchomość skarżących mogłaby znaleźć się w obszarze, na którym przepisy szczególne, w związku z planowaną inwestycją wprowadzałyby związane z nią (prawne) ograniczenia w zagospodarowaniu, czy zabudowie, tego terenu. Przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę (na co powołują się skarżący) nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, czyli powodujące ograniczenia w zagospodarowaniu otoczenia wynikające z odrębnych przepisów. Takich ograniczeń nie można upatrywać tylko w potencjalnym wzroście obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu (Sąd powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2013/20, LEX nr 3582963). Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieodniesienia się przez Wojewodę do decyzji Burmistrza Gminy Sieraków z dnia 10 lutego 2020 r. stwierdzającej brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, Sąd wskazał, że ta decyzja nie była przedmiotem zaskarżenia i jej prawidłowość nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu. Odwołanie wniesiono bowiem od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, a nie od decyzji o braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Z tego samego powodu nie mógł odnieść skutku zarzut, że w załączniku ww. decyzji o braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko wskazano, że lokalnie wystąpi podwyższona emisja tlenków węgla, tlenków azotu i węglowodorów, a oddziaływanie to będzie krótkotrwałe i ograniczone do niewielkiej strefy wokół inwestycji. Sąd wskazał, że z projektu budowlanego wynika, że oddziaływanie inwestycji ogranicza się do projektowanej nieruchomości. W efekcie, zdaniem Sądu, skarżący nie wykazali, żeby planowana inwestycja mogła oddziaływać na ich nieruchomość w sposób powodujący ograniczenia w zagospodarowaniu otoczenia wynikające z odrębnych przepisów, a Wojewoda prawidłowo umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania skarżących, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: P.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarga kasacyjna zawiera, jak w niej wskazano, wyłącznie zarzuty materialnoprawne. Najpierw pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że obszar oddziaływania przedmiotowej budowy obejmuje wyłącznie teren inwestycji. Kolejny zarzut dotyczy nierozpoznania istoty sprawy przez nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutu naruszenia § 3 ust. 1 pkt 56 lit. a rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do przyjęcia, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji o całkowitej powierzchni 9.182,41 m2 na terenie objętym wzmożoną ochroną przyrody, tj. na terenie S. Parku Krajobrazowego. Następnie pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w powiązaniu z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie; udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez błędną jego wykładnię, a następnie niewłaściwe zastosowanie, polegające na niewłaściwym sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami ochrony środowiska określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i przyjęcie, że zmiana wymiarów budynku poprzez zwiększenie jego zabudowy nie powoduje konieczności zmiany decyzji środowiskowej. Ostatni zarzut dotyczy nieodniesienia się przez Sąd do zgłoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. przez organ pierwszej instancji oraz zasady czynnego udziału strony na każdym etapie postępowania przez uniemożliwienie skarżącym czynnego udziału na każdym stadium postępowania i zaniechanie dostarczenia im uzupełnienia wniosku inwestorów przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji oraz naruszenie tej zasady przez organ odwoławczy przez odebranie skarżącym przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym. W oparciu o wskazaną podstawę kasacyjną pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy S. z dnia 10 lutego 2020 r., znak: RIK.6220.8.2019.O. Pełnomocnik ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik rozwinął argumentację mającą przemawiać za zasadnością podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik uczestników A. S. i Z. S. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i wniosku o zawieszenie postępowania sądowego oraz poparł wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna z braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie. Przed merytorycznym rozpatrzeniem jej zarzutów odnotować trzeba, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie wymienione w § 2 tego przepisu przesłanki nieważności postępowania sądowego. Kontrola instancyjna orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sprawowana jest zatem wyłącznie w ramach zakreślonych przez podstawy kasacyjne, wskazane i uzasadnione w skardze kasacyjnej, co oznacza, że w jej trakcie nie można uwzględnić innych przepisów niż te, które zostały wyraźnie powołane jako naruszone. Uwaga ta jest niezbędna, gdyż rozpoznawana skarga kasacyjna nie jest wolna od wad. Jej podstawy pomijają, mający kluczowe znaczenie dla sprawy art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., co osłabia przedstawioną w niej argumentację Powołany przepis stanowił zaś podstawę prawną zaskarżonej decyzji Wojewody umarzającej postępowanie odwoławcze, opierającej się na przyjęciu, że skarżący kasacyjnie nie posiadają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego umożliwiającego udział w charakterze strony w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę, a tym samym legitymacji do wniesienia odwołania w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik skarżących zarzuca również nierozpoznanie istoty sprawy oraz nieodniesienie się do postawionych w skardze do Sądu pierwszej instancji zarzutów naruszenia trzech wymienionych przepisów, tymczasem w podstawach skargi kasacyjnej nie wskazuje żadnego przepisu normującego postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej (P.p.s.a.), które miał w taki sposób naruszyć sąd orzekający w trakcie kontroli sądowej. Odnosząc się do zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów za chybiony należy uznać ten dotyczący art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Dotyka on istoty sporu w sprawie i sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, kto może być stroną w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, a następnie - w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - czy skarżący kasacyjnie taki przymiot posiadają. Uzasadniając go pełnomocnik podniósł, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni tych przepisów i niewłaściwe je zastosował; niezasadnie bowiem uznał, że obszar oddziaływania przedmiotowej budowy obejmuje wyłącznie teren inwestycji. Na wstępie wskazać należy na definicję strony postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę zawarto w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Stronami tego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471), przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Jednakże z uwagi na to, że Sąd pierwszej instancji stosując ten przepis wskazał na ograniczenia zarówno w zagospodarowaniu, jak i w zabudowie terenu skarżących należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie należało uwzględnić brzmienie tego przepisu obowiązujące od 19 września 2020 r., skoro wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w dniu 8 lipca 2022 r., a więc już po wejściu w życie nowelizacji Prawa budowlanego. Wprowadzając nowe brzmienie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego ustawodawca zawęził definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Obecnie przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć tylko taki teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które to przepisy wprowadzają związane z tym obiektem "ograniczenia w zabudowie tego terenu", a nie jak przed tą zmianą "ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu". Ograniczenia w zabudowie terenu odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnienie wymogów określonych w przepisach prawa, przede wszystkim techniczno-budowlanych i innych przepisach szczególnych. Innymi słowy, obszar oddziaływania obiektu budowlanego to obecnie teren wokół obiektu, w stosunku do którego obiekt ten wprowadza ograniczenia związane z budową innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi odnoszące się do zabudowy, a nie ze względu na to, że obiekt spowoduje jakiekolwiek uciążliwości. Inne formy ograniczenia zagospodarowania terenu niż zabudowa wykraczają poza zakres przedmiotowy projektu budowlanego (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1787/21, publ.: CBOSA, zob. uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 13 lutego 2020 r., druk sejmowy nr 121, Sejm IX kadencji). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie wykazali, żeby planowana inwestycja mogła oddziaływać na ich nieruchomość w sposób powodujący ograniczenia w zabudowie ich nieruchomości wynikające z odrębnych przepisów. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że w sprawie nie znajduje zastosowania § 12 ust. 5 rozporządzenia, ponieważ planowana inwestycja została zaprojektowana w odległościach nienaruszających przepisy techniczno-budowlane (w odległości 11,81 m od granicy działki skarżących i 18,40 m od budynku usytuowanego na tej działce). Ponadto przy granicy działki skarżących ustalono pas o szerokości 5 m, określony w planie miejscowym symbolem 2Z oznaczającym tereny zieleni, dla którego przewidziano realizację zieleni izolacyjnej w postaci szpaleru drzew i krzewów zimozielonych w zwartej formie, np. tuje, żywotnik (§ 22 pkt 1 lit. b planu miejscowego) z zakazem realizacji dojazdów (§ 22 pkt 1 lit. d planu miejscowego) oraz budynków (§ 22 pkt 1 lit. g planu miejscowego). Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi kasacyjnej nie można się zgodzić z twierdzeniem, że realizacja spornej inwestycji zwiększy uciążliwości, w tym wpływające na ponadnormatywną emisję hałasu do środowiska. Jeszcze raz przyjdzie zaakcentować, że przy ustaleniu obszaru oddziaływania obiektu nie chodzi o jakiekolwiek ograniczenia w możliwości korzystania z nieruchomości, o jakich mowa w art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061). Przymiotu strony postępowania nie kreuje subiektywne przekonanie o niedopuszczalnym oddziaływaniu inwestycji na otoczenie, lecz wyłącznie oddziaływanie w sposób określony w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Ograniczenie to nie może być natomiast następstwem wzrostu obciążeń, czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, gdyż fakt tzw. "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną może rodzić określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ww. ustawy. Zagadnienie to trafnie dostrzegł Sąd pierwszej instancji w ramach prowadzonej argumentacji. W tym kontekście Sąd odniósł się do ustaleń Wojewody wskazujących na konkretne rozwiązania projektowe, nie dopatrując się niezgodności z przepisami, przede wszystkim techniczno-budowlanymi; uznał, że nie przekraczają one dopuszczalnych norm, a jego stanowisko ma oparcie w zebranym materiale dowodowym. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z pkt 9.4. części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego inwestycja nie będzie źródłem ponadnormatywnej emisji hałasu do środowiska, a dopuszczalne poziomy hałasu nie zostaną przekroczone. Projekt budowlany przewiduje montaż urządzeń chłodnictwa klimatyzacji i agregatów na elewacji północno-wschodniej (nr rys. A-07, s. 147), która nie jest skierowana w stronę działki będącej własnością skarżących. Na elewacji południowo-wschodniej zwróconej w kierunku nieruchomości odwołujących (rys. nr A-07, s. 147) zaprojektowano wprawdzie realizację klimatyzacji, jednak odległości tej ściany od granicy z działką skarżących wynosi co najmniej 11,81 m. Dodatkowo zaprojektowano zieleń izolacyjną o szerokości 5 m. Planowana przez inwestora obsługa komunikacyjna projektowanego budynku, w tym lokalizacja dojazdu, parkingu, głównego wejścia do obiektu nie będzie odbywać się od strony nieruchomości skarżących. Podkreślić trzeba, że projektant w części opisowej projektu zagospodarowania terenu w punkcie 8. (s. 12 i 13) uznał, że inwestycja obszarem oddziaływania obejmuje jedynie teren nieruchomości objęty wnioskiem pozwolenia na budowę. W ramach obecnie obowiązujących przepisów prawnych projektant, jako osoba wykonująca samodzielne funkcje techniczne, podlegające regulacji art. 12 Prawa budowlanego, poświadcza zgodność sporządzonego projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej i ponosi odpowiedzialność zawodową, a także cywilnoprawną za nieprawidłowe w tym zakresie rozwiązania projektowe przyjęte w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Całkowicie bezzasadny okazał się zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w powiązaniu z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zdaniem pełnomocnika skarżących Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni powyższych przepisów polegającej na niewłaściwym sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami ochrony środowiska określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i przyjęcie, że zmiana wymiarów budynku poprzez zwiększenie jego zabudowy nie powoduje konieczności zmiany decyzji środowiskowej. Zarzut ten jest chybiony z uwagi na przedmiot kontroli sądowej. Sąd rozpoznawał skargę wniesioną na decyzję umarzająca postępowanie odwoławcze w sprawie o pozwolenie na budowę, nie zaś na decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Nie badał zatem sprawy merytorycznie w jej całokształcie, lecz wyłącznie w aspekcie posiadania interesu prawnego skarżących do zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji. Dopiero uznanie skarżących za strony postępowania otworzyłoby drogę do merytorycznej oceny zgodności z prawem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. W kontekście tych spostrzeżeń nie jest również zasadny zarzut odniesiony do § 3 ust. 1 pkt 56 lit. a rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody. W ocenie pełnomocnika skarżących Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni powyższych przepisów i niewłaściwe je zastosował, co skutkowało przyjęciem, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Kwestia ta również wykracza poza zakres kontroli Sądu pierwszej instancji dotyczącej legalności zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Tym niemniej przyjdzie stwierdzić, że przyjęta w projekcie budowlanym powierzchnia zabudowy (1.188 m²) odpowiada temu parametrowi wskazanemu w decyzji z dnia 10 lutego 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach (w decyzji tej powierzchnię zabudowy pawilonu handlowego branży spożywczej i gospodarstwa domowego określono na ok. 1.200 m²). Niezrozumiały, a przez to bezzasadny okazał się zarzut procesowy, określony przez autora skargi kasacyjnej jako materialnoprawny, dotyczący naruszenia art. 10 K.p.a. (pełnomocnikowi zapewne chodziło o wykazanie naruszenia § 1 tego przepisu). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. dochodzi wtedy, gdy strona m.in. nie mogła dokonać konkretnych czynności procesowych i przez to została pozbawiona możności czynnego udziału w postępowaniu. Aby zarzut ten był skuteczny, strona musi wykazać, jakich czynności nie dokonała lub o przeprowadzenie jakich dowodów nie mogła wnieść. To do strony stawiającej wskazany zarzut należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisu proceduralnego a wynikiem sprawy. Nie każde bowiem naruszenie przepisu prawa procesowego skutkuje zaś uchyleniem decyzji czy postanowienia, poddanych kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a tylko takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wynika to wprost z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedostarczenie skarżącym uzupełnionego wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę w przedstawionych okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie mogło prowadzić do naruszenia wskazanego powyżej przepisu. Zresztą pełnomocnik skarżących nie wskazał, jakie dowody lub okoliczności, mające wpływ na wynik niniejszej sprawy, skarżący mogliby powołać, gdyby otrzymali informacje o które wnioskowali. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny z braku podstaw branych pod rozwagę z urzędu, stosownie do art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.