II OZ 509/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. [...] z siedzibą w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 261/20 odrzucające skargę kasacyjną P. [...] z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 261/20 w sprawie ze skargi P. [...] z siedzibą w M. oraz B. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 261/20, odrzucił skargę kasacyjną P. [...] z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 listopada 2020 r. oraz zwrócił Spółce uiszczony w kwocie 250 złotych wpis sądowy od skargi kasacyjnej. Sąd podał, że zarządzeniem z dnia 4 marca 2021 r. wezwano pełnomocnika Spółki do usunięcia braków skargi kasacyjnej, wniesionej od ww. wyroku, poprzez złożenie 1 jej odpisu. Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej zostało doręczone profesjonalnemu pełnomocnikowi Spółki prawidłowo w trybie art. 73 p.p.s.a. w dniu 26 marca 2021 r. Pełnomocnik Spółki, w zakreślonym przez Sąd terminie, który upłynął w dniu 2 kwietnia 2021 r., nie złożył wymaganego odpisu skargi kasacyjnej. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę kasacyjną. Zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej złożyła Spółka reprezentowana przez pełnomocnika, podnosząc, że uzasadnienie do zażalenia na postanowienie Sądu w zasadniczy sposób pozostaje w ścisłym związku z okolicznościami stanowiącymi podstawę wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej. Wskazano, że pełnomocnik skarżącego z przyczyn od niego niezależnych i niezawinionych nie miał faktycznej wiedzy o zaistniałej okoliczności w postaci braku formalnego skargi. Doręczenie w trybie art. 73 p.p.s.a. ustanawia jedynie fikcję prawną wywołującą skutek jak faktyczne doręczenie. Nie zmienia to jednak faktu, iż adresatowi takiej korespondencji nie jest znana jej treść. Jednocześnie dokument awizo nie zawiera informacji o nadawcy przesyłki ani jej treści. Do braku odbioru korespondencji i skutkiem tego uchybienia terminu złożenia uzupełnienia skargi kasacyjnej w przedmiotowym postępowaniu doszło ze względu na fakt, iż z przyczyn niezależnych od pełnomocnika nie miał wiedzy o wystosowanym przez Sąd wezwaniu do uzupełnienia skargi, a to ze względu na niemożność odbioru korespondencji. Przyczyną takiego stanu rzeczy była choroba Covid 19 pełnomocnika i związana z tym izolacja. Przymusowe odosobnienie, zgodnie z zasadami reżimu sanitarnego w tym zakresie określonego przepisami prawa, uniemożliwiało pełnomocnikowi opuszczanie miejsca odosobnienia pod jakimkolwiek tytułem. Nie było możliwe także udzielenie upoważnień osobom trzecim do dokonywania czynności. Niezdolność do pracy związana z izolacją i chorobą Covid 19 trwała łącznie i nieprzerwanie od 8 marca 2021 r. do dnia 1 kwietnia 2021 r. Adres do doręczeń pełnomocnika jest inny od adresu pod jakim miała miejsce izolacja w związku z zachorowaniem Covid 19. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie, pełnomocnik Spółki został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej, poprzez nadesłanie jednego jej odpisu, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia kasacyjnej. Ze znajdującej się w aktach sprawy koperty, w której przesłano skierowane do pełnomocnika wezwanie oraz dołączonego do niej zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka pocztowa była dwukrotnie awizowana w dniach 12 marca 2021 r. i 22 marca 2021 r. Doręczyciel umieścił na zwrotnym potwierdzeniu odbioru informację o tym, że zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Zwrot do nadawcy (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) nastąpił w dniu 30 marca 2021 r. z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej została uznana za skutecznie doręczoną z dniem 26 marca 2021 r. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik Spółki nie zastosował się do wezwania i w zakreślonym terminie nie uzupełnił braku formalnego skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odrzucenie skargi kasacyjnej przez Sąd I instancji – z uwagi na dyspozycję art. 178 p.p.s.a. – było zasadne. Sąd Wojewódzki nie miał żadnych podstaw, aby podważyć skuteczność doręczenia przesyłki w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. Na marginesie, jak wynika z informacji o pobycie w izolacji, miała się ona zakończyć w dniu 22 marca 2021 r., po tym okresie pełnomocnik przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia 30 marca 2021 r. Bezspornie brak formalny skargi kasacyjnej nie został uzupełniony, na co wskazuje pełnomocnik Spółki, wnosząc w tym samym dniu oprócz zażalenia na zaskarżone postanowienie, także wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Co więcej, pismo zawierające zażalenie, w gruncie rzeczy zawiera argumentację stanowiącą usprawiedliwienie dla uchybionego przez stronę terminu. Zażalenie i wniosek o przywrócenie terminu stanowią dwa wykluczające się wzajemnie środki procesowe, podniesiony brak winy w uchybieniu terminu może być przedmiotem oceny w postępowaniu o przywrócenie terminu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.