II OZ 967/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2195/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg J. B., A. D., K. P., J. Z. i Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej [...] w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 28 czerwca 2024 r. nr KO - 1382/4102/64/23 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddalić zażalenie.

Uzasadnienie. J. B., A. D., K. P. i J. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z 28 czerwca 2024 r. nr KO – 1382/4102/64/23 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie zespołu urządzeń telefonii komórkowej operatora [...] o nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji na części działki nr [...] (obręb [...]) położonej przy ul. [...] w C. Skarga wyżej wymienionych skarżących została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 2195/24. Skargę na powyższą decyzję wniosła również Spółdzielnia Mieszkaniowo-Budowlana [...] w C., której skarga została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 2196/24. Postanowieniami z dnia 3 grudnia 2024 r. Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2195/24 i VII SA/Wa 2196/24 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt VII SA/Wa 2195/24. W skardze J. B., A. D., K. P. i J. Z. zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został uzasadniony. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2025 r. Sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając przedmiotowy wniosek, Sąd zauważył, że nie został on w jakikolwiek sposób uzasadniony. Wnioskodawcy J. B., A. D., K. P. i J. Z. nie przywołali jakiejkolwiek argumentacji, która odnosiłaby się wprost do decyzji Kolegium, przemawiającej za jej wstrzymaniem. Nie wskazali żadnych argumentów, których istnienie pozwalałoby na uznanie, że wykonanie tej decyzji rzeczywiście narazi skarżących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie legło u podstaw odmowy zastosowania wobec skarżących ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. Z. wskazał, że zamontowanie na jego budynku urządzeń nadawczo-odbiorczych czyni hałas przez całą dobę i emitują pole elektromagnetyczne, rujnujące zdrowie. Ponadto cały blok będzie okablowany z długimi odciągami wokół budynku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zaznaczyć przy tym należy, że samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez przytoczenie przesłanek hipotezy tej normy, nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Skoro strony skarżące w ogóle nie uzasadniły wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie można Sądowi I instancji zarzucić naruszenia prawa przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Podkreślić także należy, że jak wskazuje się w jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych decyzja ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego określa wyłącznie rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji (art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). A zatem cel tej decyzji ogranicza się do określenia, czy zamierzenie inwestycyjne może w ogóle być zlokalizowane na konkretnym terenie. Nie przesądza ona o tym, czy opisane w niej przedsięwzięcie zostanie zrealizowane. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy terenu, nie uprawnia do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych. Takie skutki wywiera dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest w odrębnym postępowaniu na dalszym etapie procesu inwestycyjnego (por. postanowienia NSA: z 8 czerwca 2017 r., II OZ 595/17; z 7 października 2015 r., II OZ 949/15; z 10 kwietnia 2018 r., II OZ 289/18). To w jej wydaniu należałoby ewentualnie upatrywać niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że skarżący nie wykazali, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikających z zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.