II OZ 1311/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 29 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D.K., K.P., R.P. i D.K.1 na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 1392/25 o wezwaniu D.K. i K.P. do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w sprawie ze skarg D.K. i K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 marca 2025 r. nr 278/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenia D.K. i K.P.; 2. odrzucić zażalenia D.K.1 i R.P..

D.K. i K.P. (dalej: "skarżące") wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 marca 2025 r., nr 278/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2025 r. (k. 9) Przewodniczący Wydziału VII tego Sądu wezwał obie skarżące do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535; dalej rozporządzenie) - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu wnieśli: skarżąca D.K. i D.K.1 oraz odrębnym pismem skarżąca K.P. i R.P.. W uzasadnieniu zażaleń zawarto argumentację odnoszącą się do problemów finansowych wnoszących zażalenia oraz do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia wniesione przez skarżące należy oddalić jako nieusprawiedliwione. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej P.p.s.a.) od skargi pobiera się wpis (stosunkowy lub stały). Stosownie zaś do art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Według § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury wynosi 500 zł. Skoro przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu nadzoru budowlanego orzekająca o nakazaniu obu skarżącym rozbiórki obiektu budowlanego, zasadnie zostały one wezwane do uiszczenia solidarnie należnego wpisu, którego wysokość ustalona została zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto za prawidłową należy uznać podstawę prawną wezwania do uiszczenia żądanego wpisu od skargi, termin wykonania obowiązku i konsekwencje nieuiszczenia opłaty sądowej. Na ocenę prawidłowości zaskarżonego zarządzenia nie mogły wpłynąć argumenty zażalenia odwołujące się do sytuacji finansowej skarżących. Oceniając legalność zarządzenia z dnia 17 czerwca 2025 r. należało jedynie sprawdzić, czy istniał obowiązek uiszczenia przez skarżące wpisu sądowego, jego wysokość, prawidłowość pouczenia o środku odwoławczym i doręczenia wezwania. Kwestia przyznania skarżącym prawa pomocy jest rozstrzygana w odrębnym postępowaniu. Natomiast zagadnienie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może stanowić przedmiotu kontroli na obecnym etapie postępowania. Zażalenia wniesione przez D.K.1 i R.P. należy z kolei odrzucić jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 P.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę, niebędącą adresatem zarządzenia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego zarządzenia. Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie odnośnie zażaleń D.K.1 i R.P., którzy nie są adresatami zarządzenia z dnia 17 czerwca 2025 r., są nimi wyłącznie skarżące. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oraz jak w pkt 2 sentencji - w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.