II OZ 1119/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2809/24 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2809/24 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 września 2024 r. znak: [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 maja 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2809/24, odrzucił zażalenie E. S. na postanowienie tego Sądu z dnia 7 kwietnia 2025 r. odrzucające skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 4 lutego 2025 r. o odrzuceniu skargi E. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 17 września 2024 r., znak: [...], w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji w dniu 5 maja 2025 r. skarżąca złożyła osobiście sporządzone zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2025 r., podczas gdy nie należy ona do podmiotów uprawnionych na podstawie art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", do sporządzenia takiego zażalenia. Sąd meriti wskazał również, że skarżąca, wraz z doręczeniem postanowienia z dnia 7 kwietnia 2025 r., została pouczona o bezwzględnym obowiązku w powyższym zakresie (k. 58 verte akt sądowych). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 178 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. Zażalenie na to postanowienie wniosła E. S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 194 § 4 P.p.s.a. stanowi, iż do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej stosuje się odpowiednio przepis art. 175 § 1 tej ustawy. Oznacza to, iż zażalenie takie powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, chyba, że sporządza je sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy zażalenie takie wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Podmioty te zwolnione są od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego na mocy § 2 wskazanego przepisu. Zgodnie z art. 175 § 3 powołanej ustawy skarga kasacyjna, a co za tym idzie także zażalenie, może być sporządzona przez doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych, a także przez rzecznika patentowego – w sprawach własności przemysłowej. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca była którymkolwiek z wymienionych w art. 175 podmiotów, zatem sporządzone przez nią zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne, co zasadnie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Nadto, podkreślenia wymaga fakt, że brak zażalenia w tym zakresie nie jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 powołanej ustawy. Zachowanie wymogu wynikającego z art. 175 § 1 P.p.s.a. jest niezbędnym elementem dla uznania dopuszczalności przedmiotowego zażalenia, a uchybienie zaistniałe w tym zakresie powoduje konieczność odrzucenia środka prawnego. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.