II OSK 771/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.J.i T. J. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. J. i T. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1382/24 w sprawie ze skargi M. J.i T.J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 10 kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty Otwockiego z 30 czerwca 2023 r. nr [...].

Wyrokiem z dnia 11 września 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1382/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. J. i T.J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 10 kwietnia 2024 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Starosty Otwockiego z 30 czerwca 2023 r. nr [...], zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym na terenie działek o nr ewid. [...], [...], obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Skargą kasacyjną M. J. i T. J. zaskarżyli powyższy wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Starosty Otwockiego z 30 czerwca 2023 r. nr [...]. We wniosku podniesiono, że decyzja ta obarczona jest szeregiem wad, w tym niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących prowadzenie robót budowlanych na jej podstawie prowadzić będzie do nieodwracalnych skutków oraz naruszy ich interes prawny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji zasadniczo spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z 26 czerwca 2019 r. II OSK 1824/19). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tj. wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W przedmiotowej sprawie wniosek złożony przez skarżących kasacyjnie nie zasługiwał na uwzględnienie. Podnoszona w nim jako jedyna kwestia licznych wad decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę oraz jej niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego odnosi się bowiem do kwestii zachowania przepisów prawa materialnego przy jej wydawaniu, która może być oceniana wyłącznie podczas rozpatrywania skargi. Ocena Sądu w tym zakresie, na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie, byłaby niedozwolonym przedsądem bowiem w postępowaniu wywołanym wnioskiem o ochronę tymczasową ocenia się tylko czy okoliczności wskazane we wniosku o wstrzymanie uprawdopodabniają wystąpienie zagrożeń o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie zwrócenia uwagi wymaga, że podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny. Z tych przyczyn przedmiotowy wniosek nie mógł być uwzględniony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.