II SA/Bd 946/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Pawełczak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 maja 2026 r. sprawy ze skargi P. J. na postanowienie Inne z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę.

1. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2025 r. Starosta Bydgoski (dalej: "Starosta", "organ I instancji") przyznał P. J. (dalej: "skarżący") wynagrodzenie za dozór pojazdu: Fiat [...], numer rejestracyjny [...] za okres od dnia 2 maja 2009 r. do dnia 7 kwietnia 2010 r., w kwocie 1.145,80 zł, oraz umorzył postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu wynagrodzenia za dozór ww. pojazdu za okres od dnia 8 kwietnia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "A. P. J., [...]". Pismem z dnia 23 września 2019 r. skarżący zwrócił się o uregulowanie opłaty za przechowywanie przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym od dnia 2 maja 2009 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r., załączając fakturę proforma wystawioną przez "P. M. W.-J.". W dniu 26 marca 2021 r. M. W.-J. wystąpiła z wnioskiem o rozliczenie kosztów dozoru pojazdu. Starosta zwrócił się o złożenie wyjaśnień na jakiej podstawie M. W.-J. występuje z roszczeniem wskazując, że umowę w zakresie usuwania pojazdów z dróg powiatu bydgoskiego i ich przechowywania na parkingu strzeżonym zawarł ze skarżącym. Postanowieniem z dnia 19 października 2021 r. organ umorzył postępowanie w sprawie wywołanej pismem z dnia 26 marca 2021 r. Rozstrzygnięcie powyższe zostało zaskarżone, a następnie uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 10 grudnia 2021 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy postanowieniem z dnia 21 września 2022 r. Starosta Bydgoski przyznał skarżącemu wynagrodzenie za dozór pojazdu za okres od dnia 2 maja 2009 r. do dnia 7 kwietnia 2010 r. w kwocie 1.023, 40 zł oraz umorzył postępowania w zakresie wynagrodzenia za okres od dnia 8 kwietnia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r. Starosta wskazując na umowę z dnia 7 kwietnia 2008 r. podniósł, że ze skarżącym łączył go stosunek administracyjnoprawny dotyczący przechowywania pojazdu wyłącznie w okresie od dnia 2 maja 2009 r. do dnia 7 kwietnia 2010 r. W późniejszym okresie skarżącego i organu I instancji nie łączył stosunek prawny. W wyniku wniesionego zażalenia postanowieniem z dnia 14 listopada 2022 r. Kolegium uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Starosta ponownie rozpoznając sprawę uzupełnił materiał dowodowy i przeprowadził postępowanie wyjaśniające zgodnie z zaleceniami Kolegium. Ustalono, że sporny pojazd został usunięty na podstawie dyspozycji numer 38/2009 na parking prowadzony przez skarżącego. Następnie Sąd Rejonowy w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 10 lica 2018 r. orzekł przepadek pojazdu na rzecz Powiatu Bydgoskiego. Organ I instancji pismem z dnia 14 sierpnia 2019 r. zwrócił się do skarżącego o wydanie pojazdu i jego odpłatne przetransportowanie do stancji demontażu. Zgodnie z zaświadczeniem numer [...] pojazd został zdemontowany w dniu 31 sierpnia 2019 r. Dalej Starosta wyjaśnił, że wraz ze skarżącym związany był umową nr [...] z dnia 7 kwietnia 2008 r. w zakresie usuwania pojazdów z dróg powiatu bydgoskiego i ich przechowywania na parkingu strzeżonym, natomiast obowiązywała ona do 7 kwietnia 2010 r. Umowa została zawarta na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm. – dalej: "p.r.d.") w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia umowy. Starosta wskazał również, że nie łączył go stosunek administracyjnoprawny z M. W.-J., wobec czego nie można uznać jej za podmiot wyznaczony do usunięcia i przechowywania spornego pojazdu. Ponadto zdaniem organu, począwszy od dnia 21 sierpnia 2011 r., wobec zmiany regulacji w zakresie przechowywania odholowanych pojazdów, stosunek prawny łączący podmioty wyznaczone z organem ma charakter cywilnoprawny. 2. Na powyższe postanowienie organu I instancji skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł zażalenie żądając jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm. – dalej: "u.p.e.a.") w zw. z § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1805 – dalej: "rozporządzenie wykonawcze") poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji odmowę przyznania stronie wynagrodzenia za dozór nad pojazdem Fiat [...] o nr. rejestracyjnym [...] za okres od dnia 8 kwietnia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r.; - art. 102 § 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. w zw. z § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia wykonawczego oraz w zw. z art. 13 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070 – dalej: "ustawa zmieniająca") poprzez ich niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji umorzenie postępowania dotyczącego przyznania wynagrodzenia za dozór nad pojazdem za okres od dnia 8 kwietnia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r.; - art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia wykonawczego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji przyznanie stronie wynagrodzenia za dozór nad pojazdem za okres od dnia 2 maja 2009 r. do dnia 7 kwietnia 2010 r. w kwocie zaniżonej, nieodpowiadającej stawkom wynagrodzenia dla parkingów depozytowych; - art. 130a ust. 5a, 5c i 5f p.r.d. w brzmieniu obowiązującym od dnia 21 sierpnia 2011 r. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sprawie wskutek wadliwego uznania, iż z dniem 21 sierpnia 2011 r., w przypadku pojazdów złożonych na parkingu dozorcy przed dniem 21 sierpnia 2011 r., łączący organ oraz dozorcę stosunek prawny, w ramach którego dozorca pojazdu świadczy dozór nad złożonym mu pojazdem, nie ma charakteru stosunku administracyjnoprawnego; - art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. – dalej: "k.p.a.") poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; - art. 75 § 1 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zmierzających do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu zażalenia skarżący przywołał stosowną argumentację wspierającą wskazane powyżej zarzuty. 3. W wyniku rozpatrzenia ww. zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy (dalej: "Kolegium", "SKO", "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia 22 października 2025 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że spór w sprawie dotyczy zakresu temporalnego za dozór pojazdu oraz zakres przedmiotowy związany z ustaleniem stawki wynagrodzenia za dozór pojazdu w danym okresie. SKO wyjaśniło, że Starosta zawarł ze skarżącym umowę w zakresie usuwania pojazdów z dróg powiatu bydgoskiego i przechowywania tychże pojazdów na parkingu strzeżonym do dnia 7 kwietnia 2010 r. i nie została ona przedłużona. W ocenie organu odwoławczego skarżący był uprawniony do uzyskania wynagrodzenia w okresie, w którym pozostawał wyznaczony do usuwania pojazdów z drogi i ich przechowywania na parkingu strzeżonym, natomiast okres ten przypada na czas obowiązywania umowy na świadczenie ww. usług, tj. w okresie od 7 kwietnia 2008 r. do 7 kwietnia 2010 r. Po tym okresie Starosta powierzył powyższe zadania innym podmiotom. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy wskazał, że warunkiem zaistnienia stosunku administracyjnoprawnego między ww. podmiotem a organem administracyjnym jest skuteczne umocowanie do działania w sposób przewidziany przepisami prawa administracyjnego, natomiast w stosunku do skarżącego po 7 kwietnia 2010 r. takiego umocowania zabrakło i nie ma na to wpływu faktyczne kontynuowanie przez skarżącego dozoru przedmiotowego pojazdu. Ponadto Kolegium wskazało, że w odniesieniu do kwestii wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie od 8 kwietnia 2010 r. do 31 sierpnia 2019 r. zaistniała bezprzedmiotowość postępowania wynikająca z braku istnienia w tym okresie stosunku administracyjnoprawnego między organem a skarżącym. Odnosząc się do kwestii ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór w okresie od 2 maja 2009 r. do 7 kwietnia 2010 r. w kwocie 1.145,80 zł organ odwoławczy wskazał za judykaturą, że przy określaniu wynagrodzenia za dozór należy uwzględnić zakres obowiązków dozorcy i warunki przechowywania zajętej ruchomości, w tym konieczność zapewnienia odpowiedniej powierzchni na jej składowanie, jak i inne okoliczności, które pozwolą w obiektywny sposób ustalić wynagrodzenie dozorcy. Przy obliczaniu należności wynikających z art. 102 § 2 u.p.e.a. w ocenie Kolegium należy odpowiednio stosować art. 836 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), a co za tym idzie, skoro wysokość wynagrodzenia nie wynika z taryfy ani umowy, trzeba odnosić je do wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach. Kolegium wskazało, że organ I instancji dokonał ustaleń w zakresie standardu świadczonych usług w porównaniu do warunków oferowanych przez innych przechowawców na danym terenie i w wyniku takiej analizy przyznał wynagrodzenie w wysokości dobowej stawki wynoszącej 3,37 zł. 4. Na powyższe postanowienie skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie: - art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia wykonawczego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji odmowę przyznania skarżącemu wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdem Fiat [...] nr rejestracyjny [...] za okres od 8 kwietnia 2010 r. do 31 sierpnia 2019 r.; - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie; - art. 130a ust. 5a, 5c i 5f p.r.d. w brzmieniu obowiązującym od dnia 21 sierpnia 2011 r. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sprawie wskutek wadliwego uznania, iż z dniem 21 sierpnia 2011 r., w przypadku pojazdów złożonych na parkingu dozorcy przed dniem 21 sierpnia 2011 r., łączący organ oraz dozorcę stosunek prawny, w ramach którego dozorca pojazdu świadczy dozór nad złożonym mu pojazdem, nie ma charakteru stosunku administracyjnoprawnego lecz cywilnoprawny; - art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; - art. 75 § 1 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zmierzających do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że bez znaczenia pozostaje czy po dniu 7 kwietnia 2010 r. ze stroną zawarto osobną umowę o przechowywaniu pojazdów usuniętych z dróg, ponieważ po tym dniu skarżący nadal faktycznie dozorował ten pojazd. Zdaniem skarżącego nie znajduje uzasadnienia prawnego teza, że po dniu 7 kwietnia 2010 r. stosunek prawny łączący skarżącego i organ uległ przekształceniu ze stosunku o charakterze administracyjnoprawnym w stosunek cywilnoprawny. Ponadto skarżący podniósł, że po dniu 7 kwietnia 2010 r. skarżący nie został zwolniony z obowiązku świadczenia dozoru nad spornym pojazdem, zaś organ pojazdu tego od skarżącego nie odebrał i pozostawał on w dozorze skarżącego do dnia 31 sierpnia 2019 r. 5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: 6. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). 7. Na wstępie należy zauważyć, że problem prawny występujący na kanwie niniejszej sprawy w zbliżonym stanie faktycznym był już przedmiotem rozważań tutejszego Sądu w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą akt II SA/Bd 679/22 zakończonym wyrokiem z dnia 11 października 2022 r. oddalającym skargę. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu powyższego orzeczenia, wobec czego posłuży się argumentacją w nim zawartą. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest przyznanie skarżącemu wynagrodzenia za dozór pojazdu: Fiat [...], numer rejestracyjny [...] za okres od dnia 2 maja 2009 r. do dnia 7 kwietnia 2010 r. w kwocie 1.145,80 zł oraz umorzenie postępowania w sprawie przyznania skarżącemu wynagrodzenia za dozór ww. pojazdu w okresie od dnia 8 kwietnia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r. Organy prawidłowo w toku postępowania ustaliły, że skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarł ze Starostą na okres do dnia 7 kwietnia 2010 r. umowę nr [...] z dnia 7 kwietnia 2008 r. w przedmiocie usuwania pojazdów z dróg powiatu bydgoskiego i ich przechowywania na parkingu strzeżonym na podstawie art. 50a i 130a p.r.d. w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia umowy. Organy uznały, że w okresie obowiązywania umowy, tj. od dnia 7 kwietnia 2008 r. do dnia 7 kwietnia 2010 r. organ łączył ze skarżącym, jako podmiotem wyznaczonym do prowadzenia parkingu strzeżonego, stosunek administracyjnoprawny. Organy przyjęły, że zawarcie ze skarżącym tej umowy było równoznaczne z wyznaczeniem go jako jednostki dla realizacji zadań na gruncie art. 130a p.r.d. w brzmieniu obowiązującym w czasie jej obowiązywania i oznaczało nawiązanie stosunku administracyjnego. Ponadto ustalono, że sporny pojazd został usunięty przez skarżącego z drogi ul. [...] w miejscowości Z. w dniu 2 maja 2009 r. na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...], zaś Sąd Rejonowy w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 10 lipca 2018 r. w sprawie II NS 1362/18 orzekł przepadek tego pojazdu na rzecz Powiatu Bydgoskiego. Kolegium zasadnie przyjęło, że w myśl art. 102 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, o ile dozorcą nie ustanowiono jednej z osób wymienionych w art. 101 § 1. W ocenie Sądu organy trafnie przyjęły, że w świetle art. 130a p.r.d. w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 sierpnia 2011 r. w związku z wyżej wskazaną umową przechowania pojazdów usuniętych z dróg między Starostą a skarżącym istniał stosunek prawny o charakterze administracyjnym, co znajduje potwierdzenie w stanowisku zajmowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. I OSK 2167/14). Był on podstawą przyznania wynagrodzenia za dozór takich pojazdów stosownie do art. 102 § 2 u.p.e.a. W stanie prawnym obowiązującym w czasie obowiązywania tej umowy skarżący miał status jednostki wyznaczonej w rozumieniu przepisów art. 130a ust. 5a i 5b p.r.d. Jednakże z dniem 21 sierpnia 2011 r., kiedy weszły w życie przepisy ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 152, poz. 1018 – dalej "nowel. p.r.d."), uchylające m.in. art. 130a ust. 5a i 5b p.r.d., skarżący utraciłby status jednostki wyznaczonej. Przede wszystkim jednak z datą 7 kwietnia 2010 r. przestała obowiązywać umowa z dnia 7 kwietnia 2008 r. Wobec powyższego skutkiem upływu terminu, na jaki została zawarta umowa dotycząca przechowania pojazdów usuniętych z dróg oraz zmian w obowiązujących przepisach wygasł stosunek administracyjnoprawny będący podstawą wypłaty wynagrodzenia za dozór przechowywanych pojazdów. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, gdzie wskazuje się m.in., że "(...) Dla oceny charakteru wskazanego stosunku prawnego, jak zasadnie wskazano w sprawie, znaczenie ma uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r. (sygn. akt I OPS 1/10). W uchwale tej NSA stwierdził, że jeżeli właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. Sąd uznał, że istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Skoro zatem jest to zadanie wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to również te jednostki wykonują zadanie z zakresu administracji publicznej, a wobec tego łączy te jednostki także z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym oparty na założeniu, że otrzymają one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków. Zauważyć należy, że w uchwale tej jest wyraźnie mowa o jednostce wyznaczonej przez starostę do prowadzenia parkingu strzeżonego oraz o jednostce wyznaczonej przez ten organ do usuwania pojazdów. (...) W wyniku nowelizacji art. 130a ust. 5a p.r.d. został uchylony, ze skutkiem od 21 sierpnia 2011 r. (...). Od tej daty czynności związane z usunięciem pojazdu z drogi oraz przechowywaniem na parkingu strzeżonym nie są wykonywane przez jednostki wyznaczone na podstawie art. 130a ust. 5a i ust. 5c p.r.d., lecz zgodnie z art. 130a ust. 5f p.r.d. usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, zostało zakwalifikowane do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych" (por. wyrok WSA we Wrocławiu dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 45/18). Podkreślić należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 nowel. p.r.d. jednostki usuwające pojazdy oraz jednostki prowadzące parkingi strzeżone wyznaczone na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy realizują swoje zadania przez okres, na jaki zostały do tego wyznaczone. Jednocześnie gdy okres, na jaki została wyznaczona jednostka usuwająca pojazdy lub jednostka prowadząca parking strzeżony, upływa przed terminem 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, starosta może wyznaczyć jednostkę usuwającą pojazdy oraz jednostkę prowadzącą parking strzeżony, na podstawie przepisów dotychczasowych, na czas określony, nie dłuższy niż do 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 9 ust. 2 nowel. p.r.d.). Niemniej jednak z ustaleń organu wynika, że skarżący w istocie rzeczy był jednostką wyznaczoną jedynie w okresie obowiązywania umowy, tj. do dnia 7 kwietnia 2010 r., zaś Starosta nie skorzystał wobec skarżącego z możliwości przewidzianej w art. 9 ust. 2 nowel. p.r.d. Należności z tytułu usunięcia pojazdu i jego przechowywania, przypadające za okres, w którym podmiot usuwający i prowadzący parking był wyznaczony przez Starostę, dochodzić on może w trybie administracyjnym (por. wyrok WSA w Poznaniu z 2 listopada 2016 r., sygn. II SA/Po 430/16). Tak też Starosta przyznał skarżącemu wynagrodzenie za dozór spornego pojazdu za okres od dnia 2 maja 2009 r. do dnia 7 kwietnia 2010 r. Natomiast mając na względzie okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie przypadek taki nie wystąpił w pozostałym okresie za który skarżący domaga się wynagrodzenia, tj. od dnia 8 kwietnia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r., ponieważ w okresie tym skarżący nie był jednostką wyznaczoną na podstawie art. 130a ust. 5a p.r.d., ani art. 9 ust. 2 nowel. p.r.d. W ocenie Sądu nie doszło zatem do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Zasadnie zatem doszło do umorzenia na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. postępowania w sprawie przyznania skarżącemu wynagrodzenia za dozór samochodu osobowego marki Fiat [...] (nr rej. [...] w okresie od dnia 8 kwietnia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2019 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość, ponieważ sprawa w powyższym zakresie nie podlega załatwieniu w drodze decyzji (w niniejszej sprawie postanowienia) administracyjnej. 8. Organy nie dopuściły się także zarzucanych naruszeń przepisów postępowania, gdyż stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ zebrał w sposób wyczerpujący i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a następnie dokonał jego oceny (z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów – art. 80 k.p.a.) i prawidłowo stwierdził, że skarżący wraz z zakończeniem obowiązywania przedmiotowej umowy w dniu 7 kwietnia 2010 r. nie był jednostką wyznaczoną przez Starostę do wykonywania zadań z zakresu usuwania i przechowywania pojazdów. Ponadto w ocenie Sądu organy obu instancji wyczerpująco uzasadniły podstawę i metodologię wyliczenia przyznanego skarżącemu wynagrodzenia za dozór ww. pojazdu w okresie od dnia 2 maja 2009 r. do dnia 7 kwietnia 2010 r., nie znajdując podstaw do podważenia ustaleń w powyższym zakresie. 9. Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.