II OSK 950/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.B. i T.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2028/23 w sprawie ze skargi A.B. i T.B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 28 czerwca 2023 r., nr DOA-WPPOH.612.600.2022.KP w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z dnia 14 listopada 2022 r., nr WPN.612.2.740.2022.PS, 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska solidarnie na rzecz A.B. i T.B. kwotę 1054 (jeden tysiąc pięćdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 grudnia 2023 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2028/23, oddalił skargę A. B. i T. B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 28 czerwca 2023 r., nr DOA-WPPOH.612.600.2022.KP, utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z 14 listopada 2022 r., nr WPN.612.2.740.2022.PS, w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z 25 października 2022 r. Burmistrz Miasta Wasilkowa zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na działce nr [...], obręb [...], w gminie W.. Postanowieniem z 14 listopada 2022 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku odmówił uzgodnienia projektu decyzji dla planowanej inwestycji wskazując, że realizacja przedsięwzięcia naruszy zakaz zawarty w § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr XXIII/201/16 Sejmiku Województwa Podlaskiego z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej im. Profesora Witolda Sławińskiego (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z 2016 r., poz. 1502), zmienionej uchwałą Nr XIV/149/19 Sejmiku Województwa Podlaskiego z dnia 28 października 2019 r. (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z 2019 r., poz. 5177), zgodnie z którym na wskazanym obszarze chronionym zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Obszar inwestycji stanowi bowiem fragment nieużytkowanego pola ornego, na którym występuje samosiew głównie sosnowy i brzozowy w układzie kępkowym lub pojedynczym. Organ uznał ponadto, że realizacja zamierzonego przedsięwzięcia może znacząco negatywnie oddziaływać na orlika krzykliwego (Clanga pomarina), objętego ochroną w ramach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza Knyszyńska PLB200003, wyznaczonego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie specjalnej ochrony ptaków (Dz.U. z 2011 r., Nr 25, poz. 133 ze zm.), dla którego obowiązuje zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Puszcza Knyszyńska PLB200003 (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z 2014 r., poz. 1967). Jednocześnie organ uznał, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na przedmioty ochrony specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Ostoja Knyszyńska PLH200006, wyznaczonego rozporządzeniem Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 4 lutego 2021 r. w sprawie specjalnego obszaru ochrony siedlisk Ostoja Knyszyńska PLH200006 (Dz.U. z 2021 r., poz. 473), dla którego obowiązuje zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Ostoja Knyszyńska PLH200006 (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z 2014 r., poz. 2431 ze zm.). Zaskarżonym postanowieniem z 28 czerwca 2023 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji podzielając stanowisko, że realizacja planowanej inwestycji narusza zakaz zawarty w § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały w sprawie Parku Krajobrazowego. Organ odwoławczy zgodził się ze skarżącymi, że obecność zadrzewień nie jest jednoznaczna z brakiem możliwości realizacji planowanej inwestycji, jednak podkreślił, że na załączniku graficznym dołączonym do projektu decyzji nie wyznaczono nieprzekraczalnych linii zabudowy, stąd skarżący nie byliby w żaden sposób zobligowani do ochrony występujących zadrzewień. Wadliwość przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy uniemożliwia zatem jego uzgodnienie. Organ drugiej instancji podzielił przy tym stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku, że planowane przedsięwzięcie nie wpłynie na Obszar Natura 2000 Ostoja Knyszyńska PLH200006, a jednocześnie poddał w wątpliwość stwierdzenie, iż teren może stanowić optymalne siedlisko dla orlika krzykliwego. Uznał jednak, że rejon inwestycji może stanowić siedlisko suboptymalne dla omawianego gatunku, tj. żerowisko oraz obszar zasadniczej aktywności tego gatunku w okresie lęgowym. Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko orzekających organów, że realizacja planowanej inwestycji narusza zakaz zawarty w § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały, bowiem nawet hipotetyczna możliwość usunięcia przez skarżących występujących zadrzewień nie pozwala na uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Sąd Wojewódzki za trafny uznał zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., stwierdzając, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wypełnia funkcji wynikających z zasady przekonywania sformułowanej w art. 11 k.p.a. Organ odwoławczy prezentując częściowo odmienne poglądy od stanowiska organu pierwszej instancji w kwestiach przyrodniczych nie wskazał bowiem jednoznacznie, jakie jest jego stanowisko co do możliwości prawnych zrealizowania inwestycji. W ocenie Sądu pierwszej instancji, powyższe uchybienie pozostaje jednak bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia i z tego względu nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W skardze kasacyjnej A. B. i T. B., zaskarżając w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, zarzucili nieważność postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W ocenie skarżących kasacyjnie skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa, ponieważ w wydaniu zaskarżonego wyroku udział brała asesor sądowy Aneta Żak, która została powołana na to stanowisko 22 marca 2023 r. na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, której skład wyłoniono sprzecznie z ustawą zasadniczą. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 126 k.p.a., art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503), zwanej dalej u.p.z.p., oraz § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały przez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, mimo że organy administracji niedokładnie wyjaśniły stan faktyczny, w sposób niepełny rozpatrzyły materiał dowodowy, a swe postanowienia wadliwie uzasadniły; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 100 § 1 k.p.a. oraz art. 6 § 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2556), zwanej dalej p.o.ś. przez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia mimo braku wyjaśnienia przez organy administracji kwestii oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 144 k.p.a. i art. 15 k.p.a. przez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia mimo naruszenia przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zasady dwuinstancyjności postępowania; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia mimo zastosowania przez organy § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały do roślinności nie będącej zalesieniami śródpolnymi; - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały przez niewłaściwe jego zastosowanie do roślinności nie będącej zalesieniami śródpolnymi. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Ponadto wniesiono o przyznanie skarżącym od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także zrzeczono się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. W piśmie procesowym z 25 marca 2025 r. skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wnieśli o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z następujących dokumentów: - pisma Dyrektora Departamentu Ochrony Środowiska Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podlaskiego z 7 listopada 2024 r. (sygn. DOS-IV.7121.8.2024.US) – na fakt, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji drzewa porastające działkę nr [...] położoną w miejscowości [...] w Gminie W. nie stanowiły zadrzewień śródpolnych; - pisma Dyrektora Sekretariatu Polskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków z 18 grudnia 2024 r. (sygn. 075/SEK/24) - na fakt, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji działka nr [...] położona w miejscowości [...] w Gminie W. nie stanowiła optymalnego ani suboptymalnego żerowiska orlika krzykliwego; - opinii przedstawiciela Komitetu Ochrony Orłów z 20 grudnia 2024 r. - na fakt, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji działka nr [...] położona w miejscowości [...] w Gminie W. nie stanowiła optymalnego ani suboptymalnego żerowiska orlika krzykliwego; - pisma Nadleśnictwa Dojlidy z 23 grudnia 2024 r. (sygn. ZG.7211.26.2024) - na fakt, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji działka nr [...] położona w miejscowości [...] w Gminie W. nie stanowiła optymalnego ani suboptymalnego żerowiska orlika krzykliwego; - pisma Zastępcy Dyrektora Departamentu Ochrony Przyrody Ministerstwa Klimatu i Środowiska z 6 lutego 2025 r. (sygn. DOP-ZP.055.2.2025DOP-ZP.055.2.2025.AZ) - na fakt, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji drzewa porastające działkę nr [...] położoną w miejscowości [...] w Gminie W. nie stanowiły zadrzewień śródpolnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza, że poza wadliwościami skutkującymi nieważnością postępowania, wszystkie pozostałe uwzględnia wyłącznie na wyraźnie sformułowany w podstawach kasacyjnych i uzasadniony zarzut naruszenia przepisów. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wnioski (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Nie potwierdziły się bowiem zastrzeżenia skarżących kasacyjnie odnośnie składu sądu wydającego zaskarżony wyrok, w którym uczestniczyła asesor sądowy Aneta Żak powołana na to stanowisko na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 3), zwanej dalej ustawą nowelizującą. Skarżący zarzucili w petitum skargi kasacyjnej nieważność postępowania z przyczyn objętych dyspozycją art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy, zachodzi nieważność postępowania. Skarżący uznali bowiem, że już sam sposób powołania asesora sądowego Anety Żak na to stanowisko dyskwalifikuje skład sądu, w którym zasiadała jako niegwarantujący bezstronności i niezawisłości, co konstytuuje wskazaną przesłankę nieważności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, samo powołanie do pełnienia urzędu sędziego czy asesora sądu administracyjnego przez Krajową Radę Sądownictwa ukształtowaną w trybie określonym ustawą z 8 grudnia 2017 r. nie uprawniania do stwierdzenia, że sędzia nie jest niezależny i niezawisły (wyrok NSA z 17 stycznia 2023 r. II OSK 2372/21). Wymaga to bowiem oceny całokształtu okoliczności odnoszących się do danej osoby, w tym związanych z procedurą powołania na stanowisko sędziego lub asesora. Podkreślić należy, że na wadliwość procedury wyłaniania kandydata na sędziego przed Krajową Radą Sądownictwa ukształtowaną w trybie ustawy nowelizującej wskazano m.in. w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 listopada 2019 r. w sprawach C-585/18, C-624/18, C-625/18, uchwale składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. w sprawie BSA I-4110-1/20 oraz w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r. w sprawie I KZP 2/22. Procedurę wyłaniania kandydata na sędziego przed Krajową Radą Sądownictwa, w opisanym kształcie zakwestionowano także w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanych m.in. w sprawach o sygn. akt II GOK 2/18, II GOK 3/18, II GOK 5/18. Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela argumentację przytoczoną w wymienionych orzeczeniach, także w zakresie wynikającej z niej dopuszczalności badania konkretnych okoliczności mających wpływ na proces powołania sędziego (asesora), celem oceny czy sędzia daje gwarancję niezawisłego i bezstronnego rozpoznania sprawy. Na konieczność zbadania faktów mających uzasadniać wątpliwości co do bezstronności i niezależności sędziego, powołanego w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r. wskazywano również w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki: z 5 lipca 2022 r., II OSK 249/22, z 17 stycznia 2023 r., II OSK 2372/21). Odnosząc powyższe uwagi do asesora sądowego Anety Żak należy wskazać, że wniosek o powołanie jej do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie przedstawiono Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa Nr 741/2022 z dnia 27 lipca 2022 r. W dniu 22 marca 2023 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wręczył jej powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku asesora sądowego i odebrał ślubowanie. Naczelny Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżony wyrok w zakresie omawianego zarzutu sprawdzając, czy Pani Asesor daje gwarancję niezawisłego i bezstronnego rozpoznania sprawy, ocenie poddał jej przygotowanie i doświadczenie zawodowe oraz to czy przy spełnianiu dotychczasowych obowiązków kierowała się odpowiedzialnością, obiektywizmem i brakiem stronniczości. Asesor sądowy Aneta Żak ukończyła wyższe studia prawnicze na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim z oceną bardzo dobrą, uzyskując tytuł magistra oraz studia podyplomowe z zakresu prawa europejskiego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, z wynikiem dobrym. W latach 2003-2004 pracowała na stanowisku inspektora w Izbie Skarbowej w Warszawie, w Wydziale Podatków Pośrednich. Z dniem 1 maja 2004 r. została zatrudniona w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie jako asystent sędziego w Wydziale III Orzeczniczym. Decyzją Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dniem 1 sierpnia 2008 r. została mianowana referendarzem sądowym w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, a z dniem 1 sierpnia 2018 r. na stanowisko starszego referendarza sądowego w tym Sądzie. W 2009 r. ukończyła dwusemestralne seminarium "Stosowanie Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w polskim porządku prawnym" w Centrum Europejskim Uniwersytetu Warszawskiego i Biurze Informacji Rady Europy. Od 2010 r. była członkiem Zespołu przy Prezesie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ds. opracowania Biuletynu Orzecznictwa dla sędziów sądów administracyjnych. W grudniu 2012 r. brała udział w imieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w konsultacjach dotyczących spraw azylowych, organizowanych przez Europejski Urząd Wsparcia w Dziedzinie Azylu. W latach 2015-2017 prowadziła zajęcia praktyczne dla asystentów sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z zakresu wpływu standardów Rady Europy i orzecznictwa ETPCz na przebieg postępowania administracyjnego oraz postępowania przed sądami administracyjnymi. W 2015 r. prowadziła również wykłady dla urzędników tego Sądu z zakresu "Organizacja administracji publicznej w Polsce" oraz przedstawiła zagadnienie i wprowadzenie do dyskusji na temat "Zmiany w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dział V (art. 199-262)" podczas szkolenia dla referendarzy sądowych wojewódzkich sądów administracyjnych w Gorzowie Wielkopolskim. W marcu 2018 r. prowadziła warsztaty dla sędziów państw członkowskich Unii Europejskiej, orzekających w sprawach uchodźczych. Wykonywała także czynności asystenta sędziego wobec Prezesa i Wiceprezesa tego Sądu. Jest współautorem publikacji z zakresu postępowania i prawa administracyjnego. W toku procedury konkursowej Pani Asesor otrzymała ocenę kwalifikacyjną, w ramach której stwierdzono, że posiadane przez nią kwalifikacje, w szczególności doświadczenie w sądownictwie administracyjnym, jak i bardzo dobra znajomość przepisów prawa materialnego i procesowego, stanowiących podstawę pracy orzeczniczej sędziego sądu administracyjnego świadczą o jej wyróżniającym przygotowaniu do pełnienia obowiązków asesora sądowego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W świetle wskazanych okoliczności nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że asesor sądowy Aneta Żak jest przygotowana do sprawowanej funkcji, tak pod względem wykształcenia, jak i doświadczenia nabytego w czasie kariery zawodowej. W odniesieniu do Pani Asesor nie istnieją przesłanki do zakwestionowania postawy etycznej czy też zrozumienia odpowiedzialności wiążącej się ze sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości w imieniu Rzeczpospolitej Polskiej. Asesor sądowy Aneta Żak daje więc gwarancję niezależności i bezstronności w stopniu, który uprawnia do wniosku, że jej nominacja nie ma związku z określonym kształtem lub sposobem wyłonienia Krajowej Rady Sądownictwa (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22). Należy przy tym zauważyć, że skarżący kasacyjnie nie przedstawili żadnych okoliczności mogących świadczyć o braku bezstronności czy też niezawisłości Pani Asesor. Natomiast, jak wskazano już wcześniej, podstawą zakwestionowania jej niezawisłości, czyli zdolności sprawowania wymiaru sprawiedliwości w imieniu Rzeczpospolitej Polskiej jako demokratycznego państwa prawa nie może być li tylko okoliczność, że w procesie powołania na pełnione przez nią stanowisko uczestniczyła Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana w trybie określonym przepisami ustawy nowelizującej. Wątpliwości co do konstytucyjności Krajowej Rady Sądownictwa nie muszą ani powodować zależności sędziego od władzy ustawodawczej czy władzy wykonawczej, ani budzić wątpliwości co do jego bezstronności, a tym samym nie dają podstaw do przyjęcia, że taki sędzia nie jest sędzią niezawisłym i bezstronnym, czyli dającym rękojmię realizacji prawa do sądu w rozumieniu nie tylko art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ale też art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej. Z tego też względu brak podstaw by przyjąć, że w sprawie zaistniała przesłanka nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stwierdzenie braku przesłanek nieważności postępowania w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach zarzutów kasacyjnych, opartych na przywołanych w skardze kasacyjnej podstawach. Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się na dwóch zagadnieniach powodujących, zdaniem skarżących, przedwczesną i bezpodstawną odmowę uzgodnienia projektowanej inwestycji z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska, w tym krajobrazu. Według skarżących nieprawidłowo zastosowano przepis § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały w sprawie Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej obejmujący zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych, albowiem nie zweryfikowano prawidłowo występowania tego rodzaju zadrzewień na terenie działki objętej inwestycją oraz nie wyjaśniono prawidłowo kwestii oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Zarzuty we wskazanych zakresach okazały się zasadne. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z ww. przepisami decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Planowana inwestycja na działce nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym [...] w gminie W. zlokalizowana jest na terenie Parku Krajobrazowego [...] oraz w obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza Knyszyńska (PLB200003) oraz na specjalnym obszarze ochrony siedlisk Natura 2000 Ostoja Knyszyńska (PLH200006), które to obszary chronione są przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 916), zwanej dalej u.o.p. Tym samym w prowadzonym postępowaniu uzgodnieniowym należało w sposób nie budzący wątpliwości w granicach wyznaczonych przepisami uchwały Nr XXIII/201/16 Sejmiku Województwa Podlaskiego z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej im. Profesora Witolda Sławińskiego, zmienionej uchwałą Nr XIV/149/19 z dnia 28 października 2019 r. określającej zakazy właściwe dla Parku Krajobrazowego wynikające z potrzeb jego ochrony oraz art. 33 u.o.p. wykazać, czy planowana inwestycja w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie naruszy zakazów obowiązujących na terenie Parku bądź czy nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności czy nie pogorszy stanu siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub czy nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub czy nie pogorszy integralności obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Analiza organów uzgadniających przeprowadzona w powyższym zakresie dotknięta jest uchybieniami, które zasadnie wytknęli skarżący kasacyjnie w sformułowanych podstawach, choć nie wszystkie zarzuty okazały się trafne. O ile zarzut niewłaściwego zastosowania § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały z dnia 21 marca 2016 r. per se jest usprawiedliwiony z powodów, które wyłuszczone zostaną poniżej, o tyle skarżący mylnie upatrują nieprawidłowości w niedostatecznych ustaleniach odnośnie faktycznego stanu zadrzewienia działki, który – ich zdaniem - nie ma charakteru śródpolnego. Materiał dowodowy, w tym przede wszystkim ustalenia z oględzin terenu inwestycji i dokumentacja zdjęciowa, potwierdzają występowanie w obszarze inwestowanym zadrzewień śródpolnych, które chroni zakaz z § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały z dnia 21 marca 2016 r. Działka zainwestowana, tak jak wskazują na to oględziny przeprowadzone przez organ, położona jest wśród gruntów oznaczonych w ewidencji jako orne, nie tylko przy zabudowie mieszkaniowej, która w okolicy powstała, ale również przy polach zadrzewionych i zakrzewionych kępkowo. W tych okolicznościach wyspecjalizowany organ uznał, że zadrzewienia mają charakter śródpolny, czego nie może podważyć wyłącznie okoliczność, że grunty okoliczne nie są użytkowane rolniczo. Cele ochrony parkowej nie są skoncentrowane na zabezpieczeniu walorów użytkowania rolniczego, ale na ochronie walorów krajobrazowych terenu (art. 16 ust. 1 u.o.p. "Park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju."). Istota zakazu z § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały sprowadza się do ochrony zadrzewień śródpolnych dla realizacji celów ochrony krajobrazu parkowego. Potrzeb ochrony tych walorów krajobrazowych skarżący nie podważyli. Jednocześnie nie można zgodzić się z wykluczeniem inwestycji mieszkaniowej jednorodzinnej na działce, co do której same organy uzgadniające zgodnie stwierdziły, że taka inwestycja jest możliwa bez ingerencji w zadrzewienia śródpolne, tyle tylko, że treść projektu warunków zabudowy nie gwarantuje, że nie zostaną one usunięte, bo wyraźnie tego nie zakazuje. Tymczasem, brak szczegółowych danych odnośnie docelowej lokalizacji planowanej zabudowy w projekcie decyzji o warunkach zabudowy powoduje tylko tyle, że organ uzgadniający powinien wziąć pod uwagę cały teren działki objętej inwestycją i z tej perspektywy orzec, czy zabudowa ta będzie możliwa do realizacji w świetle kryteriów, według których dokonuje oceny jej dopuszczalności zgodnie z posiadaną właściwością. W niniejszej sprawie jawi się to tym bardziej konieczne, albowiem z ustaleń organów uzgadniających wynika, że w częściach działki zainwestowanej - centralnej (o powierzchni 34-41m x 13-18m), południowej (o powierzchni 19m x 41m) i zachodniej (o powierzchni 11m x17-20m) zadrzewienia śródpolne w ogóle nie występują. Istnieje zatem przestrzeń, w której nie ma zagrożenia naruszeniem zakazu likwidacji zadrzewień śródpolnych. W tej sytuacji brak uzgodnienia motywowany treścią projektu decyzji, która nie konkretyzuje usytuowania budynku, jest nieprawidłowy. Wbrew stanowisku orzekających organów zajęcie stanowiska organu uzgadniającego może przybrać postać warunkową, co oznacza, że możliwa jest akceptacja projektu decyzji z uwagami, czyli dokonanie uzgodnienia pod określonymi warunkami (zob. m.in. wyroki NSA z: 13 kwietnia 2007 r., II OSK 638/06, z 14 czerwca 2016 r., II OSK 2416/14, LEX nr 2459027, z 21 lutego 2023 r., II OSK 7/22). Nie oznacza to ingerencji w przedłożony projekt decyzji, ale jest wyrazem dążenia do wypracowania stanowiska, które umożliwi rozważenie dopuszczalności inwestycji w zgodzie z zasadą proporcjonalności i przy uniknięciu nadmiernej ingerencji w prawo własności. Stanowisko organu współdziałającego winno opierać się na tych elementach przyszłego rozstrzygnięcia, które mieszczą się w zakresie jego właściwości. Organ współdziałający winien był zatem w ramach swoich kompetencji stwierdzić, czy inwestycja spowoduje naruszenie zakazu usuwania zadrzewień śródpolnych in genere w odniesieniu do całej nieruchomości objętej inwestycją. Brak wyznaczenia linii zabudowy czy też zapis projektu decyzji, że "usunięcie drzew i krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić w oparciu o przepisy art. 83 u.o.p." nie świadczy o tym, że realizacja inwestycji doprowadzi do usunięcia zadrzewień śródpolnych sprzecznie z zakazem wynikającym z uchwały w sprawie Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. Podkreślić przy tym należy, że taki kierunek uzgodnienia jest zgodny z istotą zakazu wyrażonego w § 4 ust. 1 pkt 2 powołanej uchwały, obejmującego wyłącznie zakaz likwidacji zadrzwień śródpolnych a nie zakaz dokonywania jakichkolwiek zmian w ramach przedmiotu własności, w tym zakaz zabudowy. W powyższym zakresie potwierdziły się zarzuty skargi kasacyjnej odnośnie niewłaściwego zastosowania § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały z dnia 21 marca 2016 r., które błędnie zaakceptował Sąd a quo. Skarżący kasacyjnie skutecznie podważyli również aprobatę Sądu pierwszej instancji dla niespójnego stanowiska organów uzgadniających obu instancji w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza Knyszyńska, które legło u podstaw odmowy uzgodnienia. Z art. 33 ust. 1 u.o.p. wynika, iż zabrania się podejmowania działań mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, z zastrzeżeniem art. 34. Okoliczność, iż planowana inwestycja znajduje się na obszarze Natura 2000 nie wyklucza więc realizacji inwestycji, jeśli zostanie wykazane, iż inwestycja ta nie pogorszy stanu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także nie wpłynie negatywnie w sposób znaczący na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Ocena czy istnieją wymienione wyżej okoliczności należy do organu administracji dokonującego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy pod względem ochrony przyrody. Ocena wpływu realizacji konkretnego przedsięwzięcia na cele ochrony obszaru Natura 2000 nie może być jednak dokonywana w próżni. Dlatego też ustawodawca w art. 33 ust. 3 u.o.p. wskazał, że powinno to następować w ramach oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzanej na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1094), zwanej dalej u.o.o.ś. w związku z opracowywaniem aktów planowania, których wydanie powinno być poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko lub wydawaniem decyzji poprzedzanych również przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z postanowieniami art. 59 ust. 2 u.o.o.ś. realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 59 ust. 1 u.o.o.ś. wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli: a) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony; b) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 97 ust. 1 u.o.o.ś. W praktyce oznacza to, że w odniesieniu do przedsięwzięć wymienionych w art. 59 ust. 1 u.o.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko będzie ustalany na ogólnych zasadach z uwzględnieniem specyfiki wynikającej z wyznaczenia obszarów Natura 2000. W pozostałych przypadkach obowiązek ten może być ustalony zgodnie z regułami wynikającymi z art. 97 u.o.o.ś., ale wówczas będzie on ograniczony do oddziaływania na obszar Natura 2000. Zgodnie z art. 96 ust. 3 u.o.o.ś. weryfikacji potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dokonuje organ właściwy do wydania decyzji stanowiącej podstawę realizacji przedsięwzięcia (tu warunków zabudowy). W procesie tym organ powinien uwzględnić dwa podstawowe kryteria. Po pierwsze, wynikającą z art. 6 ust. 2 p.o.ś. zasadę przezorności, obligującą do przewidzenia wszelkich następstw ingerencji w środowisko oraz podjęcia działań, które będą im zapobiegały lub je ograniczały do minimalnego stanu, akceptowalnego z punktu widzenia ochrony środowiska, a po drugie, powinien wziąć pod uwagę elementy środowiska przyrodniczego, których występowanie było przyczyną wyznaczenia obszaru Natura 2000 (siedliska lub gatunki priorytetowe objęte ochroną). Jeżeli wstępna ocena pokaże, że realizacja inwestycji nie będzie pozostawała w żadnym związku z chronionym siedliskiem lub gatunkiem – nie będzie zachodziła konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Jeżeli natomiast z ustaleń dokonanych przez organ prowadzący postępowanie będzie wynikało, że realizacja przedsięwzięcia zagrozi gatunkom chronionym bądź ich siedliskom i nie można przewidzieć, jakie skutki w środowisku wywoła, wówczas zasada przezorności będzie obligowała organ właściwy do wydania decyzji kończącej postępowanie do podjęcia działań zmierzających do przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Oznacza to, że zasada przezorności stanowi narzędzie służące do weryfikacji potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 w celu stwierdzenia czy przedsięwzięcie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 w sposób określony w art. 33 u.o.p. a nie zastępuje procedury ocenowej. Zasadniczym instrumentem weryfikacji przesłanek objętych dyspozycją art. 33 u.o.ś. jest ocena oddziaływania na środowisko realizowana w trybie określonym w przepisach u.o.o.ś. Wbrew stanowisku organów, zaakceptowanym przez Sąd a quo, zasada przezorności nie może stanowi podstawy uzasadniającej stwierdzenie o znacząco negatywnym oddziaływaniu przedsięwzięcia na cele ochrony obszaru Natura 2000, które stało się powodem odmowy uzgodnienia przedsięwzięcia ze względu na cele ochrony obszaru Natura 2000. W niniejszej sprawie organ uzgadniający pierwszej instancji uznał, że istnieją podejrzenia, że w związku z inwestycją wystąpią znacząco negatywne oddziaływania na orlika krzykliwego, będącego przedmiotem ochrony obszaru Natura 2000 Puszcza Knyszyńska, polegające na usunięciu jego potencjalnych, suboptymalnych żerowisk. Ponieważ Burmistrz nie zobowiązał organu współdziałającego do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia w trybie i na zasadach określonych w przepisach art. 96 i następnych u.o.o.ś., a tylko w takim postępowaniu można stwierdzić, czy projektowane przedsięwzięcie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochronne obszaru Natura 2000, czyli czy będzie mieścić się w hipotezie art. 33 ust. 1 u.o.p., to organ współdziałający z powołaniem się na zasadę przezorności stwierdził, że istnieją podstawy do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Pomimo tego, że organ pierwszej instancji sam podkreślił, że bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko trudno stwierdzić, czy oddziaływanie będzie znacząco negatywne, to jednak bez skierowania tej kwestii do burmistrza w celu zainicjowania procedury ocenowej, oparłszy się na zasadzie przezorności, dokonał oceny oddziaływania inwestycji odmawiając jej uzgodnienia ze względu na przewidywane, a nie wykazane, znacząco negatywne oddziaływanie na "potencjalne tereny żerowisk orlika krzykliwego". Z kolei organ drugiej instancji z jednej strony nie podzielając stanowiska organu pierwszej instancji odnośnie występowania na terenie inwestycji optymalnych siedlisk gatunków szponiastych takich jak orlik krzykliwy, opowiedział się za uznaniem tego terenu za siedlisko suboptymalne dla wskazanego gatunku, tj. żerowisko oraz obszar zasadniczej aktywności w okresie lęgowym, podobnie jak dla innych gatunków ptaków stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Puszcza Knyszyńska, tj. gąsiorka, orzechówki zwyczajnej i dzięcioła średniego. Powyższe ustalenia sprowokowały organ drugiej instancji do podsumowującej tezy o prawidłowości dokonanej przez organ pierwszej instancji oceny możliwego znacząco negatywnego wpływu planowanej inwestycji na oba obszary Natura 2000. W konfiguracji procesowej, z którą mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w której organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie stwierdził potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 i nie wdrożył procedury z art. 97 i następnych u.o.o.ś., a organy uzgadniające z kolei odmówiły uzgodnienia tej inwestycji ze względu na możliwość znacząco negatywnego jej oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000 z powołaniem się na zasadę przezorności, doszło do naruszenia przepisów objętych podstawami kasacyjnymi, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 100 k.p.a. oraz art. 6 ust. 2 p.o.ś. i art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. poprzez bezpodstawne stwierdzenie wystąpienia przesłanek z art. 33 ust. 1 u.o.p. i przedwczesną odmowę uzgodnienia warunków zabudowy. W sytuacji bowiem, gdy organ uzgadniający dochodzi do przekonania, że ze względu na charakter przedsięwzięcie mieści się w granicach określonych w art. 33 ust. 3 u.o.p. (co powinno być uzasadnione wystąpieniem przesłanek wskazujących na istnienie znaczącego oddziaływania) a więc, że sporna inwestycja może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 wobec niemożności wykluczenia takiego ryzyka, a w konsekwencji niezbędne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, powinien o powyższym powiadomić organ prowadzący postępowanie główne uznając, że jest to kwestia prejudycjalna dla dokonania przedmiotowego uzgodnienia. Postępowanie ocenowe nie toczy się bowiem z inicjatywy organu współdziałającego w trybie art. 106 k.p.a. tylko winien je uruchomić uprawniony podmiot. Brak inicjatywy organu właściwego w powyższym zakresie nie usprawiedliwia odmowy uzgodnienia, ale wymaga skorzystania z dostępnych możliwości procesowych, które mogą doprowadzić do zainicjowania postępowania ocenowego umożliwiającego rzetelną ocenę środowiskową inwestycji. Z uwagi na ewentualny wpływ inwestycji na przedmiot ochrony obszaru Natura 2000, organ uzgadniający winien zwrócić się do Burmistrza o zobowiązanie inwestora do przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska dokumentów wymienionych w art. 96 u.o.o.ś. w celu wdrożenia procedury oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Procedura ocen oddziaływania na środowisko stanowi gwarancję specjalistycznej, wieloaspektowej i rzetelnej weryfikacji wpływu inwestycji na obszar Natura 2000 i pozwala z jednej strony na eliminację przedsięwzięć mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 a z drugiej strony na uniknięcie bezpodstawnego wykluczania przedsięwzięć irrelewantnych z punktu widzenia celów ochrony i tym samym nadmiernego ograniczania własności. Brak podjęcia właściwych działań procesowych (zawieszenia postępowania i zwrócenia się do organu o zainicjowanie trybu z art. 96, art. 97 i art. 98 u.o.o.ś.) doprowadził do naruszenia przepisów postępowania objętych podstawami kasacyjnymi oraz niewłaściwego zastosowania art. 6 § 2 p.o.ś. i art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. i przedwczesnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na cele ochrony obszaru Natura 2000 Puszcza Knyszyńska, co wadliwie zaaprobował Sąd Wojewódzki oddalając skargę. Przy tym wskazać należy, że nie potwierdził się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem zgodnie z wymogami tego przepisu Sąd pierwszej instancji wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów zawartych w skardze. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji decyzji. Z tych względów, uznając, że organy uzgadniające obu instancji nie rozpoznały należycie sprawy w granicach kompetencji, czym naruszyły zasady postępowania administracyjnego oraz przepisy prawa materialnego powołane w podstawach kasacyjnych, a Sąd pierwszej instancji naruszeń tych wbrew swojej powinności nie stwierdził, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a., orzeczono o uchyleniu zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z 14 listopada 2022 r. W dalszym postępowaniu organ uzgadniający pierwszej instancji powinien uwzględnić powyższą ocenę prawną biorąc pod uwagę, że w razie istnienia przypuszczeń co do możliwości znacząco negatywnego wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 instrumentem wyłącznie weryfikującym ten wpływ jest procedura ocenowa, której brak zainicjowania we właściwym trybie przez właściwy organ nie uprawniał organu uzgadniającego a limine do odmowy uzgodnienia inwestycji ze względu na przesłanki z art. 33 ust. 1 u.o.p. Sąd odwoławczy nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżących kasacyjnie uznając objęte nim dokumenty za nieprzydatne do oceny prawidłowość działania sądu administracyjnego pierwszej instancji w granicach podstaw kasacyjnych, co jest zasadniczym celem postępowania wywołanego skargą kasacyjną. Nie zwalnia to jednak organów w ponownie prowadzonym postępowaniu do ustosunkowania się do tych dowodów. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do art. 203 pkt 1 i art. 200, art. 202 § 2 p.p.s.a. przy uwzględnieniu art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu solidarnie na rzecz skarżących kwotę złożyły się kwoty uiszczonych przez nich wpisów sądowych: od skargi (100 zł), od skargi kasacyjnej (100 zł), opłata kancelaryjna od wniosku o sporządzenie uzasadnienia (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (34 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie– t.j. Dz.U. z 2023 r., 1964 (720 zł). Wobec tego, że skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej zrzekli się rozprawy, a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisów tego pisma, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. - skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.