II OZ 1697/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w Warszawie, Nadzór Wodny w Dębem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 518/25 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w Warszawie, Nadzór Wodny w Dębem na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 grudnia 2024 r. nr 1995/24 w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie. Postanowieniem z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 518/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w Warszawie, Nadzór Wodny w Dębem (dalej: "skarżący") na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 grudnia 2024 r. nr 1995/24 w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej. Odpis postanowienia z dnia 20 maja 2025 r. został doręczony skarżącemu 29 maja 2025 r. (potwierdzenie odbioru k. 36). W dniu 4 czerwca 2025 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 20 maja 2025 r. Zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2025 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpis zarządzenia z dnia 10 czerwca 2025 r. został doręczony skarżącemu 18 czerwca 2025 r. (potwierdzenie odbioru k. 44). Zakreślony siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia upłynął skarżącemu 25 czerwca 2025 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie uiścił wpisu od zażalenia, co zostało potwierdzone na podstawie dokumentów księgowych Sądu (k. 41 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 16 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. odrzucił zażalenie, wobec braku uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 20 maja 2025 r., pomimo prawidłowego wezwania do jego uiszczenia. Zażalenia na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Zarzucił naruszenie art. 220 § 3 P.p.s.a. z uwagi na jego przedwczesne zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 20 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Od postanowienia tego skarżący wniósł zażalenie. W związku z tym, że wraz z wniesieniem zażalenia nie został uiszczony wpis, zasadnie wnoszący zażalenie został wezwany do jego uiszczenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia (art. 220 § 1 w zw. z § 3 P.p.s.a.). Przedmiotowe zażalenie nie należy bowiem do kategorii zażaleń wolnych od wpisu, tj. wyszczególnionych w art. 220 § 4, art. 227 § 2, art. 222, art. 243 § 1 i art. 261 P.p.s.a. i nie jest objęte ani przedmiotowym, ani podmiotowym zwolnieniem z obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 239 P.p.s.a.). Mając na uwadze, że z akt sprawy na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie wynikało aby skarżący uiścił wymagany wpisy od tego zażalenia, to na mocy art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił zażalenie. Wobec treści uzasadnienia zażalenia - Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza - że skoro jednostka reprezentowana przez radcę prawnego działa przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy, należy przyjąć, iż służy to wzmocnieniu jej pozycji i realizacji praw w postępowaniu. Zaniedbania profesjonalnego pełnomocnika nie można zatem kwalifikować jako braku winy samej strony. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.