II SA/Bd 1178/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. K. i Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę oddala skargę.

Pismem z dnia [...] marca 2017 r., skarżący Z. K. wniósł do Starosty [...] wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. o pozwoleniu na budowę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), dalej: k.p.a.. W wyniku rozpoznania tego wniosku Starosta R. postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. wznowił postępowania administracyjne w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego - magazynu płodów rolnych wg projektu budowlanego w miejscowości P. , gmina P. na działce o numerze ewidencyjnym [...], udzielonej dla W. i M. K. (inwestorów). Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], Starosta R. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., ostatecznej od [...] lipca 2016 r. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, wniesionego przez skarżących: Z. K. i A. K., Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Rozpatrzywszy sprawę ponownie, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], Starosta R. ponownie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Decyzją Wojewody z dnia [...] maja 2018 r. utrzymana została ona w mocy. Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 754/18, uchylił ją wraz z decyzją I instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organy nieprawidłowo, w kontekście art. 151 § 1 pkt 1 i art. 151 § 2 k.p.a., swoimi decyzjami rozstrzygnęły zarówno o braku po stronie skarżących przymiotu strony postępowania administracyjnego zakończonego kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę, jak i oceniły legalność tego rozstrzygnięcia. Sąd zwrócił nadto uwagę na konieczność dokonania ponownej oceny, czy skarżącym przysługiwał przymiot strony w zakończonym postępowaniu. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r., Starosta R. ponownie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej nr [...]. Po rozpoznaniu odwołania skarżących Wojewoda - decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. - uchylił zakwestionowane rozstrzygnięcie i przekazał sprawę Staroście do ponownego rozpoznania. Starosta R. decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej o pozwoleniu na budowę Nr [...]. Po rozpoznaniu odwołania, w którym skarżący podnieśli szereg zarzutów kwestionujących prawidłowość merytoryczną pozwolenia na budowę - decyzją z dnia [...] września 2019 r., znak: [...], Wojewoda uchylił rozstrzygnięcie Starosty w całości i stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. została wydana z naruszeniem prawa procesowego (nieuwzględnienie skarżących jako stron postępowania), jednak nie podlega uchyleniu z tego względu, iż wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Powyższą decyzję Wojewody skarżący zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który uchylił ją wyrokiem z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 929/19. Sąd stwierdził, że brak wyjaśnienia przez organ II instancji istotnych okoliczności sprawy jak i brak odniesienia się od zarzutów odwołania oraz zindywidualizowanych i spornych okoliczności sprawy, stanowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 8. art. 11, art. 77 § 1, w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 140 k.p.a., mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, które doprowadziło do braku możliwości prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. Rozpoznając sprawę ponownie, decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...], Wojewoda uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r. w całości i stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., została wydana z naruszeniem prawa, jednak nie podlega uchyleniu z tego względu, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że w sentencji decyzji I instancji nieprawidłowo – w kontekście art. 151 § 2 k.p.a. - odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nie dokonano też merytorycznej oceny decyzji o pozwoleniu na budowę pod kątem ustalenia, iż naruszenie przez organ prawa procesowego (nieuwzględnienia skarżących jako stron postępowania) nie miało wpływu na merytoryczną treść decyzji. Uzasadniając reformatoryjną część swego rozstrzygnięcia potwierdził zgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją Burmistrza Miasta Gminy P. z dnia [...] maja 2015 r. o warunkach zabudowy, znak: [...], ustalającą dla działki nr [...] rodzaj zabudowy zagrodowej w rozumieniu § 3 pkt 3) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 – dalej "rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r."). Stwierdził, że lokalizacja budynku inwestorów zgodna jest z § 13 i § 60 ust 2 ww. rozporządzenia, a nadto spełnia on warunki przeciwpożarowe wynikające z działu VI tego rozporządzenia. W ocenie organu odwoławczego inwestycja nie narusza też przepisów dotyczących nasłonecznienia budynku skarżących, albowiem, pomimo tego, że zlokalizowany on jest na granicy działki i w elewacji zwróconej ku inwestycji znajduje się okno łazienkowe, to zgodnie z § 13 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. wymogi nasłonecznienia dotyczą pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a budynek skarżących jest budynkiem gospodarczym, dla którego nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania na mieszkalny. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że inwestycja nie pozbawia stron dostępu do drogi publicznej, korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej czy łączności, nie zakłóca korzystania z własności działek sąsiednich i znajdujących się na nich obiektów ponad przeciętną miarę, w żaden sposób nie zwiększy też swojej uciążliwości pod względem jej wykorzystania. Podsumował, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Starosty [...] o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., w sprawie budowy budynku gospodarczego - magazynu płodów rolnych, gdyż wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, iż nie ma żadnych podstaw do wydania w wyniku postępowania wznowieniowego innej decyzji niż dotychczasowa. W skardze na powyższą decyzję skarżący A. i Z. K. wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania, ew. stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji. Zarzucili niezgodność sentencji decyzji z art. 146 § 2 k.p.a. oraz brak wypełnienia wskazań Sądu zawartych w wyroku o sygn. II SA/Bd 929/19, dotyczących odniesienia się do zarzutów odwołania w zakresie charakteru i rzeczywistej funkcji zabudowy na działce [...] Skarżący podnieśli, że: 1) nieuzasadnione są twierdzenia organu co do zgodności inwestycji z przepisami przeciwpożarowymi, 2) organ nie wyjaśnił, na czym polega naruszenie prawa przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym rozstrzygnięto w sentencji decyzji, 3) sporny obiekt został pobudowany w odległości 3 m od budynku skarżących, co nie jest dopuszczalne z uwagi na to, że inwestycja nie stanowi budynku mieszkalnego, 4) nieprawidłowe są twierdzenia organu co do wymogów związanych z przesłanianiem i zacienieniem ich budynku, zwłaszcza, że nie jest w ich ocenie prawdą, że ich budynek to budynek gospodarczy, podczas gdy mieszkalny sposób jego użytkowania wynika z przedstawionej przez skarżących dokumentacji, 5) niezgodna jest z prawem budowa obiektu rolniczego na działce [...], dokonana na terenie zabudowy mieszkaniowej, na działce siedliskowej, która nie jest działką budowlaną, której dotyczą przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., 6) organ nie odniósł się do kwestii naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, mając na uwadze specyfikę, rodzaj, charakter i usytuowanie spornego obiektu, 7) nieprawdą jest, jakoby inwestycja zrealizowana została wśród zabudowy zagrodowej – została zrealizowana na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, warunki zabudowy zostały zaś ustalone sprzecznie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, 8) warunki zabudowy mówią o magazynie płodów rolnych, podczas gdy pobudowano obiekt użytkowany i służący produkcji rolniczej, co znaczy, że decyzja dotyczy innego rodzajowo obiektu, 9) z powodu istnienia spornego obiektu zaprojektowanego niezgodnie z warunkami technicznymi oraz z powodu dużej uciążliwości, w tym zacieniania, skarżący nie mogą zagospodarować terenu swojej nieruchomości w sposób przez nich wybrany, a przede wszystkim zgodnie z prawem, ponieważ w przypadku planowanej budowy domu jednorodzinnego, czy rozbudowy obecnego, muszą oddalić od granicy z działką [...] na odległość większą niż przewiduje to § 12 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., 10) sporny obiekt generuje uciążliwe immisje, 11) organ pominął, że sporny obiekt zrealizowany został w odległości niezgodnej z § 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., tj. ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 8 m od ściany ich budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej – "p.p.s.a."), Sąd stwierdził, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja nie została bowiem obarczona wadami uzasadniającymi jej uchylenie. Rozpoznając skargę Sąd miał na uwadze, że w sprawie dwukrotnie już zapadły wyroki uchylające decyzje organu odwoławczego, podjęte w przedmiocie wniosku skarżących o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego - magazynu płodów rolnych na działce o numerze ewid. [...]. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Weryfikacji sądowej wymagało zatem po pierwsze, czy wskazania wynikające z wyroków o sygn. II SA/Bd 754/18 i II SA/Bd 929/19 zostały przez organy zrealizowane. Chodzi tu o proceduralną prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego w oparciu o art. 151 § 2 p.p.s.a. i ustaleń co do istnienia po stronie skarżących przymiotu strony postępowania (II SA/Bd 754/18) oraz prawidłowego odniesienia się do zarzutów odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] (II SA/Bd 929/19). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wieńczy postępowanie wszczęte na skutek wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2017 r. (o wznowienie postępowania) w sposób odpowiadający wytycznym uprzednich wyroków tut. Sądu, zaś kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej merytorycznej prawidłowości potwierdza, że sprawa została załatwiona zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Po pierwsze zaznaczyć należy, że organ I instancji, na skutek wyroku o sygn. II SA/Bd 754/18, zweryfikował swoje stanowisko co do istnienia po stronie skarżących przymiotu strony postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę, uznając skarżących za strony ww. postępowania z uwagi na objęcie ich nieruchomości obszarem oddziaływania inwestycji zrealizowanej na nieruchomości nr [...]. Uwidocznia to zatem, że w komentowanym zakresie wytyczne Sądu zostały uwzględnione. Powyższa okoliczność, potwierdzona w zaskarżonej decyzji i w istocie bezsporna, prowadzi w konsekwencji do wniosku, że postępowanie zakończone kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 2016 r. obarczone było wadą proceduralną uzasadniającą wznowienie postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. wadą polegającą na niewzięciu przez stronę postępowania udziału w tym postępowaniu administracyjnym, bez jej winy. Katalog rozstrzygnięć, jakie mogą zapaść po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną, zawiera art. 151 § 1 k.p.a. Postępowanie takie może zatem zostać zakończone decyzją o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej w przypadku stwierdzenia braku podstaw uchylenia wynikających z art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b (pkt 1), albo decyzją o uchyleniu decyzji dotychczasowej i rozstrzygnięciu sprawy co do istoty, w przypadku zaistnienia podstaw, o których mowa w ww. przepisach. Nawet jednak zaistnienie którejś z okoliczności opisanej w art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b k.p.a. nie decyduje o uchyleniu decyzji dotychczasowej, w sytuacji, gdy wznowione postępowanie doprowadzi do rozstrzygnięcia sprawy w taki sam sposób, jak czyniła to decyzja kończąca postępowanie obarczone wadą - zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Taka też sytuacja zaszła w sprawie niniejszej, o czym więcej w dalszej części niniejszego uzasadnienia. W związku z powyższym, i co wynika z art. 151 § 2 k.p.a., organ odwoławczy – rozpoznając sprawę ponownie na skutek odwołania – uchylił decyzję I instancji z [...] lipca 2019 r. i orzekł co do istoty stwierdzając, że o ile decyzja z dnia [...] czerwca 2016 r. powzięta została z naruszeniem prawa, to nie podlega ona uchyleniu, albowiem w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. Organ odwoławczy "poprawił" w tym zakresie błędne rozstrzygnięcie I instancji, w którym Starosta odmówił uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę - a więc powziął rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., wbrew powołanej przez siebie podstawie prawnej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.). Zaskarżona decyzja odpowiada i uwzględnia zatem ocenę prawną zawartą w wyroku tut. Sądu o sygn. II SA/Bd 754/18, którą to Sąd rozpoznający sprawę niniejszą potwierdza i przyjmuje zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Co się zaś tyczy wytycznych zawartych w wyroku o sygn. II SA/Bd 929/19 to stwierdzić należy, że wskazania te dotyczyły obowiązków organu, których wypełnienie zasadniczo umożliwia sądową weryfikację merytorycznej prawidłowości zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy – co podkreślono w uzasadnieniu wyroku II SA/Bd 929/19 – rozpoznaje sprawę ponownie zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), a nie dokonuje jedynie kontroli decyzji organu I instancji. I tak w odwołaniu od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r. skarżący w szczególności zarzucili, że w sprawie mamy do czynienia z obiektem rolniczym, a nie magazynem płodów rolnych, że sporny budynek nie spełnia warunków ochrony przeciwpożarowej i wymagań usytuowania określonych w § 271-273 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., że organ oceniając tę kwestię nie wziął pod uwagę wszystkich parametrów inwestycji, rodzaju przechowywanych w obiekcie produktów i tego, że obiekt nie stanowi jednej strefy pożarowej, tylko ciąg połączonych ze sobą budynków o długości ok. 80 m bez drogi pożarowej, że obiekt narusza ograniczenia nałożone w księdze wieczystej dla działki nr [...], że nie ocenił on prawidłowo kwestii zgodności usytuowania budynku z przepisami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., w tym § 12 tego aktu, z uwzględnieniem charakteru, uciążliwości i rodzaju kwestionowanego obiektu (magazyn płodów rolnych, a w rzeczywistości obiekt rolniczy), że w sprawie zostały naruszone przepisy techniczno-budowlane (w toku postępowania skarżący wskazywali m.in. na przepis § 13 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.), a także że organ nieprawidłowo stwierdził, iż sprawie nie został naruszony art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz.1332 - dalej "p.b."), a więc uzasadniony interes osób trzecich, których budynek mieszkalny znalazł się w tak bliskiej odległości od magazynu rolniczego (a więc obiektu innego niż budynek mieszkalny). W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera niezbędne wyjaśnienie motywów powziętego rozstrzygnięcia, a ponadto w sposób dostateczny uwidocznia stanowisko organu odwoławczego względem ww. zarzutów, choć nie czyni tego w sposób wyczerpujący. O ile zatem doszukać się tu można uchybień co do kompletności uzasadnienia decyzji w zakresie wskazanym w wyroku II SA/Bd 929/19, to jednak w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę nie są to uchybienia na tyle istotne, aby uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji (uchybienie art. 107 § 3 k.p.a. niemające wpływu na wynik sprawy). Odnosząc się do kwestii rodzaju i funkcji inwestycji, organ prawidłowo przywołał, że cechy te ustalone zostały w obowiązującej, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla spornego przedsięwzięcia z dnia [...] maja 2015 r. Zgodnie z jej założeniami inwestycja polegać miała na realizacji budynku gospodarczego – magazynu do przechowywania płodów rolnych w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej. Kwalifikacja ta zgodna jest z § 3 pkt 3 rozporządzenia – magazyn płodów rolnych jest budynkiem gospodarczym wchodzącym w skład rodzinnego gospodarstwa rolnego. Organ wydający pozwolenie na budowę jest związany ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (art. 55 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz. U. z 2015 r., poz. 199). Pozwolenie na budowę z dnia [...] czerwca 2016 r. obejmuje budynek o wskazanym charakterze i funkcji. Zarzuty odwołania odnoszące się zatem do niezgodności sposobu użytkowania pobudowanego obiektu (jak podnoszą skarżący – użytkowania budynku gospodarczego jako budynku gospodarczego dla celów rolniczych) odnieść należy do kwestii niedotyczącej bezpośrednio prawidłowości samego pozwolenia na budowę, ale kwestii ewentualnej zmiany sposobu użytkowania budynku, o której mowa w art. 71 p.b., i konsekwencji jej dokonania bez wymaganego zgłoszenia, opisanych w art. 71a p.b. Organ odwoławczy powyższego nie wyartykułował, jednak prawidłowo powołał się w kontekście tych zarzutów na ustalenia wynikające z obowiązującej dla spornej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Podzielić należy stanowisko organu w odniesieniu do zarzutów, jakoby inwestycja zrealizowana została w sprzeczności z właściwymi przepisami przeciwpożarowymi. Organ wskazał na cechy budynku świadczące o zachowaniu jego parametrów pożarowych. Dopowiedzieć jednak wypada (organ kwestię tę pominął), że pozwolenie na budowę obejmowało obiekt zaliczający się do kategorii PM zgodnie z § 209 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2 kwietnia 2002 r. (stanowiące odrębną strefę pożarową budynki produkcyjne i magazynowe), parterowy, o pow. użytkowej 326,10 m˛ i gęstości obciążenia ogniowego mniejszej niż 500 MJ/m˛. Wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej ujęte zostało w § 212 ww. rozporządzenia, przy czym zgodnie z § 213 pkt 2 lit. b rozporządzenia wymagania te nie dotyczą budynków wolnostojących, do dwóch kondygnacji nadziemnych włącznie, gospodarczych w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej oraz w gospodarstwach leśnych. Sporny obiekt jest bez wątpienia budynkiem gospodarczym w zabudowie zagrodowej. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2117), obiekty zawierające strefę PM, których projekt budowlany wymaga uzgodnienia to obiekty zawierające strefę pożarową PM o powierzchni przekraczającej 5000 m˛, 1000 m˛ przy gęstości obciążenia ogniowego przekraczającą 500 MJ/m˛, o powierzchni wewnętrznej obiektu budowlanego przekraczającej 2000 m˛ i gęstości obciążenia ogniowego przekraczającej 500 MJ/m˛, a nadto z występującym zagrożeniem wybuchem. W odniesieniu do spornego obiektu żaden z powyższych warunków nie zachodzi, a więc nie było wymagane uzyskanie uzgodnienia pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (o czym wspomniał też organ odwoławczy). Potwierdzając również w tym kontekście stanowisko organu co do zachowania wymaganych odległości od sąsiednich budynków mieszkalnych wskazać należy, że określone w § 271 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego dotyczą budynków mających klasę odporności ogniowej (E) na powierzchni większej niż 65% określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, tymczasem – jak wskazano – przepis ten nie dotyczy spornego obiektu zgodnie z § 213 pkt 2 lit. b rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Stanowisko organu co do kwestii nasłonecznienia pomieszczeń w budynku skarżących (oraz jego zacienienia) uznać należy za niekompletne, choć analiza akt sprawy potwierdza brak zasadności zarzutów skarżących w tym zakresie. Problematykę naturalnego doświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i wynikającej z tego kwestii odległości budynku od innych obiektów reguluje § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Podkreślić należy, że już z treści tego przepisu wynika, iż dotyczy on pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Jak wynika z akt sprawy otwór okienny w ścianie zwróconej ku spornemu obiektowi wykonany został w pomieszczeniu łazienkowym. Łazienka nie stanowi zaś pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi, na co wskazuje wprost § 5 ust. 1 rozporządzenia, który wśród przesłanek negatywnych nie uznania pomieszczenia za przeznaczone na stały pobyt ludzi wymienia m.in. krótkotrwałe przebywanie w nim w związku z "wykonywaniem czynności związanych z utrzymaniem czystości i porządku". Łazienka jest zaś bez wątpienia takim pomieszczeniem. Po drugie stwierdzić trzeba, iż nawet w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi dopuszczalne jest oświetlenie wyłącznie światłem sztucznym (§ 58 ww. rozporządzenia). Kwestia doświetlenia naturalnym światłem tego pomieszczenia, z czego skarżący wywodzą z kolei argumentację o nieprawidłowym usytuowaniu spornego obiektu (naruszającym przepisy § 13 w zw. z § 57 rozporządzenia) nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Podniesiona zaś w skardze sprawa faktycznego użytkowania tego pomieszczenia (jak i całego budynku skarżących) w sposób legalny jest tutaj bez znaczenia. Jak wskazano wcześniej, Sąd dostrzega, że część zarzutów odwołania nie została przez organ skomentowana, co jednak – w obliczu dokonywanej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji – nie mogło zmienić ostatecznego wyniku sprawy. Sąd stwierdził bowiem, że zarówno zarzut naruszenia § 12 ust. 6 rozporządzenia z 2 kwietnia 2002 r. (w wersji aktualnie obowiązującej - § 12 ust. 8), jak i zarzut trwałego ograniczenia prawa do zagospodarowania nieruchomości skarżących i naruszenia ich interesu (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.) z prostych powodów nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze, sporny obiekt zwrócony jest ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę budynku skarżących (a więc sytuacji tej nie obejmuje dyspozycja wskazywanego jako naruszony § 12 ust. 6 rozporządzenia), czego – owszem – organ odwoławczy nie wyjaśnił, ale co jednak wynika wyraźnie z akt sprawy (projekt budowlany). Po drugie, uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., to nie interesy prywatne, będące pod ochroną prawa prywatnego (cywilnego), lecz publiczno-prywatne, leżące również w sferze prawa publicznego. Skutecznych zarzutów w tym zakresie skarżący – jak wynika z niniejszego uzasadnienia – nie podnieśli. Kwestii zaś uciążliwych immisji, którą podniesiono również w skardze, a będących kwestiami o charakterze cywilnoprawnym należącymi do właściwości sądów powszechnych, organ administracji nie rozstrzyga. Dopowiedzieć też wypada, że prawo dysponowania nieruchomością wedle woli osoby wykonującej uprawnienia właścicielskie przysługuje w równym stopniu sąsiadom inwestycji, jak i inwestorowi. W niniejszej sprawie to budynek skarżących zrealizowany został w granicy działki inwestycyjnej, winni mieć oni świadomość ryzyka wystąpienia niepożądanych konsekwencji takiego jego usytuowania (chociażby w zakresie odległości od obiektów realizowanych na działce sąsiedniej). Powyższy wywód stanowi co do zasady odniesienie się zarówno do zarzutu skargi dotyczącego niedostatecznego ustosunkowania się do zarzutów odwołania, jak i do zarzutów samej skargi (zarzuty wymienione w punktach 1, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 12). Co się tyczy zarzutu opisanego w punkcie 7, to stwierdzić należy, że dotyczy on stricte prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy dla spornego przedsięwzięcia, która nie jest przedmiotem niniejszej kontroli. W odniesieniu zaś do zarzutu błędnej konstrukcji sentencji zaskarżonej decyzji (opisanego w punkcie 2) Sąd zastosował, jak wskazano wyżej art. 153 p.p.s.a., potwierdza i przyjmuje za swój pogląd wyrażony przez WSA w Gdańsku w wyroku z 8 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 286/20 (dostępny jw.), że o ile druga część przepisu art. 151 § 2 k.p.a. nakłada na organ orzekający obowiązek wskazania okoliczności, z powodu których nie uchyla decyzji, to przepis ten nie konkretyzuje, w której części decyzji ten element winien zostać zamieszczony - czy w sentencji rozstrzygnięcia czy w uzasadnieniu. Z przepisu art. 107 § 1 k.p.a. wynika natomiast, że równoprawnymi, integralnymi elementami decyzji jest zarówno rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie faktyczne i prawne. Nie dochodzi zatem do naruszenia prawa, które miałaby wpływ na wynik sprawy, jeśli w sentencji rozstrzygnięcia organ nie wskazuje okoliczności z powodu których nie uchylił ostatecznej decyzji, a odnosi się do nich w uzasadnieniu decyzji (tak jak w niniejszej sprawie). Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. Ponadto wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.