II OZ 309/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.P. i R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2545/24 o odrzuceniu zażalenia K.P. w sprawie ze skargi K.P., D.K. i D.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2024 r. nr 868/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: 1. oddalić zażalenie K.P., 2. odrzucić zażalenie R.P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z 2 grudnia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2545/24, na podstawie art. 178 w zw. z art. 194 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej Ppsa), odrzucił zażalenie K.P. (dalej skarżąca) na postanowienie tego Sądu z 9 września 2025 r., którym odrzucono skargę kasacyjną od postanowienia z 23 maja 2025 r. o odrzuceniu skargi, bowiem zostało ono sporządzone przez skarżącą osobiście, a więc z naruszeniem przymusu adwokacko-radcowskiego. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli K.P. i R.P., kwestionując jego prawidłowość. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 4 Ppsa zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem art. 175 § 2 i 3 Ppsa. Obowiązek ten ma charakter bezwzględny i nie może podlegać wyłączeniu z uwagi na jakiekolwiek szczególne okoliczności występujące po stronie skarżącej. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezachowanie "przymusu adwokacko-radcowskiego" w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 194 § 4 Ppsa, stanowi brak niepodlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 Ppsa (por. postanowienia NSA z 5 września 2024 r. sygn. akt III FZ 357/24, 29 sierpnia 2024 r. sygn. akt III FZ 282/24; 22 sierpnia 2024 r. sygn. akt II OZ 387/24). Skoro zatem zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu I instancji z 9 września 2025 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało złożone bez zachowania wspomnianego przymusu, to jako niedopuszczalne z innych przyczyn w rozumieniu art. 178 Ppsa w zw. z art. 197 § 2 Ppsa podlegało odrzuceniu, o czym prawidłowo orzekł Sąd Wojewódzki w zaskarżonym postanowieniu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w punkcie 1 sentencji. Odnosząc się natomiast do zażalenia wniesionego przez R.P. stwierdzić należało, iż podlegało ono odrzuceniu jako niedopuszczalne. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę, która nie jest adresatem postanowienia, ponieważ skutki prawne dotyczą wyłączenie adresata takiego postanowienia. W niniejszej sprawie jest nim wyłącznie skarżąca. Z powyższych przyczyn zażalenie R.P. podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.