II SA/Gd 27/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2021 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 listopada 2020 r., Nr [...] w sprawie wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego oddala skargę.

V. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) z 9 listopada 2020 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) z 25 maja 2020 r. w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W związku z otrzymanym pismem z Sądu Okręgowego z 19 listopada 2018 r. w sprawie zmian wykonanych w budynku przy ul. K. w S. po wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, niezgodnie z pozwoleniem na budowę i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oraz w związku z przeprowadzonymi 13 maja 2019 r. czynnościami kontrolnymi w lokalu mieszkalnego nr [..] w budynku przy ul. K. w S., stwierdzającymi wykonanie przebudowy w tym lokalu po wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku, niezgodnie z pozwoleniem na budowę i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, PINB - pismem z 3 lipca 2019 r. - zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy lokalu mieszkalnego nr [..] w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. K. w S. Ww. budynek został zrealizowany w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta z 27 marca 2014 r. udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym, oraz rozbiórkę istniejącego pawilonu handlowego, na terenie położonym w S. przy ul K., przeniesioną na nowego inwestora decyzją z 4 września 2015 r. W toku postępowania prowadzonego przez organ w 2017 r. w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku przy ul. K. w S. stwierdzono, że obiekt został zrealizowany ze zmianami nie odstępującymi w sposób istotny od zatwierdzonego projektu budowlanego, w tym zamurowano otwory wejściowe z klatki schodowej do trzech zaprojektowanych pomieszczeń gospodarczych na poziomie antresoli i zrezygnowano, tj. wyłączono z użytkowania trzy zamknięte przestrzenie (pomieszczenia gospodarcze). Z chwilą uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z 15 marca 2017 r., lokal nr [..] składał się z pomieszczeń usytuowanych na 3 piętrze oraz z otwartej antresoli (bez wydzielonych pomieszczeń), na którą prowadziły schody wewnętrzne w lokalu. W trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych przez PINB 13 maja 2020 r. stwierdzono, że na wyższym poziomie – antresoli - lokalu nr [..] znajduje się otwarta sypialnia oraz wydzielona łazienka - analogicznie jak na jego niższym poziomie. Łazienka na wyższym poziomie lokalu nr [..] wykonana została z połowy pomieszczenia, które na etapie udzielenia pozwolenia na użytkowanie miało stanowić zamkniętą przestrzeń wyłączoną z użytkowania. Według oświadczenia żony właściciela lokalu aktualny układ pomieszczeń lokalu nr [..] istniał z chwilą zakupu i odbioru lokalu od dewelopera budującego budynek, a po odbiorze w lokalu nie wykonywano robót budowlanych. W piśmie z 23 lipca 2019 r. pełnomocnik właściciela lokalu podniosła, że V. K. nabył lokal nr [..] w aktualnym kształcie i nie wykonywał przebudowy antresoli. Decyzją z 25 maja 2020 r., na mocy art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.. dalej P.b.) PINB nakazał V. K. doprowadzenie przebudowanego lokalu mieszkalnego nr [..] w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. K. w S. do stanu poprzedniego, poprzez zamurowanie otworu drzwiowego do łazienki na poziomie antresoli i przywrócenie zamkniętej przestrzeni wyłączonej z użytkowania. Organ I instancji uznał, że wykonanie łazienki w zamkniętej przestrzeń wyłączonej z użytkowania stanowi przebudowę budynku w rozumieniu art. 3 pkt 7a P.b. W wyniku fizycznego wykonania łazienki dotychczasowa antresola została przedzielona przegrodami budowlanymi, a poziom antresoli uzyskał charakter piątej nadziemnej kondygnacji budynku (4 piętro). W ten sposób lokal nr [..] uzyskał charakter mieszkania dwupoziomowego (lokal z pomieszczeniami na dwóch kondygnacjach), co zmienia charakter lokalu z antresolą. Organ wskazał zarazem na zasady kształtowania zabudowy określone w karcie terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na którym leży analizowany budynek (§ 33 ust. 4 pkt 2 ustaleń szczegółowych dla terenu 21.M/U), z których wynika: wysokość zabudowy: - ilość kondygnacji nadziemnych - na działkach nr [..] i [..] lokalizowanych na rogu ulic M. i K. - do 2, przy ul. K. do 5, na pozostałym terenie - od 2 do 4 (...). Tym samym w wyniku przebudowy budynek, zdaniem organu, zaczął naruszać ustalenia § 33 ust. 4 pkt 2 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta w zakresie przekroczenia liczby kondygnacji (powyżej 4). Po rozpoznaniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 9 listopada 2020 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji podzielił ustalenia faktyczne i zapatrywania prawne organu I instancji. Dodatkowo WINB zaznaczył, że kwestie zobowiązań według zawartych umów z deweloperem (inwestorem) i roszczeń z tego tytułu (np. w zakresie przewidzianej powierzchni użytkowej lokalu) nie mogą mieć wpływu na ocenę sprawy w trybie nadzoru budowlanego, natomiast podlegają kognicji sądów powszechnych (sądów cywilnych). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję WINB skarżący zarzucił naruszenie: a) prawa procesowego: - art. 7 kpa w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkującego błędem w ustaleniach faktycznych, - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego bezzasadne niezastosowanie w sytuacji, kiedy prace budowlane zostały zrealizowane, a następnie zaakceptowane ostatecznym i pozostającym w obrocie prawnym pozwoleniem na użytkowanie, b) prawa materialnego: - art. 28 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż V. K. rozpoczął roboty budowlane (art. 3 pkt 7a), podczas gdy budowa łazienki wykonana została przez dewelopera przed uzyskaniem przez dewelopera pozwolenia na użytkowanie, - § 3 pkt 16 i 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe zastosowanie i niezasadne przyjęcie, że wewnętrzny podział poddasza użytkowego antresolą, powoduje zwiększenia wysokości budynku o dodatkową kondygnację, podczas gdy częściowe zamknięcie powierzchni antresoli ścianami działowymi tego faktu nie zmienia, - § 33 ust.4 pkt 2 uchwały nr XXV/340/2013 Rady Miasta z dnia 1 lutego 2013 r. (Dz. Urz. Woj. z 18 marca 2013 r., poz. 1452), zmienionej uchwałą nr XXVII/379/2017 z dnia 27 marca 2017 r. (Dz. Urz. Woj. z 16 maja 2017 r., poz. 1745) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [..] (dalej jako: m.p.z.p), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w sprawie zachodzi przesłanka stwierdzenia naruszenia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wyniku wykonania łazienki na antresoli lokalu nr [..] położonego w budynku przy ul. K. w S., gdyż nadaje to antresoli charakter kondygnacji, podczas gdy warunkiem zgodności z m.p.z.p jest dostosowanie się również do drugiego warunku wymienionego w tym przepisie, tj. wysokości budynku, - art. 50 w związku z art. 51 P.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie i wszczęcie postępowania naprawczego w sytuacji, gdy przedmiotowy obiekt został wybudowany, a następnie oddany prawnie do użytku w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie z istniejącymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, podczas gdy postępowanie naprawcze w trybie art. 50 i 51 P.b. nie może być prowadzone w stosunku do obiektu, którego legalność potwierdza inny akt administracyjny, - art. 52 P.b. w zw. z art. 548 § 1 ustawy Kodeks cywilny poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie przez organ nakazu na V. K., podczas gdy nakaz doprowadzenia lokalu mieszkalnego do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie otworu drzwiowego do łazienki na poziomie antresoli i przywrócenie zamkniętej przestrzeni wyłączonej z użytkowania nie znajduje oparcia w art. 52 P.b. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący zawarł 20 stycznia 2016 r. z deweloperem A. umowę deweloperską, której integralną częścią był Załącznik nr 2 (str. 1 i 2) z rzutami lokalu mieszkalnego nr [..] przy ul. K. w S. z zaznaczoną w obrysie antresoli łazienką. W dniu 6 września 2017 r. nastąpiło zawarcie umowy o ustanowienie odrębnej własności lokalu. Zgodnie z opisami w prospektach i rzutach lokal składał się z pokoju z aneksem kuchennym, przedpokoju i łazienki, oraz antresoli z łazienką o łącznej powierzchni projektowanej 46,10 m2. Wyjaśniono, że sporny lokal z antresolą znajduje sie na poziomie trzeciego piętra. Górna część pomieszczenia znajduje się nad przedzielającym je stropem pośrednim i ma powierzchnię mniejszą od powierzchni tego pomieszczenia. Nie jest też zamknięta przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona, poza ściankami działowymi wyodrębniającymi łazienkę. Skarżący wskazał, że po odbiorze lokalu mieszkalnego w stanie deweloperskim przystąpił do wykonanie robót rozumianych jako wykończeniowe, jednakże nie wprowadził żadnych zmian aranżacyjnych i funkcjonalnych. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy lakonicznie zbył argument skarżącego, że sporne roboty zostały wykonane przed zakupem lokalu nie odnosząc się w żaden sposób do załączonych do odwołania dowodów w postaci umowy deweloperskiej, rzutu antresoli, protokołu odbioru - wydania lokalu, a także wyjaśnień A. G. znajdujących się w aktach postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Tymczasem w ocenie skarżącego, przytoczony materiał dowodowy potwierdza wykonanie łazienki na poziomie antresoli przez dewelopera w trakcie realizacji inwestycji budowlanej, gdyż z § 1 pkt 14 umowy deweloperskiej wynika wprost, że jej przedmiotem jest samodzielny lokal mieszkalny dwupoziomowy z dwiema łazienkami na każdym poziomie, w tym także na antresoli. Podobnie, organ nie uwzględnił także wyjaśnień A. G., z których wynikało, że lokal wydany został w takim kształcie, jaki był przedmiotem umowy deweloperskiej, tj. z dodatkowym poziomem w postaci antresoli z łazienką oraz iż żadnej przebudowy właściciel lokalu nie przeprowadzał. Co oznacza, że w obrysie lokalu mieszkalnego łazienka na antresoli znajdowała się w momencie wydawania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z 15 marca 2017 r. Dodatkowo, podniesiono, że w analizie stanu faktycznego całkowicie pominięto, że usytuowanie łazienki na antresoli mogło wynikać wyłącznie z faktu, że antresola została przystosowana do tego celu na etapie realizacji budynku, tj. poprzez właściwe rozwiązania techniczne, w tym piony kanalizacyjne i inne przyłącza, olicznikowanie, które musiały zostać na poziom antresoli doprowadzone przez dewelopera, a nie były możliwe do samodzielnego zainstalowania i doprowadzenia na poziom antresoli bez udziału wykonawcy budynku. Ponadto, skarżący zauważył, że tożsama sytuacja zbudowanej łazienki w innych lokalach na antresoli 4 kondygnacji budynku nie może być przypadkowa i zależna wyłącznie od inicjatywy właścicieli tych lokali. Reasumując, zdaniem skarżącego, umiejscowienie łazienki na antresoli nastąpiło w trakcie budowy w wyniku działalności budowlanej dewelopera. Tymczasem, organy nadzoru budowlanego obu instancji uznały, że na etapie wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie zostało wykazane, że budynek ten został zrealizowany z nieistotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu i oceniły według przedłożonej przez inwestora dokumentacji, że w części budynku obejmującej obecny lokal mieszkalny nr [..] w poziomie 3 piętra nie było żadnych zmian, natomiast w poziomie antresoli został zmniejszony otwór zapewniający komunikację schodami pomiędzy mieszkaniem a antresolą. Ponadto, inwestor wykazał w dokumentacji rysunkowej fakt zamurowania otworów drzwiowych do trzech pomieszczeń (według zatwierdzonego projektu - gospodarczych) w korytarzu budynku (na klatce schodowej), w tym w pomieszczeniu usytuowanym na poziomie ww. lokalu - antresoli. Tym samym ww. pomieszczenia nie miały już pełnić funkcji użytkowych. Organ przyjął za fakt, że deweloper wyłączył całkowicie z użytkowania pomieszczenia gospodarcze z dostępem z klatki schodowej poprzez zamurowanie otworów drzwiowych i w ten sposób pomniejszył powierzchnie użytkowe w budynku, podczas gdy najprawdopodobniej dokonał zmian w zatwierdzonym projekcie. Zmiany te ocenione zostały przez organ jako nieistotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, co jest dopuszczalne i nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Jednak, jak się okazało w przedmiotowej sprawie, skutkiem tych zmian było odstępstwo od projektu budowlanego w celu dostosowania powierzchni lokalu mieszkalnego w wykazanej w projekcie budowlanym, do powierzchni ustalonej w umowie deweloperskiej zawartej ze skarżącym. Przypomniano również, że kwestia pomieszczeń gospodarczych na wysokości antresoli była przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewody, który w decyzji z 22 czerwca 2017 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z 27 marca 2014 r. zatwierdzającej pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku, gdyż uznał, że pomieszczenia te nie są przeznaczone na pobyt ludzi, a zatem nie wpisują się w definicje kondygnacji, co wykluczyło przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Skoro takie było rozstrzygnięcie Wojewody nic nie stało na przeszkodzie, aby pomieszczenia gospodarcze z osobnymi wejściami pozostały na poziomie antresoli. Zdaniem skarżącego, organ całkowicie pominął w swojej ocenie, że dopuszczalna planem miejscowym wysokość budynku nie została przekroczona, skutkiem czego było niewłaściwe zastosowanie art. 50 w związku z art. 51 P.b., podczas gdy organ powinien umorzyć postępowanie. Ponadto, skarżący wskazał, że organ nie wykazał poprzez żadne okoliczności faktyczne, że wykonanie przedmiotowych prac nastąpiło po wydaniu pozwolenia na użytkowanie budynku, a zatem nie można przypisać właścicielowi wykonania przebudowy budynku w rozumieniu art.3 pkt 7a P.b. Zauważono, że z samego faktu podziału antresoli przegrodami organ błędnie wywnioskował, iż powstała dodatkowa kondygnacja, co uznano za fakt i na tej podstawie orzeczono o niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Powołując się na orzecznictwo wskazano, że wewnętrzny podział poddasza użytkowego antresolą nie powoduje zwiększenia wysokości budynku o dodatkową kondygnację, a częściowe zamknięcie powierzchni antresoli ścianami działowymi tego faktu nie zmienia. Odnosząc się do kwestii zgodności z miejscowym planem skarżący wyjaśnił, że w trakcie postępowania organy obu instancji odnoszą się wyłącznie do jednego warunku, a mianowicie ilości kondygnacji, natomiast całkowicie ignorują drugi warunek, tj. maksymalną wysokość budynku dla zgodności z miejscowym planem. Powołując się na orzecznictwo wskazano, że to, czy w budynku znajduje się określone rozwiązanie podwyższającą wysokość budynku liczoną w kondygnacjach, a jednocześnie niewpływające na wysokość budynku określaną w metrach, nie powinno mieć znaczenia przy dokonywaniu oceny zgodności z miejscowym planem, bowiem zgodnie z powołanym wyrokiem NSA w sytuacji, gdy miejscowy plan ustalił jako warunek wymóg zachowania konkretnej nieprzekraczalnej wysokości zabudowy, to wymóg zachowania określonej przez plan maksymalnej liczby kondygnacji należy uznać za zbytni rygoryzm. Niezależnie zaś od interpretacji związanych z ilością kondygnacji w budynku przesłanka wysokości ma charakter wiodący dla zachowania ładu przestrzennego w przypadku ograniczenia co do maksymalnej wysokości budynku. Skoro obowiązujący miejscowy plan przewiduje na terenie cztery kondygnacje, ale także wysokość zabudowy do 12 m, to zachowanie dopuszczalnej wysokości budynku skutkuje tym, że zachowana została zgodność z postanowieniami miejscowego planu. Wreszcie wskazano, że nakaz doprowadzenia do stanu poprzedniego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. może nastąpić jedynie w przypadku, gdy organ w postępowaniu wyjaśniającym ustali, że obiekt budowlany został wybudowany z naruszeniem prawa, którego nie da się usunąć. Stąd też podkreśla się, że w pierwszej kolejności organy nadzoru budowlanego są zobowiązane wyczerpać wszelkie możliwości zmierzające do legalizacji wykonanych robót budowlanych, zaś nakazy wymienione w treści art. 50 ust. 1 pkt 1 P.b. mogą być zastosowane, gdy nastąpiło nie dające się usunąć naruszenie prawa i wykonane roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 50 ust. 1 pkt 1 P.b. odnosi się do sytuacji prowadzenia robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia. Z uwagi na to, że skarżący takich robót budowlanych nie wykonywał, a lokal mieszkalny nabył z antresolą i łazienką, które wykonane zostały przez dewelopera przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, zastosowanie w tych okolicznościach postępowania naprawczego w trybie art.50-51 P.b. jest nieuprawnione. Co więcej, istnienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie uniemożliwia prowadzenie postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 51 P.b. w stosunku do ukończonego i legalnie użytkowanego obiektu budowlanego. Możliwość prowadzenia takiego postępowania naprawczego istnieje wyłącznie po wyeliminowaniu z obrotu prawnego ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Natomiast w nawiązaniu do naruszenia art. 52 P.b. skarżący wskazał, że roboty budowlane nastąpiły przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie i zostały zaakceptowane przez organ nadzoru wydający pozwolenie na użytkowanie, który nie dopatrzył się samowoli budowlanej. A zatem, zdaniem skarżącego, uzyskanie przez inwestora pozwolenia na użytkowanie obiektu pozbawia organy możliwości prowadzenia postępowania na podstawie art. 51 P. b. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej jako P.b.) oraz przepisy wykonawcze, tj. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm., dalej jako rozporządzenie). Zgodnie z art. 50 ust. 1 P.b. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Z kolei art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (...). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja WINB z 9 listopada 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję PINB z 25 maja 2020 r., nakazującą skarżącemu przywrócenie stanu poprzedniego w lokalu nr [..] znajdującym się w S. przy ul. K. poprzez zamurowanie otworu drzwiowego do łazienki na poziomie antresoli i przywrócenie zamkniętej przestrzeni wyłączonej z użytkowania, której podstawą prawną był cytowany art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. Jak wynika z uzasadnień decyzji organów obu instancji, organy te uznały, że skarżący, tj. właściciel lokalu nr [..] w ww. budynku, winien doprowadzić ten lokal do stanu poprzedniego w związku z przebudową lokalu po wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku, niezgodnie z pozwoleniem na budowę i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem, w ocenie skarżącego, organy nie mogły zastosować postępowania naprawczego w odniesieniu do robót, które zostały po pierwsze przeprowadzone przez dewelopera, a nie przez skarżącego, a po drugie, które zostały już "zalegalizowane" na mocy decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Na wstępie należy przypomnieć, że sporny lokal znajduje się w budynku zrealizowanym w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta z 27 marca 2014 r. Zgodnie z zatwierdzonym projektem, budynek ma 4 kondygnacje nadziemne, tj. parter i 3 piętra. Przy czym, z pięciu lokali mieszkalnych usytuowanych na ostatnim trzecim piętrze (w tym w lokalu skarżącego o nr [..]) zaprojektowano wejścia na poziom antresoli poprzez schody wewnętrzne w tych lokalach, a na poziomie antresoli mieszkań projekt przewidywał również wykonanie trzech pomieszczeń gospodarczych z dostępem z klatki schodowej. Co równie istotne, w treści decyzji z 15 marca 2017 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie zaakceptowano nieistotne zmiany do ww. rozwiązań projektowych, polegające na: zamurowaniu otworów wejściowych z klatki schodowej do trzech zaprojektowanych pomieszczeń gospodarczych na poziomie antresoli i rezygnacji – wyłączeniu z użytkowania tych trzech zamkniętych przestrzeni. Podkreślić przy tym należy, że ww. decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest ostateczna i jako taka – wiążąca w obrocie prawnym. Rolą sądu, w ramach kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie jest ocena prawidłowości decyzji o pozwoleniu na użytkownie. Jednocześnie zaś, stan prawny, jaki decyzja ta ukształtowała, jest wiążący przy ocenie legalności prac wykonanych w związku z przebudową antresoli. Jak wynika z ustalonego przez organy stanu faktycznego, w wyniku robót budowlanych w obrębie antresoli lokalu mieszkalnego nr [..] nastąpiło fizyczne włączenie do tego lokalu powierzchni pomieszczenia gospodarczego (zamkniętego), tzn. pomieszczenia, które według decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie miało pełnić funkcji użytkowej, gdyż zostało wyłączone z użytkowania W wyniku tych robót poziom dotychczasowej antresoli w ww. lokalu uległ przedzieleniu przegrodami i uzyskał charakter piątej nadziemnej kondygnacji budynku (4 piętro). Zarazem lokal nr [..] stał się mieszkaniem dwupoziomowym (lokal z pomieszczeniami na dwóch kondygnacjach, w tym z łazienką na poziomie antresoli, wydzieloną z przestrzeni pomieszczenia określonego w dokumentacji projektowej jako nieużytkowe - włączonego do ww. lokalu), co jest sprzeczne z dokumentacją projektową zaakceptowaną w pozwoleniu na użytkowanie analizowanego budynku i lokalu. W konsekwencji, w wyniku przeprowadzonych prac w lokalu nr [..] nastąpiła nie tylko zmiana parametrów użytkowych/technicznych, ale również niedopuszczalna w ramach definicji przebudowy, zmiana liczby kondygnacji budynku (co wymagałoby uzyskania pozwolenia na budowę). Z kontroli przeprowadzonej 13 maja 2019 r. przez organ bezspornie wynika, że w lokalu nr [..] na antresoli znajdowała się w dniu kontroli sypialnia (otwarta) oraz łazienka (wydzielona). Przy czym, jak ustalił PINB, łazienka na antresoli znajduje się w pomieszczeniu, które według pozwolenia na użytkowanie stanowiło odrębne pomieszczenie, bez otworów drzwiowych, wyłączone z użytkowania. Ponadto zaś, otwór schodów, w którym zamontowano schody kręcone (na antresolę) został zmniejszony w stosunku do otworu istniejącego na moment udzielonego pozwolenia na użytkowanie. Jednocześnie w tym miejscu sąd zauważa, że na podstawie analizy akt sądowi wiadomym jest, że przed PINB toczyły się również postępowania względem innych lokali na tym samym, ostatnim piętrze przedmiotowego budynku, jednakże dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne są tylko prace wykonane w lokalu nr [..]. Sądy administracyjne są bowiem związane zakresem danej konkretnej sprawy administracyjnej i nie dokonują kontroli sądowoadministracji z urzędu, lecz zawsze na wniosek podmiotu, który ma interes prawny w danej sprawie. W konsekwencji, w niniejszej sprawie spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy wykonane roboty budowlane w obrębie antresoli, polegające w szczególności na wygrodzeniu w jej przestrzeni pomieszczenia łazienki jako odrębnego od pomieszczenia sypialni, a zarazem adaptacji na tę łazienkę pomieszczenia wyłączonego z użytkowania według dokumentacji projektowej, prowadzi do zmiany charakteru antresoli i czyni tak powstałą w obrębie lokalu nr [..] przestrzeń dotychczasowej antresoli kondygnacją i czy zasadnie w związku z tym organy prowadziły postępowanie naprawcze w odniesieniu do skarżącego. Ponadto, w ramach rozważań w odniesieniu do tak nakreślonej sytuacji problemowej konieczna jest analiza argumentacji skarżącego, który twierdzi, że do wydzielenia łazienki doszło po zatwierdzeniu projektu, lecz przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, a także że powyższe roboty budowlane nie zostały wykonane przez niego, lecz dewelopera, co czyni toczące się postępowanie bezprzedmiotowym. Osią rozbieżności pomiędzy skarżącym a organami jest w szczególności to, kiedy nastąpiły przedmiotowe prace. Zdaniem skarżącego, prace te zostały zaplanowane już na etapie umowy deweloperskiej, natomiast w ocenie organów – po wydaniu decyzji pozwalającej na użytkowanie. Okoliczność, kto faktycznie wykonał analizowane roboty jest bez znaczenia dla możliwości orzeczenia w trybie naprawczym (o czym mowa będzie poniżej), niemniej jednak wobec zgłoszonych zarzutów sąd przeanalizował akta sprawy, w tym projekt budowlany, będący załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę z 2014 r. oraz decyzję o pozwoleniu na użytkowanie z 2017 r. i stwierdza, że podstawowe znaczenie dla tej oceny mają właśnie te dokumenty, a nie przedłożony przez stronę załącznik do umowy deweloperskiej, mający znaczenie uzupełniające. Dla potrzeb postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej czy też organy nadzoru budowlanego nieistotne są postanowienia tzw. umowy deweloperskiej, której, co oczywiste, prawidłowość jest ważna dla ochrony praw nabywcy lokalu mieszkalnego, jednakże której treść nie jest ani przedmiotem postępowania administracyjnego, ani nie może być kontrolowana przez sąd administracyjny. W konsekwencji, sąd co do samej zasady podziela stanowisko organu odwoławczego który, w odniesieniu do zarzutów odwołania wskazał, że "fakt wykonania pomieszczenia łazienki w poziomie antresoli jako drugiego pomieszczenia o tej funkcji w tym lokalu w trakcie realizacji przedmiotowego budynku i przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji przedłożonej przez inwestora na etapie wniosku o udzielenie tego pozwolenia. Faktu tego nie potwierdzają zarówno rysunki obejmujące zmiany wprowadzone w trakcie budowy budynku łącznie z oświadczeniem kierownika budowy, jak i ustalenia kontroli obowiązkowej, która poprzedziła wydanie pozostającej w obiegu prawnym decyzji nr [..] z dnia 15 marca 2017 r. (pozwolenie na użytkowanie)." Ponadto, "materiał dowodowy wskazuje na fakt wykonaniu tych robót już po udzieleniu pozwolenia na użytkowanie". Sąd uznał powyższe stanowisko za przekonujące i znajdujące poparcie w przedstawionym materiale dowodowym. Wobec powyższego, zdaniem sądu, słusznie organy stanęły na stanowisku, że w celu ustalenia terminu dokonania przedmiotowych prac budowlanych należało przeanalizować akta administracyjne, a nie umowę deweloperską, czy zeznania żony skarżącego. Jak wynika z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta z 27 marca 2014 r. na najwyższej, czwartej kondygnacji miały znajdować się lokale składające się z dwóch części znajdujących się nad sobą, tj. pomieszczenia z łazienką oraz otwartej antresoli. Z kolei z akt dotyczących postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z 15 marca 2017 r. wynika, że kierownik budowy złożył wniosek o udzielenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie oświadczając o zgodności wykonania obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi oraz warunkami pozwolenia na budowę wraz z dokonaniem zmian nie odstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego pozwolenia. W szczególności, w czasie kontroli dokonanych w lutym 2017 r. organ nadzoru ustalił, że wykonano zmiany nieistotne polegające m.in. na "zamurowaniu otworów wejściowych z klatki schodowej do trzech zaprojektowanych pomieszczeń gospodarczych na poziomie antresoli i rezygnacji – wyłączenia trzech zamkniętych przestrzeni z użytkowania". Wykładnia przywołanego fragmentu dokonana w kontekście pozostałej treści decyzji prowadzi do jednoznacznego wniosku, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie "legalizowała" wcielenia pomieszczenia wyłączonego z użytkowania do lokalu m.in. skarżącego na poziomie antresoli. Podkreślić bowiem trzeba, że w przeciwnym razie powiększenie m.in. lokalu nr [..] (w części na antresoli) o powierzchnię pomieszczenia wyłączonego z użytkowania i wygrodzonego ścianami stanowiłoby nielegalne powiększenie powierzchni użytkowej lokalu. Co istotne, decyzja o pozwoleniu na użytkowanie "legalizowała" zamurowanie drzwi wejściowych od strony klatki schodowej, a nie wybicie drzwi wejściowych wewnętrznych (tj. od strony antresoli). Tym samym, punktem wyjścia dla oceny legalności prac wykonanych w lokalu nr [..] w obrębie antresoli jest treść decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, bowiem to ona wyznacza "stan poprzedni", do jakiego porównywane są prace wykonane w tym lokalu z perspektywy ich zgodności z prawem. Natomiast, odnośnie do wskazanego w decyzji adresata decyzji, wskazać należy, że nawet jeśli zaakceptować stanowisko skarżącego, że prace w lokalu wykonał deweloper, a więc to on był faktycznie inwestorem, a nie skarżący, to nie zmienia faktu, że obowiązek z art. 50-51 P.b. może być także adresowany do właściciela lokalu, zwłaszcza w sytuacji, gdy inwestor nie dysponuje już tytułem prawnym do niego. Z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący V. K., kupił lokal nr [..] od dewelopera, tj. spółki A. w 2017 r. Z punktu widzenia prawa administracyjnego tylko podmiot posiadający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którym nie zawsze musi być inwestor, może wykonać obowiązki sanacyjne, związane z przywróceniem do stanu zgodnego z prawem, o czym zresztą stanowi art. 52 P.b. Zgodnie bowiem z tym przepisem, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych wdecyzji, o której mowa m. in. w art. 51 P.b., który stanowi prawną podstawę wydanego nakazu. Stosownie do ugruntowanego stanowiska orzecznictwa i doktryny, co do zasady decyzje, o których mowa w powołanym art. 52 P.b. w pierwszym rzędzie kierowane są do inwestora, najczęściej bowiem inwestor jest jednocześnie właścicielem nieruchomości. Nie jest to jednak regułą, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z akt sprawy, inwestor mający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. deweloper, utracił to prawo zbywając m.in. własność lokalu nr [..] na rzecz skarżącego. W takiej sytuacji decyzje wydawane na podstawie wymienionych w art. 52 P.b. przepisów powinny być zawsze skierowane do tego podmiotu, który aktualnie posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane lub jest właścicielem, chociaż faktycznie mógł nie być inwestorem, który wcześniej dopuścił się naruszeń prawa przy wykonywaniu robót budowlanych. W konsekwencji, obowiązek likwidacji samowoli budowlanej przejdzie na następców prawnych – aktualnych właścicieli (zob. A Gliniecki [w:] A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wyd. III, LEX/el 2016). Natomiast ewentualne roszczenia przysługują skarżącemu do dewelopera (tj. pierwotnego inwestora) na zasadach ogólnych wynikających z prawa cywilnego i mogą być przedmiotem postępowania sądowego, jednakże przez sądem powszechnym a nie administracyjnym. W konsekwencji, bez istotnego znaczenia prawnego w postępowaniu administracyjnym jest to, kto wykonał roboty budowlane związane z przebudową antresoli – czy skarżący, czy deweloper. Obowiązek z art. 51 P.b. prawidłowo bowiem mógł być skierowany wyłącznie do skarżącego jako właściciela lokalu mieszkalnego, dysponującego do niego tytułem prawnym, a nie inwestora, który bez wątpienia takim tytułem nie dysponuje. Kwestia ewentualnych roszczeń skarżącego wobec dewelopera z tytułu wykonania przebudowy niezgodnie z prawem pozostaje wówczas zagadnieniem, zarezerwowanym do kognicji sądów cywilnych. Wreszcie, należy zwrócić uwagę na jeszcze jedną kwestię – otóż, z zacytowanego powyżej fragmentu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wynika, że w ramach nieistotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu zamurowano otwory wejściowe z klatki schodowej do trzech zaprojektowanych pomieszczeń gospodarczych na poziomie antresoli. Zgodnie zaś z § 3 pkt 13 rozporządzenia przez pomieszczenie gospodarcze należy rozumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych. Trudno zaś uznać za pomieszczenie gospodarcze wedle przywołanej definicji łazienkę, do której w lokalu skarżącego utworzono dostęp bezpośrednio z antresoli, będącej - za sprawą tak wykonanych robót - w wyłącznej dyspozycji właściciela lokalu. W kwestii oceny charakteru robót budowlanych, będących przedmiotem sprawy wskazać należy, że punktem wyjścia jest analiza pojęcia antresola i jej charakter prawny. Zgodnie z § 3 pkt 19 rozporządzenia przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Z kolei stosownie do pkt 16 tego przepisu kondygnacją jest pozioma część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. W wyroku z 24 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 671/17 (dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że naczelną cechą antresoli jest jednoprzestrzenność pomieszczenia lub kondygnacji z antresolą. Taki jej charakter jest zarazem oczywisty w środowisku branżowym. Tym samym antresola nie stanowi odrębnego pomieszczenia, będąc częścią pomieszczenia, z którego jest wydzielona. Co więcej, w sensie prawnym antresola ma taki charakter jak pomieszczenie, z którego jest wydzielona. Antresolą nie może więc być powierzchnia przedzielona przegrodami (ścianami), bowiem wówczas nabiera charakteru kondygnacji, bądź też jak w niniejszej sprawie – poddasza z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Powyższe z kolei, potwierdza słuszność stanowiska organów nadzoru, że wykonanie łazienki w zamkniętej przestrzeni wyłączonej z użytkowania (czy też innymi słowy dołączenie do antresoli zamkniętej dotąd przestrzeni lub nawet wygrodzenie ścian na antresoli) niweczy dalsze uznawanie takiej przestrzeni za antresolę. Z kolei roboty budowlane, polegające na zamurowaniu otworu wejściowego do pomieszczenia gospodarczego w poziomie antresoli (wyłączonego z użytkowania) oraz adaptacji tego pomieszczenia na łazienkę i włączenia jej do powierzchni antresoli stanowią przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a P.b. W myśl tego przepisu bowiem przebudową jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; Natomiast stosownie do art. 3 pkt 7 P.b. roboty budowlane obejmują budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Niewątpliwie celem przedmiotowych prac nie było zwiększenie wysokości budynku czy też powiększenie ilości kondygnacji, czy kubatury, jednakże w wyniku dokonania opisanych robót doszło w istocie do zmiany charakteru budowlanego poszczególnych pomieszczeń w lokalu nr [..], a jednocześnie – części budynku - poprzez zniweczenie antresoli i uczynienie z niej dodatkowej kondygnacji, także kosztem innego pomieszczenia, które – według dokumentacji projektowej – właśnie w celu urzeczywistnienia charakteru antresoli w analizowanym budynku - wyłączone zostało z użytkowania. Prawidłowo bowiem zauważyły organy, że w wyniku wykonania łazienki na poziomie antresoli (albo inaczej: w wyniku dołączenia pomieszczenia wyłączonego z użytkowania) dotychczasowa antresola została przedzielona przegrodami budowlanymi, a poziom antresoli uzyskał charakter piątej nadziemnej kondygnacji budynku (4 piętro), co z kolei stanowi o sprzeczności z § 33 ust. 4 pkt 2 ustaleń szczegółowych dla terenu 21.M/U miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XXV/340/2013 Rady Miasta z dnia 1 lutego 2013 r. (Dz. Urz. Woj. z 2013 r., poz. 1452). Obszerne dywagacje skarżącego na temat relacji pomiędzy wysokością budynku, a ilością kondygnacji nie znajdują potwierdzenia ani w zebranym materiale dowodowym, ani też w treści ww. planu wobec przedstawionych powyżej rozważań dotyczących wpływu przebudowy antresoli w wykonanym w okolicznościach sprawy kształcie na ilość kondygnacji. Podkreślić zarazem należy, że § 33 ust. 4 pkt 2 lit. a) ww. planu określa wysokość zabudowy na odpowiednich działkach w trzech tiretach w sposób uwzględniający trzy zasady: pierwsza – dotycząca ilości kondygnacji, druga – dotycząca górnej krawędzi ściany zewnętrznej oraz trzecia – dotycząca wysokości kalenicy. Wysokość zabudowy w planie wyznaczona zatem została przy użyciu trzech ww. zasad jej kształtowania, które muszą być uwzględnione łącznie, a nie jak tego oczekuje skarżący – wybiórczo. Zdaniem sądu treść planu w tym zakresie nie pozostawia wątpliwości i wykładnia jego postanowień w sposób zaprezentowany w skardze, jakoby plan dopuszczał odstępstwo od ilości czterech kondygnacji w odniesieniu do obszaru, na którym znajduje się nieruchomość, pod warunkiem zachowania wymogów dotyczących wysokości, nie zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji, wobec bezspornej sprzeczności wykonanych robót związanych z przebudową z pozwoleniem na użytkowanie, prowadzącej zarazem do sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w opisanym wyżej zakresie i brakiem możliwości doprowadzenia ich do zgodności z prawem, zaktualizowały się podstawy do wydania orzeczenia w postępowaniu naprawczym. Przy czym, artykuł 51 P.b. określa następstwa prawne wynikające z zastosowania art. 50 P.b. Decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego organ nadzoru budowlanego wydaje w trzech kategoriach sytuacji, w tym w szczególności wskazanej w art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., gdy organ wykaże, że nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych lub wykonywanych robót budowlanych. Orzekając w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. organ musi stwierdzić, dokonując oceny stanu faktycznego i prawnego, że nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodności z prawem. Jednocześnie, w myśl art. 51 ust. 7 P.b. przepis ust. 1 pkt 1 tego artykułu stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (pkt 4 art. 50 ust. 1). Powyższe oznacza, że na mocy cytowanego art. 51 ust. 7 P.b. możliwe jest zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., przewidującego doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego - w przypadkach, o których mowa w art. 50 ust. 1, tj. m. in. gdy roboty zostały już wykonane i nastąpiło to w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach prawa. Wówczas nie można wydać postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, gdyż jest ono zbędne. W przypadku braku możliwości nakazania wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, organ może orzec rozbiórkę obiektu wykonanego niezgodnie z obowiązującymi przepisami, bądź doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Wobec tego za uzasadnione należy uznać skierowanie do skarżącego obowiązku, wynikającego z zaskarżonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, uznając że wydane w sprawie decyzje są zgodne z prawem, a zarzuty skarżącego okazały się nieuzasadnione, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta G. obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758 ze zm.), a także na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) i § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 49/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2, uznając że w takich okolicznościach rozpoznanie sprawy na rozprawie wiązałoby się z istotnym zagrożeniem zdrowia przedstawicieli organu, uczestników postępowania, skarżącego i jego pełnomocnika, a zarazem sprawa – ze względu na zebrany materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny – może zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym bez uszczuplenia praw procesowych ww. podmiotów, zgodnie z zasadą szybkości postępowania. Jednocześnie, brak jest możliwości przeprowadzenia rozprawy z równoczesnym przekazem obrazu i dźwięku na odległość. Dopuszczalność orzekania na posiedzeniu niejawnym ze względu na okoliczności związane z zarządzeniem stanu pandemii COVID-19 potwierdza uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. II OSP 6/19 (www.nsa.gov.pl).