II OZ 688/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Lu 466/25 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu w sprawie ze skargi B. Z. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2025 r., znak: ZOA-XXI.7721.13.2023 w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Lu 466/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił B. Z. (dalej "skarżąca") przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2025 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 sierpnia 2025 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi - złożenia odpisu skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzeniem z tego samego dnia wezwano skarżącą do uzupełnienia wpisu sądowego w wysokości 500 zł. Wezwanie zostało wysłane na adres skarżącej podany w skardze. Pomimo prawidłowego doręczenia przesyłki w trybie art. 73 § 1-4 p.p.s.a., zawierającej wskazane wezwanie, w dniu 2 września 2025 r., nie uzupełniono braków formalnych - nie złożono odpisu skargi dla uczestnika postępowania. Postanowieniem z dnia 30 września 2025 r. WSA w Lublinie odrzucił skargę w niniejszej sprawie z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 5 lutego 2026 r. sygn. akt II OZ 31/26. W dniu 23 lutego 2026 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Skarżąca podniosła, że przesyłka zawierające wezwanie do uzupełnienia braków formalnych nie została jej doręczona w trybie art. 73 p.p.s.a. W ocenie Sądu I instancji wezwania do uzupełnienia braków dokonano na prawidłowy, wskazany przez skarżącą adres. Pierwszego awizowania wezwania dokonano w dniu 19 sierpnia 2025 r., zaś wobec tego, że pismo nie zostało odebrane powtórnego awizowania dokonano w dniu 27 sierpnia 2025 r. W dniu 3 września 2025 r. zwrócono pisma do nadawcy (sądu) z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" (k. 15). Wezwanie, stosownie do treści art. 73 § 4 p.p.s.a., prawidłowo uznano za doręczone w dniu 2 września 2025 r. Sąd nie dostrzegł zatem żadnych podstaw do przyjęcia, że uznanie wezwania za doręczone nastąpiło z naruszeniem prawa. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżąca podniosła zarzuty: - naruszenia art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi, mimo przedstawienia konkretnych okoliczności wskazujących na wadliwe doręczenie korespondencji przez operatora pocztowego; - naruszenie art. 87 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu ze przyczyna uchybienia terminowi ustała w chwili doręczenia wcześniejszego postanowienia sądu; - naruszenia przepisów art. 45 Konstytucji RP poprzez nadmiernie formalistyczna wykładnię przepisów procesowych prowadzącą do ograniczenia prawa do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że kwestia prawidłowego doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych została już rozstrzygnięta postanowieniem NSA z dnia 5 lutego 2026 r. sygn. akt II OZ 31/26. Przesądzono tam, że doręczenie zastępcze przesyłki sądowej nastąpiło 2 września 2025 r. Sąd zaznaczył, że skarżąca nie obaliła domniemania prawdziwości informacji znajdującej się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a zatem należy uznać, że odzwierciedla ono stan faktyczny. Sąd I instancji nie miał zatem obowiązku odnoszenia się ponownie do tej okoliczności w zaskarżonym postanowieniu, niemniej jego wnioski nie przeczą postanowieniu NSA z dnia 5 lutego 2026 r., a zatem należy je uznać za prawidłowe. W aktualnie rozpatrywanym zażaleniu skarżąca ponownie odnosi się do tych samych okoliczności związanych z nieprawidłowym doręczaniem przesyłek przez Pocztę Polską. Ponownie zatem należy podkreślić, że w okolicznościach niniejszej sprawy wiążące jest stanowisko NSA wyrażone w postanowieniu z dnia 5 lutego 2026 r., gdzie, jak już wcześniej wskazano, Sąd ocenił jako prawidłową procedurę doręczenia przesyłki zawierającej wezwania z dnia 12 sierpnia 2025 r. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.