II OZ 1228/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 316/24 o odmowie sporządzenia uzasadnienia w sprawie ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w P. na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia 15 lutego 2024 r. sygn. akt IF-VII.7840.1.54.2023.IT w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 316/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w pkt. 1 odmówił A. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w P. sporządzenia uzasadnienia wyroku i doręczenia odpisu wyroku z dnia 7 listopada 2024 r. wraz z uzasadnieniem. Z kolei w pkt. 2 Sąd postanowił zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł tytułem nienależnie uiszczonej opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia sentencji wyroku (art. 141 § 2 P.p.s.a.). Sąd ustalił, że jak wynika z akt sprawy, odpis sentencji wyroku wydanego w sprawie doręczono skarżącej spółce w dniu 21 listopada 2024 r. (w tym dniu korespondencję w siedzibie spółki odebrał upoważniony pracownik - k. 105 akt sądowych). W związku z powyższym termin na złożenie wniosku o uzasadnienie wyroku upływał w dniu 28 listopada 2024 r. Tymczasem wniosek w tym przedmiocie został złożony w dniu 29 listopada 2024 r., a więc z uchybieniem terminu. W konsekwencji przedmiotowy wniosek jako spóźniony, nie został uwzględniony. O zwrocie uiszczonej opłaty orzeczono na podstawie art. 225 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w P. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła bezzasadne przyjęcie, jakoby wydany w sprawie wyrok został jej doręczony w dniu 21 listopada 2024 r. Spółka wskazała, że korespondencja sądowa nie została doręczona osobie upoważnionej. Spółka wniosła o przyjęcie, że wniosek o uzasadnienie został złożony w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji słusznie spostrzegł, iż korespondencja sądowa zawierająca odpis orzeczenia została doręczona skarżącej spółce w dniu 21 listopada 2024 r., zaś wniosek o uzasadnienie złożono w dnu 29 listopada 2024 r. – a zatem po upływie ustawowego terminu. Należy przypomnieć, że w myśl art. 67 § 2 P.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Stosownie do art. 67 § 3 P.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym dla przedsiębiorców i wspólników spółek handlowych, wpisanych do rejestru sądowego na podstawie odrębnych przepisów, doręcza się na adres podany w rejestrze, chyba że strona wskazała inny adres dla doręczeń. W sprawie, skarżąca w nagłówku wniesionej skargi jako adres podała: ul. [...] numer [...], lokal numer [...], [...]. Zgodnie z nagłówkiem, intencją wnoszącej skargę spółki było otrzymywanie korespondencji kierowanej przez Sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym na ww. adres. W niniejszej sprawie odpis wydanego przez WSA wyroku został wysłany na adres spółki wskazany w nagłówku złożonej skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę zawierającą przedmiotową sentencję wyroku odebrała w dniu 21 listopada 2024 r. – osoba, która odbiór pokwitowała własnoręcznym podpisem, zaś doręczyciel na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazał, że przesyłkę wydał upoważnionemu pracownikowi (k. 105). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że upoważnienie pracownika osoby prawnej (jak i jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej) do odbioru korespondencji sądowej adresowanej do tej osoby/jednostki może być udzielone również w sposób dorozumiany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 sierpnia 1999 r., sygn. akt II CKN 509/99, OSNC 2000/2, poz. 42; postanowienie NSA z 9 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 1456/08), bowiem upoważnienie do odbioru pism sądowych jest czynnością, której dokonanie nie wymaga zachowania żadnej szczególnej formy, a udzielenia takiego upoważnienia można domniemywać na podstawie innych czynności i zachowań, takich jak np. wcześniejsze lub późniejsze wielokrotne odbieranie przez daną osobę pism i niekwestionowanie (w innych wypadkach) skuteczności takich doręczeń przez stronę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odebranie pisma przez pracownika osoby prawnej w jej siedzibie, rodzi domniemanie w zakresie umocowania do odbioru pism adresowanych do zatrudniającej go jednostki. Odebranie korespondencji przez osobę nieuprawnioną jest oczywiście prawnie bezskuteczne. Oznacza to, że domniemanie, iż pracownik osoby prawnej upoważniony jest do odbioru korespondencji w miejscu jej siedziby może być wzruszone, jednakże w ramach procedury przywrócenia terminu. Zatem w niniejszej sprawie Sąd I instancji zasadnie wskazał, że skarżący uchybił terminowi złożenia wniosku o uzasadnienie, co implikowało wydanie stosownego orzeczenia co do jego odmowy. Argumentacja zaś skarżącego podniesiona w zażaleniu zmierza w istocie do obalenia domniemania skuteczności doręczenia jedynie na podstawie własnego twierdzenia, że korespondencja sądowa nie została pozostawiona przez doręczyciela upoważnionej osobie - co godzi w samą istotę instytucji doręczeń pocztowych. Uwzględnienie argumentacji skarżącego prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia pocztowego jedynie przez niepoparte niczym twierdzenie, że odbiorca nie jest upoważniony do odbioru korespondencji w danej lokalizacji. Podkreślić należy, że według stanowiska ugruntowanego w orzecznictwie sądowym, dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeżeli został sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta więc z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, zaś jednym ze sposób obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (por. np. wyrok NSA z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 1029/14 oraz postanowienie NSA z 27 września 2012 r., sygn. akt II OZ 811/12). Zaznaczenia wymaga, że przedmiotem oceny na aktualnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego był wyłącznie fakt niezłożenia wniosku o uzasadnienie w terminie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.